Lijden hoeft geen hutspot te heten
Kook gehalveerde of gekwarteerde aardappelen, pastinaken en wortelen totdat ze bijna gaar zijn. Leg ze op een bakplaat en bestrooi ze met wat tijm, peper en grof zout. Leg op de bakplaat ook enkele gehalveerde sjalotten, verse knoflook bollen en sappige Berkshire ham met een mooie vetrand. Olijfolie er overheen en een kwartiertje in een voorverwarmde oven op 175-200 graden.
Kijk Moeder Wateetons, zo had meneer toen hij nog een meneertje was wél zijn bord leeggegeten.
Over augurken gesproken: extase momentje
…op de Albert Cuyp afgelopen zaterdag.
Over augurken gesproken: gefrituurde augurken
Wij van Wateetons wisten het niet, u wist het niet, en de goden wisten het vermoedelijk ook niet anders was hun verzengende toorn al wel op de mensheid nedergedaald: je kunt augurken ook frituren. Dat wilde meneer, altijd in voor het tarten van het lot, wel eens meemaken.
Hij haalde een paar party-sticks uit hun zoet-zuur bad en rolde ze tot twee maal toe door ei en maismeel waar hij wat dille, zout en knoflookpeper aan had toegevoegd. En hop, in de hete olie.
Mevrouw Wateetons keek meneer wantrouwig aan, wat lag daar gefrituurd (=goed) maar onbekend (=niet goed) op haar bordje? Na uitleg en een paar happen was haar conclusie: het smaakt naar warme augurk met een gefrituurd paneerlaagje. Niks meer of minder. Een typisch geval van 1+1=1+1. U heeft niks gemist. En de goden rolden een shaggie en keken wat verveeld om zich heen.
Over augurken gesproken
Was het u opgevallen dat Wateetons.com sinds jaar en dag in augurk-kleur wordt uitgevoerd?
Over augurken gesproken
Wist u dat:
- de augurk familie is van de komkommer en in rauwe toestand in Nederland meestal lastig te verkrijgen is?
- augurken in zes formaat klassen geleverd worden: A (waarvan er tot honderd in een kilo gaan) tot F (De zure bommen, van soms wel 250 gram per stuk)?
- de augurk zoals wij die eten komt oorspronkelijk uit Polen komt?
- in Japan kauwgom met augurksmaak wordt verkocht?
- u augurken ook gefrituurd kunt eten
- u augurken ook zelf kunt maken
- in de jaren ’70 op 82% van de feestjes een augurk in een plakje cervelaatworst werd geserveerd?
- deze feestjes zoveel memorabeler waren geweest als men had geweten dat je augurken ook leuk kunt electrocuteren?
Niet hé, niet hé, wist u niet hé?
Over augurken gesproken
Wist u dat mevrouw, toen zij een weekje zwanger was van dochter Wateetons, maar dat zelf nog niet wist, plotseling tegen meneer zei: “ik heb trek in augurken”.
Over Poolse soep gesproken
Meneer kwam, alsof de duvel er mee speelt, tijdens het opruimen van de keuken een tweetal zakjes Poolse oplossoep tegen. In de verrukkelijke doch tamelijk onuitspreekbare smaken Barszcz Czerwony en Borowikowa. Variant 1 is natuurlijk gewoon goede ouwe Borsjt en soepvariant 2 blijken wij te kennen als champignonsoep. In het Pools klinkt alles cooler.
T.h.t: 04-07? Ach, een kniesoor die daar op let.
De Polen komen en ze eten augurken
Hoe leuk! Bij een willekeurige supermarkt in een willekeurige stad vond meneer een schap met Poolse producten.
Enkele jaren geleden reisde meneer met veel plezier door het mooie Poolse land. Hij at er ook lekker. Voornamelijk ontzettend veel ijs. Nergens vond meneer zo veel ijskraampjes als in Polen. En verder hartige, een beetje boerse, gerechten en veel soepen. Bij de betreffende willekeurige supermarkt trof hij onder andere een zak Poolse augurkensoep aan. Dat moet je eens geproefd hebben. Maar niet uit een dure zak van de willekeurige supermarkt natuurlijk.
Wikipedia heeft gelukkig een recept voor deze Zupa Ogórkowa.
Zeg meneer Wateetons…
Zou u de bestek la niet eens wat vaker schoonmaken?
12 uur in de oven, en dan?
Door het vermakelijke, en goedkope, kookboek “houdbaar en heerlijk” ontdekte meneer het concept fruitleer: gedroogd gepureerd fruit, in een dunne plak. Dat wilde meneer wel eens proberen. Hij kocht een bakje aardbeien (uit Kenia of Marokko ofzo) en pureerde dit met de sap van een halve citroen (uit Spanje) en twee eetlepels honing (uit Amsterdam-noord). Deze prut goot hij uit op een bakplaat met aluminiumfolie die vervolgens zes uur in een lauwwarme oven (ca 50 graden) verdween. Het resultaat: een onlosmakelijk verbonden fruit-aluminium legering. Patent is aangevraagd, wordt de nieuwe Kevlar. Eetbaar was het echter niet, zeker niet als je vullingen hebt.
Bij de volgende poging maakte meneer daarom gebruik van een soepele kunststof taartvorm. Aardbeien had hij niet meer, maar wat abrikozen en geperste sinaasappels wilden ook wel gepureerd worden. Zes uur later had meneer inderdaad een plak fruitleer. Soepel, helder oranje en intens van smaak. Best lekker.
En toen? Wat moet een mens met een plak fruitleer? Meneer wist het eigenlijk ook niet. Spreuken over bestemmingen, en wegen er naar toe klonken in zijn hoofd. Uiteindelijk sneed hij er maar een paar reepjes van, en verzon daar een gerechtje bij. De rest knabbelde hij op, uit het vuistje, voor de tv. Dromend over ‘Sterren dansen op het Fruitleer”.
