Maar, wat is het?
Nee serieus, wat is het? Gevonden op het land van Buitenhuisje Wateetons. Niet zelf gepland. Vruchtjes zien eruit als bramen, maar dan oranje/rood. Komen op een prachtige manier uit hun omhulsels die op hun beurt weer een beetje op beukennootjes lijken. Ze lijken eetbaar. Meneer at er een paar en ze zijn zoet, en in deze hoeveelheid niet ziekmakend.
Knal. Plof. Dood.
Of meneer mee wilde gaan jagen. Op ganzen. Want die moeten dood. Iets met overlast, boeren en schade enzo. Meneer hoorde alleen gans en jagen. En zei ja. Wat hij niet hoorde, of niet ten volle besefte, was het tijdstip: vijf uur. ‘s Ochtends. In Zuid-Beveland. (Dat is heel ver weg, als je in Amsterdam woont). Dus zat meneer afgelopen zaterdag om 3:15 naast Sjoerd Mulder in de auto richting het zuiden.
In Zuid-Beveland troffen uw stadsjagers een bont jagersgezelschap, bestaande uit meesters in de rechten, voedselentrepeneurs, Turkse websitebeheerders, onverstaanbare en ruimbesnorde agrariërs en een zekere Ome Cor. Als meneer later groot is wil hij ook Ome Cor genoemd worden.
Om een uur of zes trokken de heren in groepjes naar het land. Daar werden de plastic lokganzen uitgestald waarna men, en ook uw aller meneer, zich gecamoufleerd tussen het riet en gras van de naastgelegen sloot verschool. Het lange wachten begon. Wachten op overvliegende ganzen. Laag overvliegende ganzen, die zich dan ook nog eens wilde laten verleiden door de lokganzen op de grond en de hevig toeterende lokjagers in het riet. Meneer kon niet veel anders doen dan bij elke vlucht zijn hoofd het gras indrukken, met zijn armen onder zijn lijf in de hoop dat de ganzen niet zouden schrikken van zijn glimmende biceps.
Wat een verrukkelijke spanning. Het speuren naar de hemel, het ineengedoken wachten, het luisteren naar het geluid van de ganzen. Trappen ze erin? Zien ze ons? Draaien ze? En dan een schot, en nog een. De doffe klap van vier kilo levenloze gans. Meneer genoot de drie uur met volle teugen, ondanks de magere oogst van vier ganzen en een duif.
Terug in het jagershonk bleek de totale oogst uit een stuk of dertig vogels te bestaan. Meneer en Sjoerd mocht er elk vier uitzoeken. Met bloeddoorlopen ogen, harten en kofferbak gingen zij op huis aan. Tevreden.
(zie ook Sjoerd Mulder.nl, en een van de foto’s is ook van zijn hand)
Je probeert eens wat
Een paar lappen procureur had meneer over van zijn Worstshop. Geen tijd om het op te eten. Hij moest op vakantie. Dus legde hij ze een paar dagen in pekel met ongeveer 25 gram nitriet zout per kilo vlees en wat peperkorrels en venkel. Daarna de vleeshaak erdoor, in de berging ermee en met de auto 10 dagen naar Zweden. Niet meer aan denken.
Teruggekomen trof hij deze godenspijs aan.
Het is allemaal zo makkelijk.
Zo moet het dus
Meneer Wateetons komt sporadisch, na veel werk, wel eens met één eend of duif thuis. Hij begrijpt nu dat hij het helemaal verkeerd aanpakt.
(foute site alert)
Maar, wat is het?
Update (22-08-2010)
En dit was het: snuss of Zweedse pruimtabak. Beter dan Dolf kan ik het niet zeggen “Snos, snus ofzoiets, die zweedse nicotine troep die je achter je tanden stopt. Smerig vies en brand, heel slecht voor je tanden, maar geen verhoogde kans op longkanker.”
Retescherp spul dat je tussen je mondwand en je tanden steekt en waarvan steeds een beetje je mond in sijpelt en daar de boel in vuur en vlam zet en een enorme speekselvloed opwekt met alle stoeponterende gevolgen van dien. En omdat meneer niet zo’n rokert is werd hij er ook nog eens duizelig en giechelig van.
Watzweedons
Zweden. Het ultieme wildplukland. Geen parkeerplaats zonder appelboom. Geen strandje zonder alikruiken. Geen bos zonder bessen.
Verrukkelijk.
Meneer geeft een workshop
Enige tijd geleden kreeg meneer een email. Of hij, voor een vrijgezellenfeest, een workshop ‘worst maken’ wilde geven. De huwbare dame in kwestie hield erg van koken en met name van worst, vandaar. Twee dozijn onwillige slagers in de regio Utrecht waren meneer al voorgegaan. Zeventien maagden waren de wanhoop nabij. Meneers reddershart ging harder kloppen. En een groep dames verzameld rond meneers worst, enfin… u begrijpt dat meneer volmondig instemde. Niet alleen overigens, de onvolprezen Tijs, kok op lokatie, stond hem terzijde.
En zo draaide vorige week zeventien bevallige deernes aan meneers molens, speelden met twintig meter darm, en persten professioneel vijf kilo vlees tot een reeks prachtige worstjes. Een stuk of zes eveneens in het kader van de workshop ter plekke gefabriceerde salades en ontelbare flessen drank vonden ook hun weg naar tafel. BBQ erbij. Het was een mooie avond.
En…het beviel meneer dusdanig dat hij dit wel vaker wil doen. Kom maar op met uw vrijgezellenfeestjes, bedrijfsuitjes, culinaire verjaardagsfeestjes of alternatieve kerstviering!
Robust?
Een boek, een zak biltong of paar plakken chocolade. Zo af en toe krijgt meneer wat toegestuurd, meestal in de hoop dat hij er wat woorden aan wijdt. En dat doet meneer dan ook meestal. Al dan niet positief.
Zo bracht Philips onlangs drie keukenmachines langs. (Echt, in een Philipsautootje met chauffeur met een raar accent). Dat bleken er twee te veel. Gelukkig, want het waren forse apparaten en nog forsere dozen. Of meneer deze eens uit wilde uitproberen. Dat wilde meneer wel. Groot is zijn hart. Groter dan zijn aanrecht in ieder geval. Het betrof een apparaat uit de Robust-serie. Robust, dat riekt naar stevig, stoer en mannelijk. Het apparaat bij uitstek om het sap uit een versgehakte boomstam te persen of een halve gletsjer te vermalen voor je cocktail. Laat meneer nou net het concept mannelijkheid anno 2010 opnieuw hebben vormgegeven, alles weten van cocktails en een broertje dood te hebben aan gletsjers (geen link, maar trust me). Aan de slag, dus.
Wat zit er in de doos
- Een 1200 Watt keukenmachine, met vier knoppen: uit, aan, hakken en pulse.
- een forse 4 liter mengkom
- drie schijven (rasp, plakjessnijder, patatsnijder)
- een deeghaak
- een hakmes
- een klopper met twee ballonnen
Philips geeft een tamelijk indrukwekkende garantie van 15 jaar op de motor en 5 jaar op de mengkom en accessoires. Ik kon zo snel op internet geen op handen zijnde uitbreiding van van het hak, klop, meng-assortiment vinden.
De eerste indruk
De machine is lekker massief en zwaar. Dat geldt ook voor de accessoires. Deze maken allen een robuste (jaja) indruk. Ook de kom wekt de indruk tegen een stootje te kunnen. De machine straalt ontegenzeggelijk kwaliteit uit. De grijze ronde vormen maken een designerige en mannelijke indruk. Alle onderdelen klikken makkelijk en soepel in elkaar. Ook dat voelt weer stevig. De onderdelen kunnen in de vaatwasmachine en zijn dan goed schoon te krijgen. De messen en raspen zijn loeischerp.
Een nadeel is dat je door deze ronde vormen weinig grip hebt op het apparaat. De mengkom moet je losmaken met een ferme tik tegen de hendel. Je kunt het apparaat nergens vastpakken om kracht te zetten. Of je moet heel je arm om de machine leggen. Ook onprettig: de accessoires slingeren nu al weken een beetje door casa Wateetons. In de doos zat wel een stuk piepschuim waar ze mooi in pasten, maar geen hond die dat gebruikt natuurlijk. Piepschuim geldt ook niet als erg robust. Meneer Philips had er wat mij betreft nog wel een mooi ontworpen staalgrijs opbergsysteempje bij mogen leveren.
Conclusie eerste indruk: +
De werking
Als u robust zegt dan zegt meneer, “oh ja, joh? Dat zullen we nog wel eens zien!” Zo is hij. Een puber in het diepst van zijn gedachten. Dus meneer onderwierp de Robust aan een paar tests die hij vastlegde op video.
Ijs
Het eerste dat meneer deed was een liter water bevriezen tot een blok ijs en in de machine pleuren. Geen gletsjer maar toch alleszins een uitdaging. Video aan, machine op de hakstand en knallen maar. De Robust vloog bijna van het aanrecht af, maar had binnen enkele seconden het blok tot gruis vermalen. Netjes. Het tweede blok, meneer is niet voor een blok te vangen, kreeg hij niet klein. Vreemd. Toen meneer het apparaat open maakte bleek het roterende deel van de mengkom uit z’n verband gerukt te zijn waardoor de messen (en alle andere accesoires) niet meer goed konden draaien. Exit mengkom. Tien minuten na in gebruikname. Trots vermengde zich met teleurstelling. Daar ging de tweede ronde Mojitos. Meneer belde Philips en kreeg binnen drie dagen een nieuwe kom. Dat dan weer wel. Vreemd genoeg had ook de oude mengkom zich na een paar dagen plots weer hersteld. Blijkbaar was er niets verbogen. Hij deed het weer als vanouds. Dat viel dus mee. En nu had meneer twee mengkommen, voor extra veel experimenteerplezier.
Conclusie ijs: +/-
Brooddeeg
Brooddeeg, daar was meneers vorige apparaat een jaar of zes geleden aan overleden. Oververhit. Dat was dan ook geen Robust. Meneer deed de kneedhaak, wat meel, water en meer van zulks in het apparaat en liet hem zijn ding doen. “Zijn ding” bleek naast mengen ook nog “dansen” te zijn. De Robust deed de chachacha over het gehele aanrecht. Hij kreeg drie negens en een tien van de jury. De reden: de deeghaak draait veel te snel voor brood of ander stevig deeg. Drie standen, uit, hard of ultrahard, is gewoon te weinig. Het ding mist een extra knop met ‘rustig’, of liever nog een voor een instelbare snelheid. Stukje fail-gebeuren wat meneer betreft. Het brooddeeg was overigens prima. Van oververhitting van het apparaat of iets dergelijks was geen sprake.
Conclusie brood +/-
Vloeistof
Meneer maakte een milkshakeje van een ongeveer een halve liter, met de klopballonnen. Helaas kwam de shake zelfs op de laagste (lees: harde) stand uit de rand van de kom stromen. Die sluit blijkbaar niet melkdicht af. Jammer.
Conclusie vloeistof: -
Gehakt
Bij het maken voor worst hoort ook het tot vervelens toe mengen van het vlees voor een goede binding. Een rotkarweitje. Dat lieten we de Robust dus maar voor ons doen. Rotkarweitjes, daar zijn sinds het vrouwenstemrecht en de afschaffing van de slavernij machines immers voor uitgevonden. En dat deed hij uitstekend. Meneer mengt vanaf nu nooit meer vlees met de hand.
Conclusie gehakt mengen: +
Kaneel malen
De laatste stresstest die meneer de Robust aandeed was een idee van een twitteraar: “kan hij kaneelstokjes tot kaneelpoeder vermalen?” Een belangwekkende vraag die meneer met een volmondig ‘neen’ dient te beantwoorden. Wat hij wel kan is met behulp van kaneelstokjes de mengkom tot poeder vermalen. Maar dat wilde u vast niet weten. Een stokje kwam klem te zitten tussen mengkom en mes en door de wrijving smolt hij een kaneelvormige geul in de kom. Dat was het definitieve einde van meneers mengkom. Gelukkig had hij er inmiddels twee. Ook de tweede keer, de kom was toch al naar zijn grootje, kreeg de Robust de kaneel niet verder kapot dan een paar grove brokken.
Conclusie kaneel: –
Al het andere
Meneer heeft ook braaf een aantal normale dingen gedaan met de Robust. Kaas en worteltjes geraspt, fruit gepureerd, slagroom geklopt, u kent het wel. Dat deed hij allemaal naar behoren. Maar ach, daarover kunt u ook elders lezen.
Conclusie al het andere: +
De conclusie
The good:
- mooi
- grote inhoud
- stevig
- compleet
- krachtig
- goede garantie
The bad
- geen instelbare snelheid
- niet waterdicht
De Robust is een prachtig apparaat dat zeker niet zal misstaan op het aanrecht van je designkeuken. Het ontwerp, zowel als de kwaliteit van de accessoires, doet zijn naam eer aan. Hij doet alle normale dagelijkse keukemachinetaken met gemak en zelfs voor een blok ijs draait hij zijn hand niet om. Voor het malen van kaneelstokjes moet je hem maar niet inzetten. Maar dat is misschien ook niet een vereiste. Ik betwijfel of een Magimix, Kenwood of Kitchenaid daar wel raad mee weet. Koop liever voor een euro kaneelpoeder bij de supermarkt. Het grootste gebrek is wat mij betreft het ontbreken van een instelbare snelheid waardoor je brood of pastadeeg alleen kunt maken als je het apparaat in de houdgreep neemt. Dat had voorkomen kunnen worden.
Hij is is mooier, krachtiger, completer, komt met een grotere inhoud en wordt geleverd met meer garantie dan bijvoorbeeld een Magimix of Kitchenaid in dezelfde prijsklasse. Kenwood biedt voor dit geld ongeveer hetzelfde, of zelfs ietsje meer (instelbare snelheid!).
nrc.nextweek culiklussen: multi-mariatoastmaker
(meneer staat deze week dagelijks in de nrc.next)
Maria, je kent haar wel, de Heilige Maagd, Moeder god’s, etc, etc. Ze is vooral bekend als Verrassende Verschijning op tal van onverwachte plekken. In de grot van Massabielle te Lourdes, in Gietrzwald, Polen en zelfs in Steenbergen, Noord-Brabant is ze gesignaleerd. Maar, tegenwoordig verschijnt de Kroon van alle Deugden ook graag op allerhande voedingsmiddelen, waaronder toast. Mariatoast dus, niet te verwarren met Mariakaakjes waar Maria tot op heden pertinent op heeft geweigerd te verschijnen. Te voor de handliggend denk ik.
Zo’n Mariaverschijning op toast, dat kun je ook zelf voor elkaar krijgen. Je hebt er geen visioen voor nodig. Alleen een, niet eens noodzakelijkerwijs gewijd, broodrooster. Voor ons Mariatoast werkt een broodrooster met een uitneembare broodhouder het best. Zo eentje waar je ook tosties in kunt maken. Dus niet de variant die je broodjes na het toasten de lucht in ploenkt. Een ouderwets tosti-ijzer dat je op het vuur zet volstaat ook.
Benodigdheden
- Het voorbeschreven type broodrooster
- Een plaat dun aluminium, te halen bij de bouwmarkt. Of anders een opengeknipt en platgemaakt blikje. Asbest is ook heel hittebestendig, maar buigt en knipt niet zo goed.
- Een computer, internet, papier en printer
- Lijm
- Een stevige schaar
- Brood
- Een liniaal
Haal voor je begint de stekker van het broodrooster uit het stopcontact. Neem de houder uit het apparaat en meet de afstand tussen de buitenste, of een-na-buitenste, metalen spijltjes. Google op Maria en kies een mooi plaatje uit (nee, niet een van Maria Sharapova, alleen de echte). Kies wel een beetje een vaag en multi-interpretabel plaatje. Hoe vager, hoe groter de devotie straks. Of teken zelf wat.
Vergroot of verklein het plaatje eventueel tot het even groot is als de afstand tussen de spijltjes. Print het uit en plak het op het aluminium. Knip het metaal in de Mariavorm maar laat aan beide zijkanten een extra flapje over waarmee je, door ze te buigen, de Metalen Maagd straks aan de spijltjes kunt vastmaken. Verwijder het papier en lijm met water en bevestig de Onbevlekte Beeltenis aan de binnenkant van je houder. Steek de stekker weer in het stopcontact, stop een boterham in het broodrooster en roosteren maar. Als door een wonder zal de beeltenis van Onze Lieve Vrouwe in wit (!) verschijnen op je versgetoaste sneetje tijgerbrood.
Post een foto op internet en wacht rustig je heiligverklaring af. Werkt trouwens ook goed met Pacman, Darth Vader, Mohammed of het Flying Spaghetti Monster.
nrc.nextweek culiklussen: kuiloven
(meneer staat deze week elke dag in nrc.next)
Aflevering vier uit de serie klussen met kokerts: de kuiloven. Ideaal voor de Weber- en kampvuurmoede kampeerder. Eindelijk iets origineels, iets nieuws! Of juist niet, eigenlijk. De kuiloven is namelijk een van de oudste, een meest wijd verbreide kookmethoden die er bestaat. Iedereen heeft hem wel eens uitgevonden, van de Maori’s tot de Maya’s tot de Marokkanen. Daar kan jij, naast de stacaravan, ook nog wel bij.
Het is wel een beetje een tijdrovende bereidingswijze. Als je stipt om zes uur de andere campinggasten wilt verbijsteren met je ondergronds gegaarde speenvarken doe je er goed aan om reeds voor het middaguur de spade ter hand nemen.
Instructie voor een kuiloven
- Een lapje grond
- Een schep
- Hout of houtskool
- Stenen (optioneel)
- Aluminiumfolie
Graaf een kuil. De grootte is afhankelijk van je bereidingswensen. Een kippenborstfiletje vereist vanzelfsprekend minder ruimte dan een geitenbout. Maar je gaat niet zes uur wachten op een kippenborstfiletje. Dat moge duidelijk zijn. Je buren zien je aankomen. Dagenlang het lachertje van de minisupermarkt.
Nee, een kuiloven is voor massa. Hele dieren, bij voorkeur. Een forse zalm, een kreeft, een speenvarken of lam. Of anders toch zeker een mooie fricandeau. 75 x 75 x75 centimeter is een respectabele kuilmaat. Bekleed dit vers gedolven amateurgraf met stenen. Die houden straks de hitte mooi vast. Voor de zijkanten zijn oude dakpannen goed geschikt. Er zijn echter ook kuilvarianten die het alleen met smeulend hout of kolen doen. Kan ook.
Vul je oven met gesprokkeld hout of een paar zakken houtskool en steek de brand erin. Laat lekker uitfikken. Dit kan even duren. De smeulende resten kun je laten liggen of verwijderen. Laat ze in ieder geval liggen als je geen stenen gebruikt. Verpak je vlees of vis, eventueel opgeleukt met kruiden, groenten of knollen grondig in aluminiumfolie. Heel authentiek is ook het gebruik van bananenbladeren of zeewier. Dat stoomt meer dan dat het roostert. Als campingalternatief kun je natte kranten (maar niet de nrc.next natuurlijk) gebruiken. Leg het te garen pakketje op de hete stenen. Leg er ook een paar stenen bovenop. Neem opnieuw de spade opnieuw ter hand, dicht je kuil en wacht rustig drie of vier uur alvorens je gegaarde godenspijs weer op te graven.
Als je nog weet waar het gat zat, tenminste.
