Appelweek bij Wateetons – 6. Einde
Een appeltaart. Natuurlijk, eigenlijk iets te Veluwe & Margriet voor de yupperige grotestadders die meneer en mevrouw zijn. En met die lullige anderhalve appel die je er in kwijt is het ook nog eens niet bepaald de meest effectieve manier om je appels kwijt te raken. En zonder vorm, een oven die alleen maar een grill bevat en meneer’s magere bakkunsten kon het eigenlijk nooit wat worden. Maar vooruit, je moet het toch eens gedaan hebben.
Hij was eigenlijk best smakelijk.
En zo eindigt de appelweek van Wateetons. De appels zijn op, of dusdanig verrot dat de prullenbak het enige toepasselijke eindstation is. En laten we wel zijn, een week die duurt van 24 september tot 18 oktober lijkt me meer dan zat.
Mevrouw Wateetons in de Playboy
Goed nieuws voor geile culi-klikkers! U heeft een excuus. Niet langer hoeft u, ongeschoren en met een beetje spuug in uw mondhoek het meisje achter de balie van de sigarenboer toe te lispelen dat u hem alleen leest vanwege de goede interviews. Neen, recht uw rug, ontsteek uw Galloise en staar haar recht in haar reebruine ogen. Terwijl u losjes een tientje op de toonbank laat dwarrelen buldert u: “de Playboy van november graag! Ik lees hem vanwege de uitstekende eet- en drink sectie!”
Deze maand in de Playboy: de vier beste culinaire weblogs. Waaronder, u begrijpt het, Wateetons.com. Er vallen omschrijvingen als “literaire pareltjes”, en “uiterst vermakelijk”. Meneer, mevrouw en dochterlief zijn zeer vereerd. Enfin, gaat u zelf maar naar de sigarenboer om het allemaal eens fijn na te lezen. U weet nu hoe het moet.
Geld besparen door zelf groente te verbouwen
Groente te duur? Draai Albert Heijn of uw groenteboer een loer en verbouw het zelf. Drie maanden wachten maar dan heb je ook wat.
Zondagochtendontbijtje
Meneer en mevrouw sliepen zaterdagnacht in een stemmig aan de snelweg gelegen hotelletje. Helaas werden ze een beetje te laat wakker voor het ontbijtbuffet. Maar waarom zou je een tientje betalen voor je ontbijt als je met wat gratis hotelversnaperingen en wat schraapsel van de bodem van je handtas een even smakelijke maaltijd weet te fabriceren?
Een, twee, hup: een pastasausje
Drie bakjes cherrytomaatjes voor een euro, bij de Turk. Pakt u maar in. Die schimmel spoelen we er wel af. Paar tenen knoflook, een paar sjalotjes en een half knol venkel erbij. Afdichten met wat olijfolie en citroenschil. En in de oven maar. Lekker.
Appelweek bij Wateetons – 5. Het pimpen der versuikerde appeltjes
Ze waren een beetje mislukt, de versuikerde appeltjes. Meneer had er echter zo veel werk ingestoken dat hij het niet over zijn hart verkreeg ze weg te gooien. Normaal rot zo’n schaaltje op je aanrecht dan vanzelf wel weg, maar niet als je versuikerd hebt natuurlijk. Die appeltjes blijven tot het eind der tijden in hun braakselbruine topconditie. Meneer proefde er nog eens een, en nam daarna een van mevrouw’s échte versuikerde appeltjes. Met de ogen dicht ontliepen de smaken elkaar niet eens zo heel veel. Misschien was het toch vooral de viesbruine look die voor de onappetijtelijkheid zorgde. Mister Wateatsus, please pimp my gesuikerde appeltjes? Een eenvoudige ingreep: een forse schep kristalsuiker erover heen. En een beetje mixen. Hatsikidee, zou meneer Wateetons zeggen.
En zeg nou zelf, ziet dat er niet veel smakelijker uit?
(Maar nou ook weer niet zo smakelijk dat ik ze ook ga opeten)
Burn, baby, burn!
Meneer Wateetons had gisteravond een bedrijfsfeestje. Voor hij het doorhad stond hij achter de barbecue de sateetjes en tonijnsteaks om te draaien. Met een roodgloeiende en haarloze onderarm. Dat zat zo: van meneer, mannelijk als hij is, werd verwacht dat hij wel even de barbecue aan zou steken. En meneer, mannelijk als hij is, liet dat zich natuurlijk geen twee maal zeggen. Het was een gasbarbecue, een grote ton met een rooster. Meneer liet het gas rijkelijk stromen, rolde zijn biceps en drukte met volle kracht op de electrische ontstekingsknop. Een tik, nog een tik, nog zes tikken, maar geen vlam. De toegestroomde vrouwelijke collega’s begonnen een beetje te grinniken. Het koude zweet brak meneer uit. Hij voelde in zijn broekzak en vond steun bij zijn ultieme mannelijkheidssymbool: zijn Zippo. Een nonchalante duimbeweging, een vonk, een vlam. En een explosie. Een steekvlam van een meter verlichte de hemel boven Amsterdam. Kinderen gilden, mannen verstijfden, vrouwen vielen flauw. En de arm van meneer Wateetons rookte.
Maar de barbecue brandde.
Appelweek bij Wateetons – 4. Versuikerde appels
We appelweken nog even door. De appels zijn immers nog niet op. Mevrouw kocht onlangs bij een notenboer versuikerde perenpartjes. Van die lekkere, van de suiker doordrongen, droge fruitsnoepjes. Een beetje Turks fruit-achtig. Dat kon meneer ook. Dacht hij. Hij vond een recept in een van zijn inmaakboeken. Helaas liet hij het boek liggen op zijn buitenverblijf en moest hij het recept zijn hoofd reproduceren. Het was een tamelijk eenvoudig recept gelukkig. Het ging ongeveer zo:
Neem een paar liter water. Los er en onmenselijke berg suiker in op. Mik er de appelpartjes in en breng het water aan de kook. Laat het geheel vervolgens twaalf uur afkoelen en herhaal deze kook-afkoel sequentie zes maal.
Dat kon meneer wel. Dacht hij. Hij schilde een paar kilo appelen (en gezien het gemiddeld formaat van mijn appeltjes is dat een berg werk) en zette ze met suikerwater op het vuur. Niet al te groot was zijn verbazing toen de helft van de appeltjes bij sequentie numero uno volledig stukkookten. Opkoken, en niet doorkoken dus. Domme meneer Wateetons. Hij viste de heel gebleven partjes uit de appelmoessoep, zeefde de soep tot hij weer suikerwater had en probeerde het nogmaals. Hij had in ieder geval weer een lekkere hoeveelheid appels weggewerkt.
Na een dag of vier opkoken en weer afkoelen waren de appeltjes geheel doordrongen van de suiker. Maar ook zeiknat. Dus meneer sloeg weer eens aan het drogen in zijn oven, die langzamerhand wat gefrustreerd raakt omdat hij de laatste tijd niet kan laten zijn tot welke temperaturen hij in staat is. Maar droog werden ze niet, de appelpartjes bleven plakkerig. En visueel onappetijtelijk. En, zo bleek, eigenlijk ook niet lekker.
Appelmoessnoepjes. Bluh. Mislukt.
Iemand een beter recept?
Het kookt!
Op 26 mei 2007 meldde ik dat mevrouw Wateetons was opgehouden met koken. Voor eeuwig en altoos. Een zwarte dag. Of in ieder geval eentje met een nauwelijks zichtbare lichtgrijze zweem. Zo geweldig kookte ze nou ook weer niet.
Maar vorige week stond er, na vier maanden geen stap in de keuken gezet te hebben, opeens een zelfgemaakte maaltijd op tafel. Een eenvoudige pastasalade, maar toch, van de hand van mevrouw Wateetons. Best smakelijk bovendien. Het begin van een nieuw tijdperk?
