Hij hangt, hij hangt, die lieve goede worst
Een van de zelfgemaakte worsten van meneer Wateetons hangt al enige tijd te drogen in de koelkast. Daarop kwam veel commentaar: is het er niet veel te vochtig? Moet je hem niet gewoon in een droge ruimte op kamertemperatuur hangen? Nu dan: worst(je) nummer twee hangt sinds vanochtend in de keuken. Aan een oranje draadje wol natuurlijk. Daar blijft hij twee dagen hangen waarna hij naar de berging verhuist. De worstsoort is overigens anders dan de koelkastworst, hij bestaat uit lamsvlees in plaats van varken en bevat meer kruiden en minder vet. Snoeiharde wetenschap is het dus niet.
ah shit (8)
De zelfgemaakte merguez worst van meneer Wateetons barstte in de pan. En ik zal u vertellen: dat deze de meeste van zijn voorgangers ook. Terwijl de gewone (eveneens zelfgemaakte) verse worst geen enkel probleem vertoonde. Hoe valt dit te verklaren? Aan de mate van vulling ligt het niet denk ik, beide waren ongeveer even ‘dik’ gevuld. De kruiden?
Voorraadkastschraapselsoep
Nog immer boodschappenbudgetloos strompelt de familie Wateetons door de donkere dagen. Holle ogen, ingevallen wangen, tandeloos sabbelend op een korst brood. In arre moede schraapte meneer Wateetons de volgende pompoen-vis soep bijeen.
Voor circa 4 uitgehongerde personen
- circa 750 gram pompoen
- een blik gepelde tomaten
- twee liter bouillon (deels vis, deels kip is lekker)
- een ui
- drie tenen knoflook
- twee wortelen
- flink wat paprikapoeder, mag eventueel heet.
- twee ontvelde rode paprika’s
- peterselie
- een blikje mejillones (of twee)
- circa 500 gram vis naar keuze, zonder graten
- peper en zout naar smaak
Schil de pompoen en snij deze in stukken, kook de stukken in de bouillon. Ik ken overigens iemand die pompoen gewoon een beetje wast en hupsa, ongeschild in het water gooit. De staafmixer doet niet moeilijk. Ikzelf had het idee toch een bijsmaakje te proeven. Maar terzake. Terwijl de bouillon kookt fruit je de ui en knoflook in wat olie. U weet: eerst ui, dan pas de knoflook. Niet tegelijk, knoflook verbrandt snel. Als de pompoen zacht is pureert u deze met de staafmixer, maarrrrrr… u kent de voorkeur van meneer Wateetons: pureer niet helemaal glad, er mogen stukken over blijven. Snij de wortel, tomaat, vis en ontvelde paprika in stukken. Doe eerst de wortel in de soep en als deze een beetje gaar is ook de ui en knoflook, tomaat, vis en paprika. Maak uw blikje mejillones open en kieper de inhoud in de soep. Nu kan het zijn dat u dat niet in de voorraadkast heeft staan. Bedenk dat deze soep bestaat uit unieke kastplankschraapsels uit casa Wateetons. Maar geen nood: gebruik andere zeevruchten. Zie maar. Voeg tenslotte ook de paprikapoeder en peterselie toe. Zachtjes koken anders valt de vis uiteen.
Als de vis gaar is proeft u, voegt u naar wens peper en zout toe en serveert u de soep aan uw bloedjes van kinderen die weer voor een dag van de hongerdood gered zijn.
Een weinig geslaagd grapje van meneer Wateetons
Meneer Wateetons ontdekte dat je als je je titel van je stukje wijzigt, nadat je hem hebt gepost deze dan twee maal in het nieuwsoverzicht Foodrank verschijnt. Het leek hem vervolgens een leuk grapje om het gehele nieuwsoverzicht te vullen met daaraan refererende teksten.
Hij had er echter niet op gerekend dat het nieuwsoverzicht van Foodrank niet elke paar minuten wordt bijgewerkt. De ware verversingssnelheid heeft hij niet weten te achterhalen, de ene keer vijf minuten, de andere keer anderhalf uur. Bovendien gebeurden er gekke dingen met de volgorde. Kortom, zijn grapje kostte uiteindelijk veel tijd en sloeg niet bepaald in als een bom.
Volgende keer beter. En nu weer bloedserieus over eten praten.
meneer Wateetons krijgt culinaire cadeautjes
Hoewel hij zijn verjaardag niet groots vierde (op zijn leeftijd is diepe droefenis de enige gepaste reactie) heeft meneer Wateetons toch een enkel cadeautje gescoord. Zo kreeg hij van zijn geliefde mevrouw een dinertje met film bij The Movies. Van moeder Wateetons ontving hij een ‘centje’ waarmee hij na ampel beraad voor zichzelf een proefabonnement op cultureel gastronomisch magazine Bouillon! aangeschafte. “Nederland’s onvolprezen echte-intellectuelen-culiblad” volgens Nederlands onvolprezen echte-intellectuelen culi-log: Foodlog.nl.
Dat belooft wat. Meneer Wateetons gaat het eens lekker snobistisch in het openbaar zitten lezen.
kweeperen marmelade. Mwoah.
Bij mijn Turkse groenten provider zag ik ze liggen: Kweeperen. Ik had er eerder al eens een paar aangeschaft, althans dat dacht ik toen. Bij nader inzien bleken het Nashi peren te zijn geweest. Domme meneer Wateetons. Deze keer had ik ontegenzeggelijk de juiste vrucht te pakken. De geur was onbeschrijfelijk lekker. Ze roken naar ouderwetse snoepjes. Ik heb een weekend lang er elke 10 minuten een onder mijn neus gehouden.
Wel waren ze snoeihard en daarom dacht meneer dat ze nog onrijp waren. Wederom: domme meneer Wateetons. Hij weet toch dat geur de belangrijkste indicator van rijpheid is? Pas na een week, toen er plekjes begonnen te verschijnen op de vruchten, sloeg ik Johannes er op na. Kweeperen worden helemaal niet zacht. En je kunt ze niet uit de hand eten. Om te redden wat er te redden viel ben ik subiet kweeperen marmelade gaan maken (grofweg) volgens recept uit de Dikke Van Dam:
Neem hele kweeperen, wrijf die schoon en kook ze in water. Laat ze met schil en al koken tot ze zacht zijn. Wrijf de massa fijn door een zeef. Neem ongeveer zoveel suiker toe als kweeperenmoes. Meng alles door elkaar en zet het op het vuur, voeg citroenschil en kaneel toe. Breng het aan de kook en laat het een beetje inkoken. Laat het vervolgens op kaasdoek uitdruipen.
En weet je wat? Het viel behoorlijk tegen. Wég was de verrukkelijke geur. Wat resteerde was een zoete appelstroopachtige marmelade met een tamelijk generieke smaak en geur: appel, kaneel en citroen. Daar koop ik geen kweeperen voor. Enig idee waar ik de fout ben ingegaan?
Linzen-kikkererwtensoep met saffraan en rozijn
De boodschappenrekening van huize Wateetons is vrijwel leeg, voor deze maand althans. Dat wordt creatief koken uit de voorraadkast. Geen probleem natuurlijk, die puilt immer uit. En met de 243 verschillende kruiden in de kruidenla van meneer Wateetons valt altijd wel wat te maken. Zoals bijvoorbeeld een Linzen-kikkererwtensoep met safraan en rozijn.
Recept, voor vier personen.
- Een blik kikkererwten
- een pot linzen (gedroogde linzen kunnen natuurlijk ook, maar meneer Wateetons had haast).
- twee stengels bleekselderij
- een ui
- een paar tenen knoflook
- twee liter bouillon
- een halve zoete aardappel
- een handje rozijnen
- een klein handje pijnboompitten (geroosterd)
- een blik tomaten
- twee wortelen
- anderhalve theelepel geelwortel (kurkuma, koenjit)
- een stukje gember (welja, ter grootte van een walnoot maar weer)
- een paar draadjes safraan
- verse koriander
- een kaneelstokje
- sap van een citroen
- peper en zout naar wens
Sauteer de in stukken gesneden bleekselderij, ui, knoflook en wortel in wat olie. Doe ondertussen alvast de zoete aardappel in de kokende bouillon. Snij de tomaten wat klein. Kieper nu alle ingredienten, behalve de pijnboompitten en koriander in de boullion. Laat nog even 10 minuten pruttelen. Mocht je gedroogde linzen gebruiken, kook deze dan eerst tot ze vrijwel gaar zijn en volg dan het recept.
Serveer met de koriander en pijnboompitten er bovenop.
Halva – ik had iets anders verwacht
Gisteren bij de Turk eens Halva (of ‘Helva’) gekocht. Dat had ik nog nooit gegeten. Ik zal u zeggen dat ik iets totaal anders had verwacht. Iets zachts, en nattig. Mijn mes moest zelfs even twee keer denken toen zij de massa doorkliefde. Hard en kruimelig materiaal vond zij op haar weg.
Helemaal onzin bleek mijn gedachte niet te zijn, volgens Wikipedia zijn er tal van soorten Halva, waaronder suikerspin-achtige Pişmaniye en gelei-achtige semolina Halva. Ik trof de Midden-Oosterse variant: de tahina Halva.
Van de verrassing bekomen besloot ik dat eigenlijk niet bijzonder lekker was. U kunt het komen ophalen. Of maak het zelf.
