Loggen op locatie -8- Adieu, Adieu, to jeu and jeu and jeu
Na vijf dagen vasten, rondscharrelen in een donkere braadpan en leegpoepen was de fut er wel uit. De slakken bewogen zich langzaam, reageerden nog maar traag op aanraking en het zo kenmerkende vuur in de ogen was wel een beetje verdwenen. De hoogste tijd voor de pan dus. Recepten spreken elkaar tegen over de beste manier van bereiden, maar het komt meestal neer op lang koken. Meneer mikte ze stuk voor stuk in ruim kokend water en liet ze daar een minuutje of tien dobberen. Daarna haalde hij ze uit het water, brandde zijn klauwen aan de bloedhete schelpen en haalde ze vloekend uit hun huisjes. Een enkele keer was daar wat geweld voor nodig wat de leefbaarheid van het huisje niet veel goed deed. Maar in de meeste gevallen werkte de speld uitstekend. De naakte slakjes werden vervolgens nog veertig minuten gekookt in een bouillonnetje en daarna met wat knoflook en kookvocht in wat olijfolie opgewarmd. Van de vijf aanwezigen waren er twee die het resultaat aandurfden. En het smaakte uitstekend.
Slakken, bedankt, tot volgend jaar. Begin maar met rennen.
Loggen op locatie -7- Fiesta del Campo
Señor y señora Wateetons werden door de eigenaar van de naburige olijvenboomgaard uitgenodigd voor het jaarlijkse Fiesta del Campo in het nabij gelegen dorpje Benamargosa. Het was leuk. Alle oude mensen zagen eruit als Spanjaarden en alle jonge meisjes als Oostblokhoeren. Schijnt dé zomerlook van 2007 te zijn. En er was gratis eten en drinken voor iedereen. We aten een soep van alle delen van het varken, zo werd ons bezworen. Ik herkende de meeste ingredienten niet, dus dat kan wel kloppen. Verder was er veel Vino Dulce, veel worst, veel kaas en vooral heel veel gerechten met avocado. Dat is een populair gewas aan het worden hier in Zuid-spanje. Iedereen stapt naar verluidt uit de olijven en amandelen en begint een avocadoplantage. De regering is er niet erg blij mee omdat de kweek nogal veel water vergt, waar ze niet echt een overschot van hebben. We kregen avocado-salade, guacamole, avocado met peper, avocado met ansjovis, avocado met kaas en niet te vergeten: een avocadodrankje.
Aiaiai! Die avocadodrank, daar kregen de Wateetonsjes geen genoeg van. Wat een heerlijkheid! Meneer stak er flink zijn neus in, vast besloten om het te her-creeren voor u, lieve lezertjes. Het recept was geheim, zo bezwoor men mij, maar de papillen van meneer Wateetons kraken elke avocado-code.
Dus hier het recept voor, laten we het een Benamargosa-shake noemen:
(echt, probeer het, u weet niet wat u proeft)
- een rijpe en smaakvolle avocado
- circa 250 milliliter melk
- een scheut room
- een eetlepel poedersuiker
- circa vijftig gram fijngemalen amandelen
- een flinke snuif gemalen kaneel
Mix deze ingredienten goed in een blender tot een romige shake. De hoeveelheid suiker kunt u varieren naar smaak, evenals de hoeveelheid melk. Trek uw meest sletterige outfit aan en serveer koel.
Loggen op locatie -6- jagen op vissen
Met 25 slakken in de pocket werd señor Wateetons een beetje overmoedig. Als dat jagen zo makkelijk is dan gaan we nog even door! En zo stond hij om zeven uur ‘s ochtends aan het meer van Viñuela met zijn hengeltje. Maar helaas, op visgebied heeft señor een reputatie van vergaande loserschap, en dat wederom bevestigd. Toch trapt hij er elke keer weer in. Drie aanbeten, drie verloren haken en twee verloren uren later stapte señor verslagen het huis weer binnen.
Loggen op locatie -5- Hammen, hammen, hammen
Hammen, hammen, hammen. Zo ver als het oog rijkt. In elke Spaanse equivalent van de Super de Boer of Dirk van der Broek. Meneer Wateetons wordt er steeds een beetje zenuwachtig van: “zoveel kan ik er nooit op!”. Ook wil hij er altijd een mee naar huis nemen. Zeker als hij ziet dat er bij hangen voor 19 lullige eurootjes. En ook voor 119 of 219 lullige eurootjes trouwens. Hij is al eens voor een goedkoop exemplaar gevallen. Dat was een moderate succes. Moeilijk te snijden, niet erg bijzonder van smaak en nogal hard. Het was vooral stoer, een varkenspoot in je Bijlmerflatje. Toen la familie Wateetons vandaag in hij nabijgelegen kustplaatsje Churros ging eten stapte meneer even een carniceria binnen. Daar stonden drie poten opgesteld, een Iberico van 6 euro per 100 gram, ééntje met soort Grand Cru achtige naam van 2,70 per 100 gram en een gewone, van 1,80. Hoewel hij vast van plan was de exacte namen te onthouden was hij ze bij de auto alweer vergeten. In zijn beste Spaans sprak hij: “goede vrouw, graag van elke soort 100 gram”. Thuis gekomen was het echter volkomen onduidelijk in welk pakketje welke ham zat. En eigenlijk waren ze alledrie even lekker. Heerlijk zelfs. Degene die we, door zijn donkere kleur, als vermoedelijke Iberico bestempelde was misschien iets rijker van smaak. Maar dat kan ook verbeelding zijn geweest. Volgende keer nemen we gewoon die van 1,80.
Loggen op locatie -4- Dat vasten is niet voor niks
Ze kunnen er wat van die slakken. Schijten. Je zult het binnen krijgen. Bluh. Ga nog maar een paar dagen door met legen. Misschien dat Jurgen nog wat tips heeft voor schone en lege slakkendarmen?
Loggen op locatie -3- ah shit
Gelukkig. Ook in Spanje gebeuren er dingen die bovenstaande uitroep tot gevolg hebben. Zoals de ontdekking dat slakken ware escape artists zijn.
Loggen op locatie – 2 – slakken vangen
Meneer Wateetons banjerde vanochtend door de ochtenddauw, op zoek naar voedsel. ‘s Ochtends liggen de olijfboomgaarden hier namelijk vol met slakken. Althans, degene waar niet gespoten wordt. De boomgaarden waar wel gespoten wordt liggen vooral vol met slakkenhuizen, verbleekt in de zon. Dat is helaas de meerderheid. Meneer kwam thuis met een fijn tasje slakken. Die worden aan een streng Wateetons regime onderworpen de komende dagen: vijf dagen vasten en vervolgens vijf baantjes zwemmen in de hete bouillon.
Loggen op locatie – 1
De zinderende hitte ligt als een deken over de zuid-spaanse Campo. Ergens blaft een hond. In de verte tekent zich een silhouette af tegen de verzengende middagzon.
Het is Señor Wateetons.
Meneer, mevrouw en dochter Wateetons zijn in Spanje. Op vakantie (vooral) en om op het huis en de dieren van H&W te passen (een beetje). De dierenschaar bestaat uit twee honden (een Landsheer en een terrier), twee katten, een massa vissen en twee ponies. Die laatste zijn beide zwanger en een van de twee bevalt vandaag of morgen vermoedelijk. Maar dat zei men vorige week ook.
Vers van het vliegtuig werden wij door onze gastheer en -dame onthaald op een feestmaal van gefrituurde ansjovis, patatas bravas en sardines, met citroen uit eigen tuin. Eigenlijk alles gaat hier in de olie. De vis, de aardappels maar ook het brood.
Lekker.
loggen op locatie
Vanaf morgen loggen meneer, mevrouw en dochter Wateetons twaalf dagen vanuit zuid-Spanje. Met twee katten, twee honden en twee zwangere ponies. Als daar geen interessante worst van te maken is….
Update: Albert H. spreekt zich uit over maisbrood
Meneer Wateetons had eerder twijfels over het de aanwezigheid van mais in zijn maisbrood. Hij mailde Albert Heijn.
Meneer Wateetons:
“Goedenmiddag, ik koop regelmatig uw maisbrood, en ik vroeg me af wat de gele klontjes in het brood zijn. Ik neem aan dat het (delen van) maiskorrels zijn maar ik kan het niet goed onderscheiden of proeven.Meneer Heijn:
“Hartelijk dank voor uw e-mail. Albert Heijn heeft meerdere soorten maisbroden in het assortiment, graag ontvangen wij van u een streepjescode zodat wij uw vraag in behandeling kunnen nemen.”Meneer Wateetons:
“Ik moest het even opzoeken, want ik had het brood niet meer (opgegeten, tja) maar het was volgens mij Pain de Madeleine, streepjescode:2274258000985″Meneer Heijn:
“Hartelijk dank voor uw reactie. Het betreft hier geharde stukken mais.”
Ik zeg u: no way. Allereerst is het niet hard, ten tweede smaakt het in de verste verte niet naar mais en ten derde heeft het de structuur van… brood. Wat nu? Keihard zeggen: u jokt?
Is er een lezer die binnenkort eens een broodje bij AH wil kopen en zijn of haar mening wil geven over de aanwezig klontjes?
Saillant detail: De HEMA verkoopt het ook.
