De vooruitziende blik van Google adwords
U had het misschien al gezien, Google advertenties op Wateetons. Momenteel verdienen we zo’n 7 cent per dag, dus dat tikt lekker aan! En wat blijkt: Google past zijn advertenties uitstekend aan aan de inhoud van meneer’s posts. Met een vooruitziende blik zelfs, of een waarschuwing zo u wilt: zie de passende advertentie bij het met weinig enthousiasme begroete varkensvoet-in-bed initiatief van meneer.
En wat maken we dan van 25 kilo varkensvlees – 9 – gevulde varkensvoet
Langzamerhand bereiken we het einde van onze 25 kilo Berkshire varkensvlees. Het was een mooie tijd. Er ligt nog wat buikspek in de marinade, waarover ik later zal verhalen. En in de vriezer ligt nog een forse hoeveelheid vet en een fricandeau. Dat was het wel zo’n beetje. Wat meneer ook nog achterin zijn vriesvak vond was een varkensvoet. Hij wist niet helemaal wat hij ermee moest. In de zuurkool? In het bed van mevrouw Wateetons? Nee, meneer besloot hem te vullen, en er worst van te maken.
Het was dus eerst zaak de voet van zijn huid te ontdoen. Zonder hem te beschadigen natuurlijk. Dat was een forse en lastige klus. Je kunt zeggen van maniakken die de huid van hun overleden moeder afstropen om er een jurk van te maken wat je wilt, maar het zijn wél vakmensen! Die huid zat goed vast, net name rond de tenen. En aangezien onze Berkshire opgehangen was aan zijn enkels was daar de huid al kapot dus een fraai huidkokertje werd het niet.
Na een half uur voorzichtig precisiesnijden onder het toeziend oog van dochter Wateetons had meneer de voet van zijn verpakking ontdaan. De teennagels, die ónder de huid zitten, liet hij maar zitten. Die kreeg hij niet los.
Van een anoniem lapje varken maakte hij de vulling: varkensvlees, wat vet van zijn Spaanse ham voor extra smaak, verse peterselie, (nitriet)zout, peper en een scheutje rode wijn. Deze vulling goed in de huid krijgen was wederom een bezoeking. Maar zijn keuze voor textiele werkvorm in groep 7 betaalde zich eindelijk uit. Het resultaat: een grof aan elkaar genaaide varkensvoet-worst. Die hangt nu in de berging te drogen. Maar het bed van mevrouw Wateetons behoort nog altijd tot de mogelijkheden.
En wat maken we dan 25 kilo varkensvlees (8) – Zeeuws spek
Terwijl een deel van de Berkshire varkensbuik lag te bederven in de Wateetons koelkast lag een ander deel in de marinade. Zeeuwse marinade. Ah, oesters, appelen en zeeklei denkt u? Nee: mosterd, paprikapoeder en ketjap. Zeeland ten voeten uit.
Meneer hanteerde het volgende recept voor een stuk spek van een 750 gram:
- 6 eetlepels ketjap manis
- 3 eetlepels mosterd
- twee tenen knoflook
- een kleine versnipperde ui
- peper
- drie theelepels zoete paprikapoeder
- een scheut olie
- (dit voegde hij niet toe, maar moet er zeker in: zout)
Hij prikte wat gaatjes in het spek, deed het spek in een ziploc zak en vulde de zak met het marinademengsel. Hij liet het vlees een dag of vier marineren. Toen hij het eruit haalde was het prettig zwart/bruin geworden. Hij verwarmde de oven voor op 175 graden en grilde de spek gedurende driekwartier ongeveer. Het resultaat was erg lekker, hoewel het dus wat zout miste. Hij kocht ook wat commercieel zeeuws spek ter vergelijking en de smaak kwam redelijk overeen, hoewel de paprika in laatstgenoemde beduidend sterker aanwezig was.
(recept gebaseerd op tastyweb)
Meer eerste schreden
Mulletjes paneren kan dochter Wateetons ook vrij aardig.
De eerste schreden
Dochter Wateetons zet haar eerste schreden op het kookpad: ze is een grote liefhebber van uien schillen.
En wat maken wij dan van 25 kilo varkensvlees? – 7- Bedorven varkensbuik
Meneer had nog een varkensbuikje liggen. Voor zijn oude dag. Dit 3,3 kilo wegende monster sneed hij in vier stukken om er op vier verschillende manieren bacon van te bereiden. Met drie stukken ging hij direct aan de slag. Het vierde stuk liet hij in de koelkast even wachten tot hij er een leuk recept voor vond. Dat wachten duurde blijkbaar iets te lang.
Mevrouw Wateetons gaat op kookcursus…
Tja, wat moet u daar nu van denken? Goede voornemens van mevrouw Wateetons? Meneer Wateetons wil de algehele kookkennis in huis wat opschroeven en stuurde mevrouw op cursus?
Nee hoor, het betrof een vrijgezellenfeestje. Gezellig met tien vrouwen aan de vedische kookkunst. Niet echt aan mevrouw besteed dus. En niet goedkoop ook!
We kookten:
Moogdahl met spinazie en kokosmelk
Matthi’s (indiase crackers)
Samosa’s (indiaas hemelse snack)
Dhaniya ki chatni (verse korianderchutney)
Panir (zelfgemaakte verse kaas)
Sperzieboontjes en tomaat met panirballetjes
Masala Bhat (gekruide rijst)
Vedische notenbonbons met koffie of Ayur-vedische kruidenthee
Mevrouw Wateetons zocht een gezellige kookpartner op die ze lange tijd niet gesproken had en ging aan de slag. De vraag of ze deze gerechten Meneer Wateetons ging voorzetten pareerde ze meteen met een kordaat “ja dooooei, ik geef dit receptenboekje en dan wijs ik aan wat ik lekker vind, dan kan hij dat namaken”. Maar kennelijk zag ze er niet helemaal uit als een culinaire kluns want men vond dat mevrouw professioneel chopte en hakte. Uiteraard haalde ze wel de korianderzaadjes en het gehakte korianderblad door elkaar, koriander is immers koriander.
Wat mevrouw vervolgens omcirkelde voor meneer Wateetons waren de matthi’s, de samosa’s en de panir. Jawel, alle gefrituurde dingen. Ze kreeg vanavond echter de moongdahl voorgezet, maar dan niet in soepvariant, dat had meneer niet opgemaakt uit het recept, en er zat vlees in, foei! Maar het was lekker.
Drie keer ra
Welke van deze twee fraaigroene erwtensoepen heeft meneer zelf gemaakt en welke komt uit een blik van de LIDL?
Eerder was meneer tamelijk positief over deze LIDL bliksoep. En hoewel meneer blijft staan achter zijn mening dat de LIDL de beste erwtensoep-in-blik verkoopt van alle grootgrutters viel deze naast een bakje eigengemaakte snert toch wel hard door de mand. Nattig, slijmerig en zoet in vergelijking tot meneer’s home made.
Sneller klaar, dat wel.
Ah shit (15)
Over mislukte dranken gesproken. Geinspireerd door de ge-wel-di-ge vlierbessenchampagne van gisteren dook meneer opnieuw in zijn voorraadkast. Daar stonden namelijk nog een paar flessen zelfgemaakte appelcider. Gemaakt in de zomer van 2005. Eerder was al de conclusie getrokken dat deze excercitie na maanden werk totaal mislukt was. Geen koolzuur en een een onaangename bedorven smaak. En dat terwijl de smaak gedurende het proces steeds prima was geweest. Meneer was trouwens zo dom geweest om ongeproefd een aantal flessen weg te geven aan vrienden. Die spreekt hij tegenwoordig niet meer.
Nu, de spontane gisting van het vlierbessen indachtig besloot hij de resterende vier flessen cider nog eens te proberen. Wie weet wat er gebeurd was in de afgelopen anderhalf jaar onderin het keukenkastje.
Aan de helft van de flessen was een schep suiker toegevoegd voor hij ze afsloot. Maar welke, dat wist hij natuurlijk niet meer. Een fles was slechts half gevuld met cider. Twee van de flessen, waaronder de half gevulde, ontkurkten met een duidelijke koolzuurdruk. Bij de andere twee was er een nauwelijks merkbaar sisje. De beide knallers hadden een prachtige heldere goudgele kleur met een forse hoeveelheid belletjes en een fijn schuimlaagje bij inschenken. Op het oog echte cider. Op de neus was het al minder: een bedorven luchtje verpestte de geur. Dit gold ook voor de smaak, de cidersmaak werd -zij het minder dan de geur- verpest door een bedorven bijsmaakje. Maar de tinteling op de tong was prachtig. Dat dan weer wel.
De andere twee flessen hadden minder last van de bedorven geur, maar hadden ook beduidend minder koolzuur. En lekker waren ze sowieso niet.
Conclusie: de anderhalf jaar had zeker effect gehad. Niet op de smaak, die was onveranderd smerig, maar wel op het koolzuur (en alcohol) gehalte. Dat was in die tijd gestegen, maar vermoedelijk alleen bij de flessen waaraan meneer een schep suiker had toegevoegd. Alle flessen werden leeggegoten in de gootsteen. Mooi, weer wat plek in de keukenkast.
Ah shit (14)
Meneer maakte afgelopen zomer vlierbessensap. Van vlierbessen. Niets is hem te gek. Het resultaat was anderhalf Grolsch-flesje vol. Na een paar weken zag meneer dat er in het halve flesje een laagje schimmel was ontstaan. Maar hij besteedde er niet zo veel aandacht aan. Sowieso doet hij eigenlijk nooit iets met de vlierbessensap die hij maakt. Hij vindt vlierbessensap maar vies.
Met de schoonmaakvoornemens in het nieuwe jaar besloot hij het half gevulde flesje sap maar eens weg te gooien. Op weg naar het toilet opende hij de beugelfles. Met een enorme knal sprong deze open, gevolgd door een fontein van vlierbessensap. Met het nog spuitende flesje in de hand rende meneer terug naar de keuken, een spoor van sap achterlatend op vloerbedekking en keukentegels. Gelukkig hebben al paarse vloerbedekking.
Nadat de grootste rotzooi opgeruimd was en het gezin Wateetons hersteld was van hun posttraumatische stress stoornis werd de culinaire balans opgemaakt. Wat zat er in de fles? In een afgesloten ruimte had het zoete sap maanden kunnen gisten. Blijkbaar had meneer een soort vlierbessenchampagne gemaakt! En misschien zelfs wel lekkere vlierbessenchampagne!
Nee hoor. Vieze vlierbessenchampagne. Ape-droog, zoals verwacht, alle suiker was immers omgezet tot alcohol en koolzuur, en dus met een forse koolzuurprikkeling en een licht alcoholgehalte. En de smaak van bedorven karton. Bluh. De rest vond alsnog haar weg naar het toilet.
