Thuisgekomen bleek vrouwlief zich in het geheel niets aangetrokken te hebben van Venkel Veekend. Op de zo fijn alliterende Vrijdag notabene. Dat ik haar nog niet ingelicht had over het thema had er misschien mee te maken. De inspiratie was niet optimaal gebleken dus ons diner bestond uit een onduidelijke soep uit blik die bovendien nog onduidelijker werd gemaakt door er diepvries ‘oosterse groenten’ doorheen te mengen. Rookworst met bamboespruiten. Zoiets. Gelukkig had ik ‘s ochtends wat venkel door mijn gebakken ei gedaan. ‘s Avonds kreeg ik opeens de geest en maakte een perentaart. Met peren zachtjes gekookt in Martini Rosso en suiker. Het ingedikte vocht werd later met wat room als saus over de taartpunten gegoten. Experimentje, maar heel niet gek. We hebben de taart echter vrijwel in z’n geheel weggegooid. ‘t Is leuk om te maken, maar in onze lichamen is geen plek voor zoveel boter en suiker. Zelfs niet als het deeg met 9-granenmeel was gemaakt. (Ik typte overigens eerst 9-granenmail. Trés 2007.)