Exotisch slootvoer
In het ijs op de sloot achter casa Wateetons. Maar vis, eend of meeuw, ho maar.
Klik meneer naar een hoogtepunt
De foodrankteller staat per 1 januari weer op nul.
Echt, de strijd om de (tijdelijk) nummer 1 positie van januari 2008 zal hij niet herhalen, maar van de huidige stand (nummer 18) wordt hij toch ook wel weer een beetje verdrietig.
Neemt u een momentje om meneer de liefde te geven die hij in het echtelijk bed zo moet missen?
Klik.
Meneer probeert het weer eens
Hard werken, veel thuiszitten, weinig sporten, veel autorijden en een copieuze kerst hadden bij meneer voor enkele overbodige kilo’s gezorgd (4, om precies te zijn, en evenzoveel centimeters). Zijn contract bij Elite kwam langzamerhand onder druk te staan. De photoshop-uren gingen van zijn gage af. Kortom, werk aan de winkel.
Per 1 december is het dagelijks autorijden voorbij. Hij zit nu dagelijks in de trein. Gelukkig woont hij wel ver van het station. Het weinig sporten, welnu, dat zal nog wel een maandje of wat moeten duren. Hij zal extra intensief zijn eitjes klutsen. En ook copieuze kersten gaat hij voorkomen: hij is weer eens aan het low-carb-en. Nooit een geweldig idee natuurlijk, een dieet. Hij weet het, maar niets menselijks is hem vreemd en de meest effectieve en gezonde “gewoon een beetje op je voedig letten en meer bewegen” is hem te vaag en levert alleen maar veel lastige ruggegraatonvriendelijke keuzemomenten op.
Enfin, wat hij maar wil zeggen: de komende tijd minder macaronischotels op Wateetons. En meer geklaag over saaie ontbijten in de Twitterfeed.
Ah shit, coppa naar de knoppa
Zoek de 432 verschillen.
Meneer wist het eigenlijk al op het moment dat hij zijn runderdarm uitrolde. Dit wordt nooit geen coppa. Toen er binnen enkele weken ook nog onduidelijke schimmel op zijn flop-coppa verscheen en de worsten vervaarlijk begonnen te verschrompelen liet hij het moede hoofd zakken. Het duurde nog een paar maanden voor hij de moed verzamelde zijn gemummificeerd eetwaren los te snijden en naar hun laatste rustplaats, de prullenbak, te begeleiden.
Vlak voor het afscheid won zijn nieuwsgierigheid het van zijn verdriet en schimmel-afschuw. Hij sneed een stukje af en stopte het in zijn mond.
Te zout. Ook dat nog.
‘t Is allemaal zo makkelijk
Meneer en mevrouw waren samen, dochterloos. Lekker eten van meneer’s hand, kaarsjes aan, wijntje erbij, elkaar diep in de ogen kijken (over de rand van de krant), u kent het wel. Het was zo romantisch dat er zelfs wel een toetje bij paste. Maar er was geen toetje in huis. In huize Wateetons wordt normaliter niet getoet.
Helaas. Daar ging de sfeer.
Terwijl mevrouw Wateetons zich, bepaald minder romantisch, aan de afwas zette, begon meneer kasten en laden open te trekken. Op zoek naar iets dat als toetje kon dienen. Achterin een keukenkastje trof hij een jaren ’70 slagroomspuit aan, met patronen. Vorig jaar via Marktplaats gekocht en welgeteld nul keer gebruikt.
Hij greep naar de Swiss noir 72% chocolade. Ah shit, slechts 3 stukjes restereerde. Dan maar een paar scheppen Duo Penotti van dochter Wateetons erbij. Die was er toch niet. Smelten, in een pannetje. Een scheutje water erbij en hotsa, met een patroon gas in de slagroomspuit. De spuit in de vriezer, voor een snelle afkoeling.
Drie kwartier later. Ah, shit. Helemaal vergeten. Diepgevroren.
Na weer drie kwartier ontdooien op het aanrecht greep meneer zijn slagroomspuit en…
Het is allemaal zo makkelijk.
