Hoera
“Je wacht een paar weken, maar dan heb je ook wat” zou de eerste zin van dit stukje luiden als meneer ongeïnspireerd achter zijn toetsenbord was gaan zitten. Niets is minder waar.
De paddenstoelen die al zo lang meneers berging bevolkten zijn eindelijk tot volle wasdom gekomen. Niet dankzij meneer, moet hij erbij zeggen. De aanwijzing in de handleiding de groeiende zwammen twee maal daags te besproeien heeft meneer aan zijn laars gelapt. De berging was net te ver weg, meneer was zijn sleutelbos kwijt en zijn band was lek waardoor hij niet meer vanzelfsprekend in zijn paddenstoelenrijpkamer kwam. En hij is vergeetachtig, laks en een in-en-in-slecht mens. De opbrengst was dus een beetje mager, meerdere babypaddenstoeltjes (waaronder de vochtig kloppende witte schimmelpiemel) waren in de knop gedroogd. Een triest gezicht.
Maar toch, de wateetonsjes lieten zich de oogst goed smaken. Slechts gebakken in boter met wat peper en zout. Heerlijk.
Meneer leest een boek: Zónder pakjes en zakjes
“He, geef eens hier”.
Mevrouw Wateetons griste het vers van de kokosmat geviste boekje uit meneers handen. Het gebeurt niet vaak dat mevrouw een kookboek in handen heeft. Laat staan uit eigen wil. Wat bezielt haar? Het zal in ieder geval iets met het uiterlijk te maken hebben. Koken met Karin‘s – nieuwe kookboekje is, zoals we van Karin Luijten gewend zijn, fris vormgegeven. Eén van de peilers pijlers onder haar culicarrière is het gebruik van vrolijke stripachtige tekeningetjes bij haar recepten. Zo ook in dit ‘zónder pakjes en zakjes’-kookboek. Vrijwel elk recept wordt op de een of andere manier met de pen geïllustreerd en sommige pagina’s zijn zelfs volledig getekend. Ook de foto’s mogen er wezen, fraai en strak, zonder verweerde houten tafels of andere stilistische kneuterigheid. Genoeg visuele redenen dus voor mevrouw Wateetons om zich bij hoge uitzondering op een kookboek te storten.
Maar Karin’s succes drijft niet op vormgeving alleen en mevrouw zal niet door slechts een stripje plots de pannen gaan beroeren. Wat Karin’s verder kenmerkt zijn haar relatief eenvoudige recepten, die niet al te veel tijd vereisen en een hoge slagingskans hebben. En een smakelijk gerecht opleveren natuurlijk. In haar laatste kookboek gaat ze nog een stapje verder en gebruikt ze de gemakskeuken expliciet als uitgangspunt. De pakjes, zakjes en potjes die we kennen van de Wereldgerechten, Aardappel Anders, woksausen en magnetronmaaltijden worden door haar ontrafeld en weer smaakvol opgebouwd met verse ingrediënten en zonder alle smaakversterkers, verdikkingsmiddelen, stabilisatoren en emulgatoren. Tien verse ingrediënten in de pan in plaats van soms rond de honderd (!) uit een pakje. Elk hoofdstuk (eenvoudige getiteld: ‘pasta’, ‘vis’, ‘vlees’ , ‘aardappels’, ‘toetjes’ enzovoorts) start met een confronterende opsomming van de ingrediëntenlijst van de meestvoorkomende gemaksmaaltijden. Merken staan niet genoemd, maar iedereen zal de getekende producten herkennen uit de schappen, het versvak of het winkelwagentje. Vervolgens biedt Karin verse en lekkere alternatieven voor al deze producten en geeft er ook nog hele berg extra recepten bij. Wederom worden merken en producten niet met name genoemd maar de goede verstaander herkent snel het smaakvolle en verse zelfmaakalternatief van zijn favoriete magnetronmaaltijd of wereldgerecht. Nog leuker zou een één op één vergelijking zijn geweest, maar dat zal rechtentechnisch wel niet kunnen.
Kortom, het is het perfecte kookboek voor mevrouw Wateetons,die haar volledige studententijd heeft overleefd op Knorr’s Kip Siam en Lasagna uit een doosje, en al die andere meneren en mevrouwen die bij gebrek aan inspiratie, tijd of kennis nog wel eens naar een pakje en zakje grijpen. Niet meer nodig. Koop Koken met Karin’s antipakjes en zakjeskookboek.
(helemaal geen kritiek? Nou vooruit, kook je toch al nooit uit pakjes en zakjes dan is dit kookboekje misschien meer van wat je al in de kast hebt staan. De leuke tekeningetjes daargelaten. En een kookboek de ondertitel ‘het eerste antipakjeskookboek’ noemen is misschien wat pretentieus. Meneers boekenkast, en die van u vermoedelijk ook, bevat welgeteld nul kookboeken die hij als als pro-pakjes en zakjes zou willen betitelen.)
Het proeven der gans
U weet nog wel, pief-paf-poef-plof in Zeeuws Vlaanderen? Dit leverde meneer, naast een testosteronstoot en twee nieuwe dekbedden, veel ganzenvlees op. Drie varianten ganzenvlees: dat van de grauwe gans, de nijlgans en de brandgans. Een mooie kans voor wat vergelijkend proefonderzoek. Meneer gebruikte er de afsnijdsels voor die hij, vers van de gans, eenvoudigweg bakte met wat peper en zout in boter.
Dit waren zijn proefnotities:
Grauwe gans: “Lekker vlezig. Niet heel bijzonder. Vrij mild. Kun je je geen buil aan vallen.”
Brandgans: “Leverachtig, zacht. Sterkste ganssmaak/wildsmaak”
Nijlgans: “Minder leverig, steviger. Richting het taaie. Ook vrij mild. Beetje tussen Grauwe en Brand in wat smaak betreft”.
Eigenlijk had meneer geen echte favoriet. De Grauwe gans is de culinaire allemansvriend. En de Brandgans is voor de hardcore wildliefhebber. Zoiets.
Nou dit dus: koningsoesterzwammen
‘t Is zijn bijzondere jongens, die paddenstoelen, en dat zijn ze. Meneer kreeg een zelfkweekbaaltje van Edwin Flores van Casa Foresta. Een onooglijke zak witdoorschimmeld zaagsel. Gaatje in knippen en wachten maar, luidde ongeveer de instructie. Dat moest meneer wel lukken. En dat deed het hem. Een week of vier later trof hij een sprookjesbos aan in zijn plastic zak. Een World of Warcraft scene, een compleet Enesco World Heritage dorp en één witte natte half erecte mycologische penis in zijn berging. Goed voor minstens twee weken maarwatishets. Prachtig. En je kunt ze nog eten ook.
Maar, wat zijn het?
Meneer zocht, en vond, paddenstoelen op zijn Veluws Landgoed De Wateetonsch. Met zijn paddenstoelenboekje in de hand wist hij er welgeteld 0 (nul) met zekerheid te determineren (alhoewel hij wel een euro zou willen inzetten op ‘zwavelzwam’ bij nummer 1). Bovendien vergat hij het boekje en zijn aantekeningen. Meneer is een sukkel, hij zegt het zelf maar. En hij heeft dus ook geen idee of er wat eetbaars tussen zit.
Helpt u even?
1. (geboden: 1x reuzenzwam)
2. (1x geboden: fluweelpootje (eetbaar!))
3. (geboden, 1x zwavelkopje)
4.
5. (1x geboden: gerimpelde melkzwam (eetbaar!))
6. (1x geboden: gerimpelde melkzwam (eetbaar!))
7.
8.
9. (geboden, 2x elfenbankje)
10.
11.
12.
13.
14. (geboden, 1x tonderzwam)
15.
Deconstructie der gans – (vegetarier-onvriendelijke post)
Meneer had vier ganzen overgehouden aan zijn pief-paf-poef avontuur in Zuid-Beveland Schouwe-Duiveland Goeree Overflakkee. Die pasten zo niet in de koelkast of vriezer. Verwerken dus maar, of althans voorbereiden voor latere verwerking. Dat ging niet zonder slag of stoot. Maar al doende leert men. Dat plukken een teringwerk is, bijvoorbeeld. En dat je met een sneetje en een breukje op de juiste plek je zo’n beest zo uit zijn jasje stroopt. Ook al mag dat niet van de ganspolitie. En dat je bij het verwijderen van de lever erg moet oppassen de galblaas niet te raken. En dat je voor je fois gras of welk gras dan ook in ieder geval niet bij deze beestjes moet zijn. En dat een beetje wilde gans een twee borstfilets van ruim 250 gram heeft. En dat je na vier ganzen de ganzengeur twee dagen niet meer uit je neus en de ganzenveren twee dagen niet meer uit je huis krijgt.
Later: het proeven en het verwerken van het verwerkte.
De Grauwe gans.
De Nijlgans.
De Brandgans
De opbrengst per gans
Pas op voor de galblaas
