Meldt het meneer
Mocht u overigens in een of ander medium wat over Meneer’s Strijd tegen de Pepernoot Parafilie tegenkomen, dan zou hij het leuk vinden als u dat even zou willen melden in de comments. Alle digitale media komt meneer overigens vanzelf wel tegen dus doet u geen moeite.
(Overigens belooft meneer plechtig (zowel aan u als aan mevrouw Wateetons) na Sinterklaas weer over andere dingen dan pepernoten en kruidnoten te zullen praten.)
De vijand roert zich, weest waakzaam!
Niet iedereen draagt het nobele en pure initiatief van Meneer Wateetons een warm hart toe. Een enkele dolende ziel verzet zich zelfs. Weest waakzaam broerders en zusters! Want er zijn vele misleiders uitgegaan in de wereld, die de eenheid van de pepernoot niet belijden. Hij is de misleider en de anti-pepernoot.
Merguez a la Janneke
U komt hier binnengestruikeld via NRC.next, verwilderd rondspeurend naar het recept voor Merguez? Klik dan hier.
Meneer Wateetons maakt geen olijfolie
Vijftienhonderd olijfbomen staan er op het landgoed in het zuiden van Spanje waar meneer en mevrouw Wateetons verblijven. Meestal zijn de echtelieden hier in april. Dan bieden de bomen niets meer dan een fijn mediteraan aanblik. Nu, in november, hangen de takken vol met lichtgroene of donkerpaarse olijven. Een prachtig gezicht. Meneer kneep er een paar fijn. Zijn handen glommen.
De olijvenpluk is net begonnen en duurt nog tot februari. Iedereen heeft een lapje land met wat bomen en in het weekend komt men met de hele familie om te snoeien en de aarde met harde chemische hand van onkruid te ontdoen. Plukken gaat nog op ouderwetse wijze. Een stok, en meppen maar. De olijven worden verzameld aan naar de coporative gebracht die momenteel 58 cent voor een kilo betaalt. In de fabriek worden de olijven tot olie geperst, of liever: wordt de olie uit de olijven geslingerd. De eerste koude persing is dus eigenlijk de eerste koude slinger. Maar dat staat niet zo leuk op de etiketten.
Meneer wilde olijfolie maken. Maar hij had geen industriele olijvencentrifuge. Een maalsteen had hij evenmin. Een eenvoudige sapcentrifuge dan? Nope. In arre moede maakte hij een stoomontsapper. Thuis krijgt hij daarmee immers ook sap uit appels en vlierbessen. Zo moest het lukken. Hij zette een pannetje water op, vulde een vergiet met olijven en plaatste dit boven het kokende water. De keuken vulde zich met een onbestemde geur. Na twintig minuten waren de olijven zacht en was het water dieppaars. Maar er dreef nog geen druppel olie op. Meneer plaatste de deksel terug en ging buiten lunchen (25 graden, weet u nog wel). Nog twintig minuten later vulde ook het terras zich met een onbestemde geur. Vele maten onbestemder dan die uit de keuken.
Na een paar uur de ramen tegen elkaar open gezet te hebben en het opnieuw witten van het plafond maakte meneer de balans op. Een zwarte laag op de bodem van het pannetje was wat resteerde van zijn olijfolie experiment. En als het nou nog een vettige zwarte laag was geweest, maar nee. Stoomontsappen lijkt niet de manier om olijfolie uit olijven te krijgen. Volgend jaar toch maar eens een maalsteen aanschaffen.
‘t is stil aan de overkant
Senor y senora de Wateetons zijn hier in zuid-Spanje te druk met het drinken van goedkope wijn om wat zinnigs te posten. En, for your information, het is hier 25 graden. Dus ook nog eens te warm.
mevrouw leest een boek: Superfoods
Ik, Mevrouw Wateetons, ben eindelijk weer lid geworden van de bibliotheek en heb nu gratis toegang tot een grote voorraad boeken over gezonde voeding. Ik heb er gelijk maar een zooi meegenomen. Helaas kan de helft linea recta weer terug omdat ik de inhoud in diverse andere vormen al heb gelezen. Veel drinken, goede koolhydraten en vetten, bewegen. Jajaja…
Nu kwam ik een boek tegen dat ging over superfoods: tomaten, pompoen, broccoli, yoghurt, bosbessen, spinazie, zalm, walnoten, soya, kalkoenborst… en nog zo wat. Eet deze superfoods en een lang gezond leven is je toekomst, meldt de schrijver. Vanwege de aanwezigheid van anti oxidanten, fytodingessen en nog meer interessant klinkende ingredienten. Inslaan die hap en opkrikken die gezondheid en weerstand!
Meneer Wateetons hoorde mij vriendelijk aan, maar brulde vanochtend vanonder de douche (waar hij zijn bolle buikje aan het wassen was): “Superfoods, my ass! Het zijn gewoon allemaal in Amerika makkelijk te verkrijgen produkten!” Misschien is gerookte slangenhuid ook wel geweldig gezond, maar dat is niet te vinden in de schappen van de Amerikaanse grootgrutter. En dan kan het natuurlijk nooit een superfood zijn. Hoe dan ook, Meneer Wateetons krijgt vandaag veertien superfoods op zijn boodschappenlijstje en vervolgens zie ik wel wat ik aan gerechten voor mijn neus krijg.
Maar eerst even een mini-snickers halen bij een collega.
