Vrij Leven en gefrituurde vlierbloesem eten
Meneer was dit weekend weer eens nodeloos aan het speuren naar eetbare dingen in de natuur. Deze maal was het het hippieboek Vrij Leven dat hem opfokte. Een vermakelijk jaren ’70 schrijfsel over terugkeren naar de natuur met een geit, houten kar en plaggenhut. En vrije seks, lichaamsbeharing en drugs natuurlijk. Leuk als tijdsbeeld maar ook interessant als je wilt weten hoe je een broodoven moet maken, een schaap moet slachten of welke planten eetbaar zijn. En laat meneer Wateetons dat nou allemaal willen weten. Bij gebrek aan bakstenen en een schaap plukte meneer maar wat vlierbloesem en frituurde dat in een beslagje . Dat was eigenlijk wel erg geinig. En dodelijk simpel.
- vlierbloesem (groeit zo’n beetje overal)
- een deegje van bijvoorbeeld zelfrijzend bakmeel, ei, melk of bier en wat peper en zout.
- olie
Doop de vlierbloesem in het beslag, en laat het even uitdruipen. Gooi nu de bloesem ik de hete olie. Na een seconde of dertig is hij waarschijnlijk klaar. Herhaal het een paar keer en maak indruk op je vrienden.
(excuses voor de slechte kwaliteit foto’s, meneer had alleen zijn telefoon bij zich)
Het wordt een mooie zomer
Op het Wateetons-buitenverblijf op de Veluwe hangt de pruimenboom he-le-maal vol met pruimen. Lekker. Ook zijn er enkele kersen te bespeuren. Die kersenboom staat er al een jaar of vijf en we hebben in die tijd welgeteld nul kersen mogen nuttigen. De vogels zijn ons altijd voor. Daar maken we nu korte mette mee. Zilverpapier in de boom, dat zal ze leren!
Hoogtepuntje
Meneer en mevrouw Wateetons aten dit weekend in een restaurant met én varkenshaas met champignon-roomsaus én tong Picasso op het menu!
Meneer Wateetons drinkt een sapje
We hebben een sapcentrifuge. Al maanden eigenlijk. Gekocht in een bui van gezondheidsdrift. Hij staat stilletjes in een hoekje, gezond te zijn. Vandaag nam meneer hem maar eens ter hand. Hij is een beetje ziekjes en dan ga je rare dingen doen. Hij gooide erin: een appel, een wortel, twee tomaten, een stengel bleekselderij en een halve komkommer.
Niet te zuipen.
De koffiegoden zijn mij gunstig gezind
Exáct op de dag dat mijn geliefde Delta koffie op was, kwam geheel onverwacht uit Portugal een nieuwe zak met een kilo bonen.
Recept salami nu op worstlog!
Gisteren maakte ik al melding van het gepatenteerde Salami Carrousel Systeem (koop hem nú en ontvang twee vleeshaken extra en een klos touw GRATIS!). De daadwerkelijke beschrijving van het proces ontbrak nog. Die staat nu op Worstlog. Meneer moet een beetje schipperen met zijn posts. Tja, twee logs, één leven.
De salami carrousel
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus afgelopen weekend greep meneer Charlotte van achter bij de schouders en zette haar aan het werk. Een berg varkensvlees, een hoopje kruiden, een metertje darm en er was weer worst. Salami, dit maal. Om te drogen. Mét toevoeging van nitriet om de kans op overlijden na het nuttigen wat te verkleinen. Meneer is een mietje, hij weet het.
Bij gebrek aan beter vindt het drogen de komende weken wederom plaats in de koelkast. Maar waar laat je 675 gram worst in je koelkast? Het werken met isolatietape en oranje wol was vorige keer geen groot succes. En de Gamma is dicht op zondagochtend. Een beetje rondspeuren door het huis en wat adviezen van de vele malen technischer aangelegde mevrouw Wateetons, leidde tot het fabriceren van de Salami Carrousel. Hij bestaat uit een bloemenvaas, een magnetronelement met onduidelijke functie, en een aantal vleeshaken. Het patent is aangevraagd.
Meer informatie over het fabriceren van deze worst binnenkort op worstlog, uiteraard.
Meneer Wateetons pocheert een ei (2)
Na het eerdere niet geheel geslaagde gepocheerde eieren avontuur en de daaropvolgende wijze pocheerles besloot meneer zich andermaal aan het pocheren te wagen. Met plastic keukenfolie.
Poging 1
“Het is een leugen, één grote leugen!” was mijn eerste reactie. Bij het openen van het zakje scheurde het ei open, het zat vastgeplakt aan de binnenzijde van het plastic. Tranen van teleurstelling, boosheid en wanhoop druppelden op het aanrechtblad. Met bovenmenselijke kracht wist ik me toch tot een tweede experiment aan te zetten.
Poging 2
De pan was dit maal met wat meer water gevuld om zeker te weten dat het ei helemaal ondergedompeld zou zijn. Daarnaast heb ik het ei langer laten koken. Een minuut of vier. Een derde aanpassing was een drupje olijfolie in het plastic voorafgaande aan het breken van het ei.
En verdraaid. Een goed uitziend gepocheerd ei was mijn deel. Zij het dat de vorm van het plastic zakje wel erg duidelijk zichtbaar was. Bij het aansnijden bleek helaas dat het ei toch wat te lang gekookt was. Niks geen lekker dooier uitvloeisel. Maar toen was ik al aan het eten.
Missie dus vooralsnog voor 72,4% geslaagd.
Meneer Wateetons pocheert een ei
Gerrit-Jan schreef er onlangs over. Meneer besefte dat hij dat nog nooit gedaan. Een duidelijk gevalletje lacunaire culinaire ontwikkeling. Dus hop: grote pan op het vuur, scheutje azijn, beetje zout, tegen de kook aan, een mooie kolk in het water en hatsikidee, een ei erin. Wat schetst mijn verbazing: een halley-komeet in mijn pan. Ei nummer twee (na iets meer azijn): een melkweg in mijn pan. Ei nummer drie: niet nader te beschrijven broddelwerk.
Nu is de vraag natuurlijk, wie ga ik de schuld geven van dit jammerlijk falen? Mezelf (ha!), Gerrit-Jan of de LIDL die mij oude eieren verkoopt? Wor(s)dt vervolgd.
Nieuw: Worstlog, voor Worst en Vaderland
Van de makers van Wateetons.com en Kokenmetkanker.blogspot.com komt een nieuw avontuur voor groot en klein: Worstlog! Een site over het zelf maken en consumeren van, jawel, worst.
Mee discussieren over de beste rookworst of de beste vleesmolen? Kom erbij!
Zelf meeloggen? Je bent van harte welkom.
