Twee maal in een week
Meneer had een gastvrijheidsinjectie nodig na het recente Kookpunt debacle. Dus toen hij onlangs ergens uiterst prettig door de bediening bejegend werd verblijdde hij het restaurant die week met een tweede bezoek. Sterker nog, met slechts één dag ertussen. Hotel De Goudfazant was het gelukkige etablissement. Mevrouw en meneer vermoeden dat ze het naambord gewoon ergens op de vuilnishoop hebben gevonden want het is, noch was, een hotel. Het is zelfs niet meer dan een loods, op een beduimeld bedrijventerrein aan het IJ in Amsterdam-Noord. Onvindbaar zou je denken, maar het zit elke avond helemaal vol. En terecht. Allereerst omdat Hotel De Goudfazant een oase is in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord heet. Maar ook omdat het eten en de wijn uitstekend en betaalbaar zijn. En de bediening dus: uiterst attent. Ze vragen of alles duidelijk is wat op de kaart staat en verklaren desgewenst de termen en ingredienten. Een dame naast ons had haar lambout slechts half opgegeten, ze had er niet op gerekend dat dit vet vlees zou betreffen. Meneer zou denken: dat is dom van u. Maar de vriendelijke bediende kwam bezorgd vragen of er misschien iets mee was en zonder enig aandringen of klagen van de zijde van de klant adviseerde hij een ander gerecht wat binnen drie minuten op tafel stond. Geen oppervlakkig ‘heeftueenkeuzekunnenmakenisallesnaarwensheefthetgesmaakt’ maar daadwerkelijke interesse in de gast en een onmiddelijke reactie daaropvolgend.
Geweldig.
Jammer dat ze vooraf brood met kruidenboter serveren.
They smoke in any case well
“Wordt het niet eens tijd om internationaal te gaan met Wateetons?” vraagt men mij nooit. Er zijn Nederlandse culiloggers die het doen, hun stukjes zowel in het Engels als Nederlands schrijven. Een helse klus als je het mij vraagt. En waarom zou je als je het Babelfish ook voor je kunt laten doen? Ik heb wateetons.com er eens doorheen gehaald. En wat blijkt? Meneer en mevrouw zijn in staat tot het schrijven van avantgardistische Engelstalige keukenpoëzie! We wisten niet dat we het in ons hadden.
Gedroogde tomaten
Het woord ‘zon’ gebruik ik maar niet in de titel. Of deze gedroogde tomaten wel eens zon van dichtbij gezien hebben, daar durf ik mijn hand niet voor in de oven te steken. Niet tijdens het drogen in ieder geval, hoewel het ovenlampje en het flitslampje van de camera het geheel best een zomers uiterlijk gaven.
Drogen in de oven, je moet er een paar uur voor over hebben maar dan levert het soms smakelijke resultaten op. De ovengedroogde tomaten reken ik daar niet toe. Of half. Na zes uur waren ze in ieder geval verre van droog. Maar meneer had honger en was het zat om op een krukje naast de oven te zitten. En zijn boek was uit. Misschien dat hij het volgend weekend nog eens probeert. Eerst langs de bieb.
Het recept:
Neem lekkere tomaten en snij ze in kwarten. Strooi er wat zout overheen. Leg ze in de oven en stel deze in op ca. 50 graden en zorg dat de ventilator draait en de oven half open staat. Wacht onmenselijk lang. Voilá: zelfgedroogde tomaten, lekker voordelig voor slechts 3,50 aan energiekosten.
onooglijke perziken
Schelden op het fruitassortiment van de grootgrutter is de favoriete groepssport van culiloggers. Dood aan de Elsanta! Onrijp op transport! Smakeloos! Melig! Dood aan de koeling! Wij willen Bolletje!
Ook meneer weent bittere tranen van boosheid en verdriet bij duf smakende pruimen en perzikvormige meelfabrieken.
Bij zijn Turkse fruit- en groente provider zag hij recent echter een paar onooglijke, platte perziken liggen. En als rule of thumb doet ‘onooglijk is lekker’ het niet zo slecht. Ze heetten ‘Chinese perziken’. Een week later kwam hij ze weer tegen en heetten ze, bij dezelfde winkel, opeens ‘wilde perziken’. Voordat ze weer een naamsverandering zouden ondergaan besloot meneer er een paar te kopen. Ze roken in ieder geval goed en voor bijna 4 euro per kilo heb je al snel het idee iets bijzonders in handen te hebben. En verdraaid, ze zijn lekker! Sappig en zacht, met opvallend wittig vruchtvlees. Niet de allerlekkerste perziken die ik ooit at, maar ontegenzeggelijk beter dan de hedendaagse standaard.
Maarja, hoe heten ze echt?
Laten we het een dieptepuntje noemen
We waren met z’n achten neergestreken in Kookpunt te Amsterdam. Met z’n achten en niet met z’n tienen, het aantal waarvoor we gereserveerd hadden. Een zieke, geen oppas kunnen krijgen, dat soort dingen. Bij het voorgerecht werd ons fijntjes medegedeeld dat we natuurlijk wel voor tien moesten bestellen. Er was immers al ingekocht voor dit aantal….
Zomaar een yuppentent in de Grote Stad. Met een menukaart. Geen huiskamerrestaurant, geen speciale menu dat voor ons was samengesteld. We hadden voor tien gereserveerd. En dus betaal je voor tien. Klaar.
Verbijstering alom. Sinds wanneer koopt een restaurant precies in voor het aantal gasten dat gereserveerd heeft. Stel dat er gasten waren geweest die die euvele moed hadden gehad zonder reservering binnen te stappen. ” Ja jeetje, had u niet even kunnen bellen? Dan hadden we twee aubergines meer kunnen inkopen”. Ons humeur werd er niet beter op toen de eigenaresse weigerde uit de keuken te komen om dit hoogtepuntje van gastvrije flexibiliteit toe te lichten. In plaats daarvan liet ze het vuile werk opknappen door het allengs roder aanlopende serveerstertje dat stamelde dat ze het heel vervelend vond maar er ook niks aan kon doen.
Dit was zo’n moment dat je later altijd wenst dat je stoerder had gehandeld dan je hebt. Massaal opstaan en zonder iets te zeggen weglopen bijvoorbeeld. Of op hoge toon eisen dat je de eigenaresse alsnog verschijnt. Of “weet je wel wie ik ben!?” brullen (“meneer Wateetons? … wie?”). Dat soort dingen. Maar nee, we kozen voor de passief agressieve oplossing: alle snoepjes meenemen die bij de rekening op tafel kwamen en geen fooi geven. Dat zal ze leren.
Ah shit (14)
Deze kwark-kappertjes combinatie ontstond vanzelf in de kofferbak van de Wateetons-mobiel toen deze ons en onze weekend voedselvoorraad van Amsterdam naar de Veluwe bracht. Gewoon blind dingen in elkaar pleuren levert soms interessante nieuwe culinaire vondsten op. En soms dus niet.
Poehee
Kijk, dit is nou een courgette!
Meneer kocht hem bij de melktap in Zunderdorp – Amsterdam. Daar liggen geregeld groenten op een tafeltje, met het geschreven verzoek 50 cent achter te laten als je iets meeneemt. Meneer was in een vrijgevige bui en maakte er een euro van. Want zeg nou zelf, 1.4 kilo courgette voor 50 cent… zo wordt het nooit wat met de recessie. De courgette zat overigens vol zaden. Meneer de kweek-courgette-eter was dat helemaal ontwend.
