Botermakreel, voor al uw stoelgangproblemen
Meneer trok enige tijd geleden voor het eerst een zak botermakreel uit het vriesvak van de LIDL. Hij vond het lekker. Sterker nog, het werd in de afgelopen maanden zijn favoriete visje. De fraai gevormde, stevige en smaakrijke (boter!) steaks konden zelfs mevrouw bekoren. Vandaag at hij zelfs twee filets, bij zijn bietjessalade.Na anderhalf zat hij vol. Tweehonderd gram vis, wat bietjes en geen koolhydratenbron. Vol. Meneer bedacht zich dat hij eigenlijk niets wist van zijn gefileerde vriend. Hij wreef zich onder de kin. Waar kwam hij vandaan? Was het een makreelachtige? Hoe kregen ze die boter erin? En, waarom zit je na anderhalve steak al vol?
De zak leerde hem dat de vis in zijn eigen taal Lepidocybium flavobrunneum heette. Hij verstaat geen vis, dus dat zegt hem niks. Per 100 gram bevat de vis volgens de LIDL 4 gram eiwit en 6 gram vet. Dat is bijzonder weinig eiwit voor een vis. En bijzonder weinig vet voor iets dat ‘boter’ in z’n naam heeft. Goedevis.nl leerde vervolgens dat de LIDL het helemaal bij het verkeerde eind heeft. Niks 6, maar 20 grammen vet per 100 gram! En de stelregel vette vis = goed gaat voor deze jongen zelfs helemaal niet op. Het is onverteerbaar vet. En Lepi Flavo, zoals meneer hem tegenwoordig liefkozend noemt, blijkt ook nog eens bepaald geen goede vis te zijn. Veel bijvangst enzo. Tenslotte leverde Google (heeft u daar wel eens van gehoord? Ik kan het iedereen aanraden!) dit word-documentje. Het was vooral de eindeloze herhaling die hem in paniek naar de avondwinkel deed rennen voor een extra pak toiletpapier.
Dat was het einde van de dikke mik tussen Lepi F en meneer W.
Nou, hij (of zij) hangt
Niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar de eerste vis is over de dam. Ik heb het net weer teruggehangen, morgen nog eens kijken.
Nou, hij hangt
Meneer kwam erachter dat het plaatsen van een fuik lastiger is dan hij bedacht had. Verder dan een centimeter of 50 uit de waterkant reikt zijn arm niet. En daar is het niet bijzonder diep meestal. En dan moest het ook nog een beetje snel, want de boswachter was in de buurt. Meneer heeft weinig hoop op een maaltje paling morgenochtend.
Mevrouw Wateetons, zij leeft
Een post van mevrouw Wateetons om aan mijn 10% bijdrage te komen.
Mevrouw was in Portugal, gezellig met een vriendin. Wat waren haar culinaire hoogtepunten:
- Franceshina, een zeer uitgebreide tosti met saus die je rond Porto vindt. Jaja, een lokaal gerecht.
- Pastasalade, zelfgemaakt! Voor op het strand. De lekkerste pastasalade die ik ken, recept van meneer Wateetons, al jaren favoriet: mozzarella, basilicum, pasta, worstje, meloen, pijnboompitten, geroosterde paprika, zongedroogde tomaatjes, grof zout en scheutje olijfolie.
- Pink lady, cocktail met bacardi, vodka, aarbeiensiroop en slagroom. Helaas was ding zo geconcentreerd dat we na drie slokken al achterover vielen, ondanks driftig roeren van de slagroom door de cocktail.
- Vino verde, 4,50 voor een fles (in een restaurant!)
- Pizza van pizzahut, jammie, lekker smeuig.
Rundvlees met pindakaas
Mevrouw Wateetons is op vakantie in Portugal en meneer en dochter Wateetons hebben het huis en de keuken voor zichzelf alleen. Dat hebben ze eigenlijk toch altijd al wel, aangezien mevrouw’s culinaire kunsten vooral het bevallig opentrekken van de maaltijdsalades van de AH betreffen. En dat kun je ook in de huiskamer.
Meneer besloot opnieuw draadjesvlees te maken. Hij had de smaak te pakken. Op draadjesvlees.nl vond hij een ‘rundvlees met pindakaas’-recept. Kwam dat even goed uit, er stond nog steeds een pot zelfgemaakte pindakaas in de voorraadkast. Mevrouw lust namelijk geen pindakaas, meneer eet het niet omdat zijn sixpack hem dierbaar is en dochter Wateetons prefereert fabriekspindakaas. Zelfs een poging de pot te slijten als ongevraagd cadeautje strandde omdat mevrouw op weg naar het feestje in de Wateetonsmobiel moest braken en de rest van de avond ijlend op bed doorbracht. Kortom, het had er alle schijn van dat de pot nog lange tijd in de voorraadkast zou staan. Rundvlees met pindakaas dus!
Helaas. Het was weer een mwoah-ervaring. Misschien lag het aan meneer’s pindakaas en misschien aan het recept. Of allebei. Een theelepel laos als belangrijkste smaakmaker op een kilo rundvlees vindt meneer niet erg indrukwekkend. Hij had het, al proevende, nog een beetje proberen te pimpen met extra laos en wat Javaanse suiker. Maar het mocht niet baten. Volgende keer misschien toch maar weer zijn Indonesisch kookboek als inspiratiebron gebruiken. En de pot zelfgemaakte pindakaas lekker in de kast laten.
Van paarse stampot en groen water
Bij de Sligro kocht meneer dus truffelaardappeltjes of ‘vitelotte noir’. Voor €2,50 per kilo. Eigenlijk koop je ze vooral voor het funky aanzien, want bijzonder lekker zijn ze niet. Een beetje melig en vrij hard. Maar funky dus, en dat is ook wat waard.
Meneer besloot er een andijviestampotje mee te maken, om het restantje Westmalle draadjesvlees dat hij stiekem achter gehouden had te vergezellen. Wat schetste zijn verbazing tijdens het koken: het water kleurde groen. Een kleine speurtocht op de internetwebs leerde hem dat dit geen optische illusie of bederf betrof maar de normale gang van zaken bij het koken van vitelotte. Maar waarom?! Dat leerde hij dan weer niet. Je hebt er niks aan, dat internet. Gelukkig heeft meneer hoogopgeleide en chemisch onderlegde lezers, dus kom maar op.
Het stampotje was overigens, naast funky, erg lekker.
meneer bezoekt de Sligro
Maanden geleden al, meldde meneer dat hij een pasje van de Sligro had geregeld. Hij was er echter niet toe gekomen om de groothandel ook daadwerkelijk te bezoeken. Het hebben van de zaak is het einde van ‘t vermaak, immers. Spreekwoorden bepalen de loop van meneer’s leven. Een bijkomende reden was dat de Sligro een snoeihard anti-kind beleid voert. En meneer doet eigenlijk altijd boodschappen in het bijzijn van zijn dochter Wateetons, die met de beste wil ter wereld niet voor 12+ kan doorgaan. Maar, vandaag, zaterdag 14 juni 2008, was het zo ver. Kind voor de tv (“niet te veel chippies eten en als er wat is dan sms je maar”) en meneer vertrok eindelijk naar het beloofde land.
Het viel eigenlijk een beetje tegen.
Hoewel meneer ook altijd veel plezier beleeft aan het zien van 10 liter emmers appelstroop had hij toch gehoopt op een groter assortiment verswaren. Waar was het lekker brood? Waar de ruime keuze worsten en hammen? Vers gevogelte? Eigenlijk kon alleen de kaas-afdeling hem bekoren. En het feit dat je overal dingen kon proeven. Maar goed, men heeft er beduidend meer keuze dan in de Lidl om de hoek. Meneer kwam thuis met wat truffelaardappeltjes, een fijn Langres kaasje en een zak zeeduivelfilet. En twee emmers appelstroop, voor anderhalve vrachtwagen draadjesvlees.
