Loggen op locatie -8- Adieu, Adieu, to jeu and jeu and jeu


bouillon naakte slakkies met olijfolie eindresultaat 

Na vijf dagen vasten, rondscharrelen in een donkere braadpan en leegpoepen was de fut er wel uit. De slakken bewogen zich langzaam, reageerden nog maar traag op aanraking en het zo kenmerkende vuur in de ogen was wel een beetje verdwenen. De hoogste tijd voor de pan dus. Recepten spreken elkaar tegen over de beste manier van bereiden, maar het komt meestal neer op lang koken. Meneer mikte ze stuk voor stuk in ruim kokend water en liet ze daar een minuutje of tien dobberen. Daarna haalde hij ze uit het water, brandde zijn klauwen aan de bloedhete schelpen en haalde ze vloekend uit hun huisjes. Een enkele keer was daar wat geweld voor nodig wat de leefbaarheid van het huisje niet veel goed deed. Maar in de meeste gevallen werkte de speld uitstekend. De naakte slakjes werden vervolgens nog veertig minuten gekookt in een bouillonnetje en daarna met wat knoflook en kookvocht in wat olijfolie opgewarmd. Van de vijf aanwezigen waren er twee die het resultaat aandurfden. En het smaakte uitstekend.

Slakken, bedankt, tot volgend jaar. Begin maar met rennen.

MISSCHIEN OOK LEUK OM TE LEZEN, YO

  1. 1
    Slonzebons

    BAH! Viezerik, een beetje slakken eten, gadver!
    Maar ik blijf me bescheuren om je manier van beschrijven dus ik zeg: ga zo door, eet wat je wil en blijf loggen. Ik blijf je lezen, wat voor vieze beesten je ook eet 😉

    Harrie

  2. 3
    Yan

    Heus, er is een tijd geweest dat ik ook alles at (nee niet in de hongerwinter, dat was meer voor mijn oudere broertjes en zusjes), ook slakken.
    Wat me echt tegenstond: die ongare staartjes. Je prikte ze uit hun huisje en dan kwam er geen einde aan hun staartjes: slijm en smurrie. Brrrrr.
    Bij de weg: ik geloof wel in de evolutie binnen de soort: als je Wateetons heet ga je vroeg of laat ook zelf slakken koken.
    Maar dan graag wel gaar heel erg gaar, anders kom ik ze niet eens proeven!

+ Laat een reactie achter