Zei iemand daar ‘sappig’?
Aiaiai, wat een genot elke keer weer om door Paleta de Ibérico te snijden. Het vet bewaart meneer, heel slim vindt hij zelf, in de vriezer om straks door een worst heen te draaien. Dat wordt ongetwijfeld zeer smakelijk.
Het ziet er niet uit maar oh wat zijn ze lekker
Op het Wateetons-landgoed staan een paar functionele gewassen. Appelbomen, perenbomen, aalbessenstruiken, een kersenboom, pruimenbomen en heel veel vlier en bramenstruiken natuurlijk. Over het jaarlijkse walmend rotfestijn dat de appelbomen organiseren zal ik op een ander moment verhalen. Thans zijn namelijk de pruimen rijp. Ze zijn klein, ze zijn gebutst, ze zitten vol bruine littekens van hun moeilijke jeugd vol hagel, regen en ongedierte, maar ohohoh, wat zijn ze lekker. Zongerijpt fruit dat pas van de boom komt op het moment dat het rijp is, nooit enige vorm van koeling of vervoer gezien. Je zou haast vergeten hoe het smaakt.
Drie maanden wachten maar dan heb je ook wat
Enkele maanden geleden kocht meneer ze bij (daar is ‘ie weer!) de LIDL: pootuitjes. Geen idee waarom precies, maar ze waren vast goedkoop en schattig. En veel: misschien wel 500. Bij gebrek aan een tuin stopte meneer er een paar in potten op zijn balkon. Ze kwamen keurig op en stierven ook weer keurig af. Gisteren was het moment daar om ze uit te graven. De hele buurt was uitgenodigd. Oh’s en ah’s alom. De camera van de verslaggever van het lokale suffertje flitste. In de verte blafte een hond.
Vijf uien, met een gemiddelde diameter van drie centimeter. Ongeveer twee centimeter meer dan toen ze erin gingen. Meneer pinkt een traantje weg. ‘t Is een mooi ding, de natuur.
‘s Avonds, nadat meneer ze fraai op de digitale plaat had gelegd met de nieuwe Wateetons huis-camera, ging het mes erin en werden onze vijf vrienden met wat paprika, knoflook, Portugese worst en rode wijn gestoofd tot ze mals waren. Bijzonder lekker.
Rust zacht, vrucht van mijn potten.
Mevrouw Wateetons gaat naar Portugal een neemt nog meer mee..
Niet alleen was mevrouw zo vriendelijk om meneer’s slinkende bonenvoorraad aan te vullen, ook bracht zij het voedingsmiddel dat alle andere voedingsmiddelen overbodig maakt mee:
Francesinha
Mevrouw Wateetons was een paar dagen bij haar broer in Portugal. Hij woont in de buurt van Porto en daar kun je in eetgelegenheden een francesinha bestellen. Een soort opgewaardeerde tosti. Wikipedia legt het uit:
Francesinha (literal translation: Little French or Frenchie) is a Portuguese food originally from Porto, made with wet-cured ham, linguiça, fresh sausage like chipolata, steak or roast meat and covered with molten cheese and a hot thick tomato and beer sauce.
Geserveerd com batatas fritas. Lekker fastfoodachtig eten.
Lam laat zich niet jerken
Overmoedig geworden door het succes van zijn Beef Jerky (de eerste bestelling is al binnen) besloot meneer ook eens wat andere voedingsmiddelen te jerken. Te beginnen bij lam. Dat had hij nog in huis. Hoewel hij zowel geen behangplaksel als glijmiddel in huis had waagde hij zich toch aan het maken van een eigen Jerky marinade. Immers, spices en MSG heeft hij in overvloed. Helaas was het lamsvlees al gesneden, in blokjes. En dat droogt voor geen meter. Na zes uur was de buitenkant welliswaar mooi droog, maar van binnen was alles nog rauw. En meneer kreeg inmiddels wel een beetje trek. Uiteindelijk heeft hij trillend van de honger de half gedroogde lamsbrokken maar gewoon in de pan gepleurd en nog even nagebakken. Met een beetje couscous erbij en een tomatensausje met amandelen, safraan en abrikozen was het best te pruimen. Of eigenlijk: bijzonder smakelijk! Het half drogen van vlees, dat ga ik vaker doen.
