meneer Wateetons gaat vissen
De ervaren Wateetons-lezer zal wellicht gniffelend aan deze post beginnen. Meneer heeft namelijk een ruime geschiedenis van falende vispogingen. En dan logt hij nog niet de helft. Maar hij blijft stug proberen.
Zoals enkele avonden terug. Meneer kreeg het plots weer op zijn heupen. Het was avond, het was warm geweest, het had geregend: perfect palingweer. Nu schijnt paling direct uit de sloot helemaal niet lekker te zijn, die moet je eerst maanden in een ton water levend houden om de grondsmaak eruit te krijgen. Maar een kniesoor die daar op let. Meneer Wateetons ging voor de paling en wel nu! Mevrouw Wateetons keek hem wat meewarig na.
Na 5 minuten fietsen stond meneer op de brug boven een goede boerensloot. Als aas had hij kaas meegebracht, daar houden palingen van. Of ze ook van zelfgemaakte geitenkaas hielden wist hij eigenlijk niet. Maar iets anders had hij niet in huis. Het dobbertje van meneer hing nog geen minuut in het water toen het hard begon te waaien. Binnen drie minuten veranderde de lucht van een nazomeravond-tintje in een hel-op-aarde-tintje. En die bliksem kwam ook gevaarlijk dichtbij. Twee minuten later zat meneer weer op de fiets en racete in blinde paniek naar huis om voor de enorme stortbui binnen te zijn.
Nog wat gevangen? vroeg mevrouw Wateetons minzaam.
moet dat nou, meneer Wateetons?
Meneer maalt zijn koffiebonen graag zelf. En hij ruimt onvoldoende op. Zie daar een explosieve combinatie: een alsmaar in omvang toenemend Grebbebergje van restantjes koffie op het aanrecht.
U weet toch wel…
… dat Klootwijk aan Zee weer begonnen is?
Meneer geniet zich suf.
meneer nog altijd into de worst
Geen darm zo lang om meneer maakt er worst van. Zoiets. Enige tijd geleden maakte meneer Wateetons worst, om die vervolgens enkele uren in de rook te hangen. Een deel at hij op en een deel hing hij te drogen. En verdomd, lekkerde rookworst at hij nooit. Meer hierover op Worstlog uiteraard.
Meneer Wateetons maakt kaas (7) Het proeven der kaas
Een maand na het maken der kaas sneed meneer hem aan. Vier weken rijpen levert een jonge kaas op. Maar meneer nam liever geen risico, hij heeft al eens 5 kilo uitgedroogde kaas ongeproefd moeten weggooien omdat hij deze te lang had laten liggen. Dat zou het niet nogmaals gebeuren. De huidige geitenkaas had daarenboven geen coating, een extra risico. En, jonge geitenkaas heeft toch net wat meer pit dan jonge koemelkkaas.
Meneer was nog op tijd, slechts een millimeter of vijf was ingedroogd. De binnenzijde was zeer lichtgeel en volledig egaal. Nauwelijks een belletje te bekennen. De geur was op z’n minst apart, meneer heeft flink zitten snuiven maar kon maar geen benaming verzinnen. ‘Plastic achtig’ klonk steeds in zijn hoofd, maar dat zal hij toch niet over zijn eigen kaas zeggen, potverdrie. Niet onaangenaam, maar vooral erg apart. En heel licht. De smaak was ook vrij licht, ontegenzeggelijk jong. Meneer is jonge zelfgemaakte schapenkaas gewend en die is pittiger. Het zit ergens tussen jonge schaap en koe in. Helaas was hij wat aan de zoute kant. Niet verschrikkelijk maar wel merkbaar. De twee kleine theelepeltjes zout waren dus toch te veel geweest. Twee collega’s die mochten/moesten proeven waren niet van mening dat de kaas te zout was. Maar dat kan beleefdheid geweest zijn.
Al met al geef ik dit kaas experiment een 7-. En eet ik hem gewoon lekker op.
misprijzen zou zijn deel zijn
Meneer maakte dit weekend een fijn soepje voor hem en zijn eega. Met onder andere karnemelk, tomaat, een pepertje, avocado, koriander en limoensap.
Een koude soep.
Na een slok herinnerden zowel meneer als mevrouw zich plots dat ze helemaal niet van koude soep houden. Ook niet als deze heel lekker is. Weg ermee. Een blik in de voorraadkast van hun niet al te best gesorteerde buitenverblijf leerde dat slechts één optie hen van de hongerdood scheidde: knakworsten.
En dat terwijl meneer net vreselijk op zijn kop gehad had voor het voorzichtig bejubelen van de erwtensoep van de LIDL. U begrijpt dat meneer met klamme handjes de blikopener hanteerde. Wat nou als hij deze knakworsten ook nog wel te eten zou vinden? Diep misprijzen van de ganse culilog community zou zijn deel zijn. Ex-communicatie. Een 36e plaats bij Foodrank. Een gemiddelde waardering van 1. Geen enkele link meer naar Wateetons. Wat dan, wat dan?
Groot was dan ook zijn opluchting toen de dingen niet te vreten bleken.
Zelf zuurkool maken – de bereiding
Het kost 39 cent bij de gemiddelde supermarkt. In een plastic zakje. Een groenteboer schept het misschien nog voor je uit het vat. Hij verkoopt het duurder want hij heeft eerst alle plastic zakjes er voor je af moeten knippen. Maar, zoals met alles, zelf maken is het leukst. Niet noodzakerlijkerwijs het lekkerst, maar wel het leukst.
Meneer haalde zijn recept uit zijn favoriete jaren ’70 hippieboek “Vrij Leven”. Het is erg simpel.
- Neem een kilo witte kool en snij deze in fijne reepjes of snippers.
- Blancheer deze een paar seconden in kokend water
- Meng er vier theelepels zout doorheen
- Doe dit in een houten vat.
Ai. Of maak er een pan van. - Leg een bord, deksel of iets anders plats op de kool
- Zet daar weer iets zwaars op
- Vul aan met water waar per liter een theelepeltje zout in is opgelost. De kool moet onder staan
- Laat vier weken staan om te gisten. Zorg dat er voldoende water in blijft staan.
Meneer vond het wel een beetje magertjes zo dus hij is zo vrij geweest er een stuk of 10 peperkorrels, wat jeneverbessen en twee kruidnagels bij te gooien. Over een week of vier laat hij weer van zich horen.
Mevrouw Wateetons means business
Ze heeft écht nog geen een keer gekookt sinds haar uitbarsting van vorige week.
Erwtensoep van de LIDL is best ok
Het moet maar eens gezegd worden, vind ik. Erwtensoep van de LIDL is best ok. Stevig, smakelijk, goedgevuld en niet zo plakkerig als de AH meuk. En maar € 0,79. De dunne en miniscule plakjes ‘rookworst’ negeren we maar even. Die zijn in geen enkel blik, pak of zak van enige betekenis.
Dus met z’n allen: “ik ben ok, jij bent ok en de erwtensoep van de LIDL is best ok”
