Pimp your pizza
Haal een goedkope Lidl-spinazie pizza uit de vriezer. Zet de oven vast aan op de gewenste temperatuur, zie de doos. Bak in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog het. Snij in stukken en doe dit in de pan. Laat de spinazie verbranden en gooi het weg.
Bak vervolgens in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog ze. Snij in stukken en doe dit in de pan. Doe de deksel op de pan en blijf er dit keer bij. Laat mooi inslinken, giet eventueel extra vocht af. Maak ondertussen een blikje tonijn open en snij een rode ui tot fijne ringen. Haal het plastic folie van de pizza en drapeer de geslonken spinazie bevallig over de pizza. Doe dit ook met de tonijn en de ui. Neem dan een stuk voor dit doel veel te dure geitenkaas en rasp wat over de pizza. Zet hem in de oven.
Schenk u zelf een glaasje wijn in terwijl u gespannen voor de oven zit te wachten. Haal de gepimpte pizza er na de voorgeschreven tijd weer uit en eet op.
Ah shit (12)
Mijn druif heeft de winter niet overleefd. Zijn broertje was in de hongerwinter van 2005 al gesneuveld. De onduidelijke bes ziet er ook opvallend kaal uit voor de tijd van het jaar. Ik heb weinig hoop op een revival. Allen hadden trouwens nog nooit vrucht gedragen.
Waar meneer de hele lente en zomer zijn kruiden en andere eetbare plantjes vertroetelt vervalt hij gedurende de wintermaanden in totale letargie. Als er tussen oktober en maart vijf keer water in gegaan is is het veel. Gelukkig zijn er ook planten die zich nergens wat van aantrekken. Zo is de twinting centimeter hoge appelboom weer vrolijk aan het uitkomen. En ook de citroenstruik heeft de donkere dagen overleefd.
Well, sort of.
Ah shit (11)
Mevrouw Wateetons’ echte leeftijd ligt twee-en-een-halve maand bóven haar echte echte leeftijd. Een diepe depressie maakt zich van haar meester. En wat te denken van de geestesgesteldheid van meneer Wateetons? Hij, in de kracht van zijn leven, is plots getrouwd met een ruim tien jaar oudere vrouw. Hoe moet dit ooit nog goed komen?
Meneers echte leeftijd
Meneer Wateetons is 22. Althans volgens je echte leeftijd.nl. En dat is heel niet slecht, want in het echt is meneer Wateetons meer dan tien jaar ouder. De test bevat naast vragen over eten en drinken ook vragen over bijvoorbeeld de burgelijke staat en over hoe hard meneer Wateetons rijdt. Meneer eet gezond en is klaarblijkelijk een brave borst. Gelukkig werd er niet gevraagd hoe veel keer per week meneer Wateetons een ‘ah, shit’ moment meemaakt, anders was hij er vast minder goed vanaf gekomen.
Hier ga ik eens eten
Een Indiaas-Italiaans eetcafé, dat moet een interessante kaart opleveren.
Samosa alla Napoletano?
Tandoori Cannelloni?
Carpaccio met curry?
meneer Wateetons bezoekt de Mosveld markt
Meneer en mevrouw Wateetons wonen in Amsterdam-noord. Dat is lekker dicht bij de melktap maar verschrikkelijk ver weg van de Albert Cuijp- of Dappermarkt. Nu is er een markt in Noord, maar meneer Wateetons was daar na twee jaar Noord-ervaring vreemd genoeg nog nooit geweest. Afgelopen zaterdagochtend fietste hij er heen. En wat bleek: hij heeft niet veel gemist. Kledingkramen zover het oog rijkte, met een voorkeur voor zwart en goud. En daar tussendoor hier en daar de obligate een pond jong-belegen-kaaskraam, de kibbeling en lekkerbekjes-viskraam en de tien witte puntjes broodkraam. Met als absoluut hoogtepunt de gegrilde kippenmobiel van Marco. Meneer Wateetons werd er een beetje depressief van.
De redelijk gesorteerde groentekraam met aardperen en raapstelen deed hem gelukkig besluiten het touw om zijn nek weer los te halen. En toen hij ook nog een verstandelijk gehandicapte jongen zag die elke marktkoopman begroette met een klap op de schouder en luid brullend te verkondigen dat hij “haar op z’n pik” had, brak de zon weer door.
Koken met Sterren
Een kleine aanwinst uit de kringloopwinkel. Het Sterrenkookboek van de onvolprezen Anne Scheepmaker. Gevuld met kleine verhaaltjes over de culinaire wensen en eigenaardigheden van Prins Bernard, Sharon Stone, Robert DeNiro en Miss Piggy. Met recepten, maar die doen er eigenlijk niet zo toe. De 88 bladzijden zijn net voldoende om het reclameblok tussen Sterren dansen op het Ijs, Dancing with the Stars, Afvallen met Sterren of Sterren with the Stars te vullen.
dochter Wateetons eet een ons groente, en een stuk fruit
Pastinaak
Pastinaak, dat eet je niet elke dag. In het geval van meneer Wateetons was het zelfs de eerste keer in zijn leven. Volgens Wikipedia is het een ingredient van hutspot. Dat was het in ieder geval niet toen meneer nog bij papa en mama Wateetons woonde. Niet dat meneer dat echt kan controleren, hutspot ging er bij hem niet in, pastinaak of geen pastinaak.
De groente wordt ook gerekend tot de vergeten groenten, waar iedereen je de laatste tijd mee om de oren slaat. Langzamerhand heb ik het idee dat de komkommer meer recht heeft op een plek in die lijst dan pastinaak of raapstelen.
De smaak wordt verschillend omschreven: anijsachtig of knolselderij, zoet, pittig en een beetje bitter. Meneer Wateetons vond ze vooral zoet en fris-citroenachtig smaken. Hij kookte ze eerst een minuutje of tien en bakte ze met wat roseval aardappeltjes, prei, een uitje en een teentje knoflook. Beetje bieslook en wat cottage-cheese voor de broodnodige eiwitten erbij, klaar. Een eenvoudige maaltijd voor de dinsdagavond. Smakelijk.
Eén pastinaak was hij vergeten te schillen. Maakte niks uit.
