Uitsluitend?
Op het etiket: “Uitsluitend bestemd op water van Spa te bevatten.”
Ik zeg u: subtiele bangmakerij met een commercieel oogmerk. Spa kapitaliseert op de vage, maar vooral ontkrachtte, geruchten over de kankerverwekkendheid van plastic waterflesjes wanneer deze op een onjuiste manier gebruikt worden, zoals het verwarmen in de magnetron, bevriezen of in de auto laten liggen. Of, heaven forbid, door er goedkoop en ongezond kraanwater in te doen.
Zelf pekelvlees maken
Pekelvlees, Pastrami of Surinaams Zoutvlees. Het is allemaal ongeveer hetzelfde. Vlees+veel zout+kruiden. Ook corned beef, niet te verwarren met het blikje kattenvoer dat je moeder vroeger door de macaroni deed, wordt ook op die manier gemaakt. De ‘corn’ slaat op de korrels zout die gebruikt werden in de bereiding.
Dat wilde meneer ook wel eens maken. Gewoon, omdat het kan.
De ingrediënten (hé, een recept op Wateetons.com!)
- 1 liter water
- 250 gram zout
- 35 gram suiker
- 400 gram vet rundvlees
- 4 korrels piment
- 2 blaadjes laurier
- 10 peperkorrels
- 2 plukjes foelie
Hij kookte het water met het zout en de kruiden, en roerde tot het zout was opgelost. Toen het water was afgekoeld legde hij het vlees erin. Afgedekt ging de bak naar de koelkast om er pas ruim twee weken later weer uitgehaald te worden. Het vlees rook nog prima. De kruiden hadden ruimschoots de tijd gehad om hun smaak, geur en kleur af te geven. Dat was te merken. Het vlees was ook vrij stevig geworden. Meneer zette het vlees op in vers water waar hij uit de pekel gezeefde kruiden aan had toegevoegd en verwarmde het tot een graad of 80. Zo pruttelde het ettelijke uren, af en toe ververst, tot het vlees ontzout en zacht was.
Lekker.
UPDATE: er is een vernieuwde en verbeterde versie van dit recept beschikbaar
Zelf rolmops en ego maken
In de lange reeks ‘dingen die u voor minder geld en met minder moeite gewoon in de supermarkt kunt kopen (en die eigenlijk niet eens lekker zijn)’, vandaag: rolmops of zure haring.
Meneer heeft een haat/haat verhouding met haring. Deze kutvis is namelijk verantwoordelijk voor een forse deuk in zijn ego. Dat zit zo. Meneer, kookavonturist, hangt minstens eens per twee maanden een dag met zijn hoofd boven het toilet omdat een van zijn experimenten awry is gegaan. Of omdat hij weer eens gegeten heeft in een restaurant met formica tafeltjes en foto’s van de gerechten voor het raam. Meneer laat zich er echter graag op voorstaan dat hij dan zijn verlies manmoedig neemt en dit bovenal op geen enkele wijze zijn eetgewoonten laat beïnvloeden. Dat komt er meestal op neer dat hij de volgende dag expres aan hetzelfde formica tafeltje met een verbeten gezicht dezelfde lauwe zes-eur0-maaltijd naar binnen lepelt. U begrijpt dat mensen met het obligate ‘een verkeerde mossel en je eet jaren geen mosselen meer’-borreltafelverhaal kunnen rekenen op zijn hoon en welgemikte muilpeer.
Tot De Dag van De Haring.
Hij kan er kort over zijn. Meneer eet haring, kotst een dag lang en staat de volgende dag weer olijk voor de haringkraam… om ongekend onpasselijk te worden van het aanzicht en de geur van de haringen. En de volgende dag weer. En weer. En dat al twee jaar lang. Exit meneer’s ego. Met de haringresten het riool ingespoeld.
U begrijpt: haring = kutvis.
Maar, al duurt het twee jaar, meneer’s ego zal zegevieren. Dus kocht hij twee haringen en liet ze (lekker tarten dat lot) maar liefs drie dagen gewoon in de koelkast liggen. Hij propte ze vervolgens in een glazen potje, deed er op het oog wat zout (een snuifje) laurierblad (een blaadje), peper (een bolletje of acht) en mosterdzaad (een bolletje of twintig) bij. Hij vulde het potje af met blanke azijn. Dicht, in de koelkast. Twee weken later weer geopend.
De haring rook fris. Voor zover een haring ooit fris kan ruiken. Hij was nog stevig, hoewel iets breekbaarder dan een verse haring. De azijn was nog mooi blank. Er lag een dun laagje vet op. Meneer nam een haring uit de azijn, sneed er een stukje vanaf en proefde.
Missie 1 geslaagd. Het smaakte naar rolmops. Denk hij althans. Meneer eet nooit rolmops, hij zal daar gek zijn. Het duurde minstens een dagdeel voordat ook missie 2 als geslaagd kon worden gelabeld. Het minuscule stukje haring lag namelijk als een steen op de maag. Meneer week in ieder geval niet van het toilet. Dat bleek gelukkig onnodig. Het zal meneer’s verbeelding wel zijn geweest.
Zijn ego glimt weer in ieder geval weer als vanouds.
Maak zelf een worstpers
Kijk, niet iedereen heeft een worstpers from hell in huis (die overigens nog steeds op een betere naam wacht). Dat begrijpen we. Daarom hier twee worstpersen, die u voor minder dan een tientje in elkaar zet. (Crosspost van worstlog.com)
De spuitzak-pers
Koop een spuitzak, bedoeld voor room of andere zoetigheden. Winkels als Hema of Blokker leveren ze voor een euro of vijf. Het loont de actieve worstmaker waarschijnlijk de moeite een duurder exemplaar bij een kookwinkel aan te schaffen. De te persen vleespasta is wat steviger en dikker dan room en kan de naden van de zak aardig onder druk zetten. Je krijgt waarschijnlijk een aantal mondstukjes bij je spuitzak. De meeste zijn gekarteld, bedoeld voor een voor worst weinig interessant visueel effect. Kies degene met de grootste opening. Je hoeft dan minder druk op de zak te zetten. Eventueel kun je de karteltjes van een mondstuk af knippen als er geen geschikte bij zit. Plaats het gewenste mondstuk in de zak en vul de zak met je vleespasta. De darm stroop je eenvoudig over het mondstuk. Daar past beduidend meer darm overheen dan je kunt vullen met de inhoud van de spuitzak, dus dit levert geen probleem op. Pas wel op dat je de darm niet beschadigd met de eventuele kartels of resten daarvan. Door te draaien aan de zak pers je de vleespasta in de darm. Door de darm heel langzaam te laten vieren kun je hem, ook met een relatief kleine opening, goed uitvullen. Na één slap gevulde worst zul je merken dat het beter gaat. Er komt ongeveer 30 centimeter worst uit een spuitzak.
De kitspuit worstgun-methode
Methode nummer twee is a work in progress. De worst die daarmee gemaakt is is nog niet geconsumeerd. Het is niet onmogelijk dat dit tot toilet- of ziekenhuisbezoek zal leiden. Ik hou u op de hoogte.
Koop een kitspuit gevuld met een soort kit naar keuze. Vraag eventueel de bouwmarktmedewerker welke kit het minst giftig cq. het lekkerst is. Koop ook een mechanische kitspuitgun. Als u man bent heeft u die vast al in huis. En weet u hoe zo’n ding eigenlijk heet. Spuit thuis de kitspuit helemaal leeg. Gebruik daarvoor niet de dunne plastic punts die je erbij krijgt, houdt die schoon. De dranger, het dopje dat de kit naar buiten duwt, zit nu helemaal in de spuit. Duw hem weer terug met iets langs en duns: een pollepel of breinaald of iets dergelijks. Een beetje blazen voor het laatste stukje kan helpen. Maak nu de kitspuit grondig schoon. Ik deed dat met heet water en zeep en dat werkte vrij goed. Vrij goed is overigens niet voldoende als je met rauw vlees werkt. Laat ook zeker de vaatwasser zijn werk doen. Kit-oplos-tips zijn van harte welkom. Als de kitspuit grondig schoon is, vul je hem met je vleespasta. Plaats de dranger terug en plaats de gevulde kitspuit in je gun. Snij de plastic spuitpunt zo af dat je nog voldoende ruimte hebt om een halve meter darm erop te stropen. Een centimeter of 2 a 3 is genoeg. Als je de punt schuin afsnijdt heb je een groter snijvlak waardoor er meer vlees tegelijk uit kan. Schroef deze spuitpunt op de kitspuit. Stroop vervolgens de darm om de afgesneden punt, ervoor wakend deze niet te doorboren. Door de trekker van je gun herhaaldelijk over te halen (worstmaken is een beetje The A-Team spelen) spuit je de vleespasta in de darm. Net als bij de spuitzakmethode komt er slechts een dunne straal vlees uit, die je door heel langzaam laten vieren, de darm toch kunt laten uitvullen. Oefening baart kunst. Overigens, als de gun al niet schoon was, dan is hij het nu wel.
De Wateetons Win een Worst Wedstrijd
Een unieke kans. Meneer organiseert een prijsvraag waarmee het zachtjes schimmelende rauwe vlees dat in meneer’s berging hangt het uwe kan worden. Eén naam, één worst. Zo simpel is het. Verzin de beste naam voor meneer’s Worstpropper from Hell en hij stuurt u een handgemaakte worst. Inzendingen tot 5 oktober.
Let op, de lat ligt hoog: Godworst, Apocalypse Worst, The Shredder, Worst Nightmare, Worstbuster, De Rode Banaan, Der Überstopper en Ultrastuffer zijn reeds ingezonden.
Ook anderen eten stadsduiven
Een van meneer’s favoriete radioprogramma’s (lees: podcasts) Hoe?Zo! Radio besteedde onlangs aandacht aan een van meneer’s favoriete hobbies: stadsduiven vangen.
