Ah shit


Ansjovisjes na 9 maanden de roest! Overduidelijke roest 

Het was weer eens tijd om de koelkast schoon te maken. Het is al bijna 2009, per slot van rekening. Op de bovenste plank, achterin stonden een aantal van meneer’s vergeten maaksels. Zoals zijn zelfgemaakte ansjovis. Gemaakt op 1 februari.

Tijd is een mooi ding. Indertijd had meneer de filetjes bevallig op een bedje van gekristalliseerd ‘zeezout’ gelegd. Dat zag er mooi uit. Althans, gedurende ongeveer dertig seconden. Daarna ontrok het zout zoveel vocht aan de vis dat de hele pot vol met vocht stond en alle zout opgelost raakte. Weg fraai gelaagde filet-zout constructie. Maar, negen maanden later bleek het vocht verdampt en het zout geherkristalliseerd. Het potje was weer prachtig en de visjes geurden krachtig.

Ansjovis: je moet er een jaar van je leven voor over hebben, maar dan krijg je ook waar voor je tijd.

Alleen, meneer was indertijd naarstig op zoek gegaan naar een voorwerp waarmee hij druk op de vismassa kon uitoefenen. Het enige dat in zijn potje bleek te passen was een blik gepelde tomaten. En laat dat nou net niet bestand zijn tegen de tand des tijds (en vocht en zout). Het blik had een fijne rand van roest in zijn vismassa gestanst. En hoe fraai de dans der kristalletjes en filetjes ook was, roest in zijn voer hoeft meneer niet.

Exit ansjovis.

Comments

comments

  1. 3
    Yvon

    Roestige ansjovis, haha ik lees hier alles wat je niet zelf verzint. Ansjovis in een gerecht meld ik er zeker niet bij hier, maar ik wijd er ook geen jaar van mijn leven aan. Gewoon potjes, tubes desnoods en soms die lekkere zure van de Italiaanse deli.

+ Laat een reactie achter