Leerzaam hoor, de Margriet uit de jaren ’50. Zo weet ik nu dat je nooit je kopje koffie bij mag laten vullen. Een schande. En dat blijkbaar iedereen die bij mij op bezoek komt achteraf smoest met de andere bezoekers dat er ‘zo’n huislucht’ hing. Schijnt een van de grootste sociale blunders van de vorige eeuw te zijn: een huislucht. En het is ook fijn te weten dat je ook in 1957 al 10 kilo kon afvallen in 9 dagen, zónder honger! En door álles te blijven eten!

De reclames. Tegenwoordig is het al te opzichtig aanprijzen van je product eigenlijk not done. Reclames moeten appelleren aan een gevoel, grappig zijn, verrassend. Zo niet in de jaren ’50. Toen schreef je gewoon dat je product het állerbéste was. En iedereen er héerlijk van smult!! Met véél accenten en uitroeptekens!!

Hier een voorbeeld. Kijk de dames eens een een pret hebben met die heerlijk natuurlijke Zwitserse aanleng soep van Knorr! De dames worden keurig met de initialen aangeduid, maar om het de gemiddelde seriemoordende Knorr stalker niet te lastig te maken worden wel de volledige adressen in de advertentie gemeld.

Mevrouw Wateetons kocht onlangs een paar jaargangen Margriet. Uit de late jaren ’50. Avond aan avond vermaakt zij zich nu met de moralistische verhaaltjes, de leerzame etiquette en de opvallend hedendaagse reclame (jong, slank en met een frisse huid zijn onveranderd het ideaal). Meneer vermaakt zich eveneens uitstekend, met de recepten. Een blik op het weekmenu van een modaal gezin uit 1958, waar vindt u dat? Hij zal deze de komende tijd dan ook met graagte met u delen.

Ps. De Eetschrijver heeft gelijk. Van boter wordt nérgens gerept.