Draadjesvlees
Bijna vaderdag. Voor menig zoon of dochter betekent dat op zaterdag paniekerig speuren naar een cadeau voor iemand die alles al heeft. Of twee iemanden zelfs, als je geluk slash pech hebt. Zo ook voor de familie Wateetons. Maar, Mevrouw Wateetons had een goed idee. Vader Wateetons 1 lust namelijk niets, behalve draadjesvlees. Dat lust hij zelfs erg graag. Maar dat eet hij niet zo vaak, omdat Moeder Wateetons 1 er niet van houdt. Life’s a bitch. Dus, meneer zette zich aan het sudderen. Cadeaupapiertje erom, klaar.
In zijn zoektocht naar mooie draadjesvlees recepten stuitte meneer op de volgende briljante pagina: www.draadjesvlees.nl, de huispagina van het Draadjesvlees Genootschap. Een mooi initiatief waar meneer met graagte de volgende twee recepten vanaf haalde.
Rundvlees met Westmalle
Ingredienten:
600 gram korte runderriblappen, liefst van Limousin of Charolais
1 grote ui
4 ontpitte dadels
1 takje tijm
3,5 dl runderbouillon
1,5 dl Westmalle Trappist dubbel
4 eetlepels olijf- of zonnebloemolie
2 eetlepels fijngeknipte bladpetetrselie
peper uit de molen en zout naar smaak
Bereidingswijze:
Dadels in kliene stukjes snijden en gedurende 2 uur in een mengkom in het bier wellen. Ui schillen en in stukjes snijden. Runderriblappen in gelijkmatige blokjes snijden en met zout en weinig peper bestrooien. Olie in een braadpan verhitten en de blokjes vlees al roerende aanbraden. Stukjes ui kort meebraden. Hittebron verlagen, bouillon en het takje tijm toevoegen. Met de deksel op de braadpan op de laagste hittebron, gedurende 1,5 tot ruim 2 uur gaar stoven. Vijftien minuten voor het einde van de stooftijd de stukjes dadel en de rest van het bier toevoegen. Takje tijm eruit halen en op smaak brengen met peper en zout. Vlees en saus over voorverwarmde borden verdelen en met bladpeterselie garneren.
Limburgs Zoervleis
Ingredienten:
800gr runderpoulet
5 dl. water
5 dl azijn
500gr dikke uien
5 eetlepels perenstroop
2 plakken ontbijtkoek
3 blaadjes laurier
2 kruidnagels
peper uit de molen en zout
Bereidingswijze:
De poulet 24 uur marineren in water en azijn (50/50) met zout peper laurier en kruidnagels.
Het goed uigelekte vlees aanbraden en afblussen met de marinade.De grof gesneden uien apart braden en bij het vlees voegen.
Het geheel ongeveer 2 uur laten sudderen in de marinade.(van tijd tot tijd het schuim er af scheppen). Als het vlees gaar is de plakk ontbijkoek en de perenstroop toevoegen. Peper en zout zonodig toevoegen en als het geheel te zuur is doe er dan nog wat perenstroop bij.
Bron: draadjesvlees.nl
Nu Vader Wateetons 2 nog.
Ah shit. Mikado op de keukenvloer
Probeer dat maar weer eens goed in het zakje terug te krijgen.
Olé Olé
Dat meneer en mevrouw geen voetbalkijkers zijn betekent niet dat ze gedurende een wedstrijd van het Nederlands elftal geen recht hebben op voetbalsnacks!
Roggebrood? Gieten maar.
Zo af en toe zet meneer voet in Ikea. Niets menselijks is hem vreemd. Na het afrekenen volgt dan altijd het rondje door de Zweedse foodshop. Beetje speuren tussen driehonderd varianten ingemaakte haring. Maar meneer houdt niet van haring, dus kocht hij een pak roggebroodmix. Door middel van een inventief stickerbeleid stond de bereidingswijze in 21 talen op het pak. Ik heb de Japanse gebruikt, dus of ik het helemaal juist gedaan heb weet ik niet. Het kwam in ieder geval op het volgende neer: giet 600 ml water in dit pak. Schud. Giet het in een vorm, laat het rijzen en bak het af in de oven. Een Japanner kan de was doen.
En: verdomd geinig, wat ik u brom. Een smakelijk, doch enigszins zompig brood was het gevolg. Maar vooruit, roggebrood staat niet bekend om z’n luchtige aard. Het smaakte eigenlijk vooral naar een zompig, donkerbruin, heftig volkorenbrood. Met veel hele zaden enzo. Geen typische roggebroodsmaak. Ik kan het u aanraden. Een sneetje met boter en u hoeft de rest van de dag niet meer te eten.
Zweeds roggebrood lijkt dus niet erg op Fries roggebrood. Dat is maar goed ook, want daar houdt meneer niet van. Zijn aankoop was dan ook eigenlijk een beetje een risicovolle zet. Maar that’s meneer, Ikeabezoeker en daredevil.
Cappuccinomelk, dat gaat het niet worden
Meneer heeft een beetje een haat-liefde verhouding met de Procter & Gamble’s en Unilevers dezer wereld. Hij ergert zich aan de enorme hoeveelheid rotzooi die ze ons in de maag splitsen, maar heeft ook wel weer respect voor de inventiviteit waarmee ze het zoveelste smakeloze en/of nutteloze product aan de man weten te brengen. ‘t Is een vak.
Zo kwam meneer onlangs een pak cappuccinomelk tegen. Professional, stond erbij. Een uniek product voor het bereiden van de perfecte cappuccino of koffie verkeerd. Dat wilde meneer natuurlijk wel eens proberen.
En wat zat er in? Magere melk. Met een beetje extra eiwit en stabilisator (E405). … voor een lange standtijd en een perfect stevige schuimlaag. Dat was het. Ka-ching zegt de kassa.
Meneer probeerde het uit. Het deed niks dat meneer’s eigen magere melk niet ook deed. Inderdaad, opgeschuimde magere melk staat best lang, maar het smaakt naar niks. Meneer heeft liever een kortdurende centimeter romigheid dan een meter mager purschuim. Zo is hij. Gekkert.
Overigens, zo Ka-ching zei de kassa ook weer niet. Het gros van de nieuwe producten uit de koker van de marketingmanager mislukt volkomen. Meneer vermoedt dat dat voor de cappuccinomelk ook geldt. Hij vond het pak namelijk bij de Action, niet echt de frontlinie van de detailhandel, voor €0,29. Daar moet meneer dan wel weer om gniffelen.
Pindakaas, dat maakt u toch zeker zelf?
In de serie “dingen die u voor minder geld en met minder moeite gewoon in de supermarkt kunt kopen” vandaag: pindakaas.
Men neme:
- Een zak van 500 gram reeds geroosterde en gezouten pinda’s
- Een scheutje olie (een eetlepel of twee)
- Een staafmixer of keukenmachine ofzo
Doe de pinda’s met de helft van de olie in de keukenmachine en hakken maar! Bij meneer duurde het even voordat de massa overging van ‘stukjes gehakte pinda’ naar ‘pindakaas’. Er was nog een beetje extra olie voor nodig.
De pindakaas viel een stuk lichter uit dan de Calvé pindakaas uit de Wateetons voorraadkast. En hij smaakte ook anders, naar gemalen pinda’s, eigenlijk. Dochter Wateetons vertrouwde meneer’s variant in ieder geval voor geen cent.
Overigens kunt u ook rauwe pinda’s kopen, ze doppen, roosteren, zouten en vervolgens tot pindakaas vermalen. Maar meneer had nog meer te doen.
