Van gierende banden en espresso


Meneer zit nog altijd aan de nespresso. Lekker hoor, maar een klein beetje zat begint hij het wel raken. Het smaakt elke keer weer zo naar, eh, nespresso. En dan hebben we het nog niet over  de zacht schurende schaamte bij elke cup. De donkere slagschaduw van teleurstelling van de culinaire elite op zijn altijd geslaagde cappuccino. Bij elke perfecte espresso rijdt er ergens een zelfmaaknazi tegen een muur. Enfin, we haalden hem dus maar weer eens van stal, zijn espressoapparaat. Eén van de twee die daar niks staan te doen. Jawel, meneer heeft voor meer dan een rug aan ongebruikte koffiekanonnen in zijn garage. *KLABAAM, rinkel*.

Hij nam zijn apparaat mee naar het levende koffiekanon, Mick van Il Pecorino, die de lekkerste espresso van Amsterdam serveert. Lekkerder zelfs dan cupspresso. Meneer’s apparaat was namelijk met reden terzijde geschoven. Hij kreeg er, hoe keurig hij zich ook aan temperatuur, doorlooptijd, koffiemaling, -stamping en -gewicht hield, geen lekkere espresso uit. Mick zag het onmiddellijk. “Je moet ook nooit één espresso tegelijk maken, dat doet niemand in Italië”. En verdomd, met een dubbele espresso met de maling van Mick ging het vrijwel direct goed. Een mooie crema en een goede smaak bij de perfecte doorlooptijd.

Met een kwieke tred ging meneer weer op huis aan. De zon scheen. Het werd lente. Thuis kuste hij zijn vrouw en sloeg aan het experimenteren. Met de maling van zijn molen, met doorlooptijd, met aandrukken. Met dubbele espresso’s. Geslaagde dubbele espresso’s. VEEL DUBBELE ESPRESSO’S!!!1! WRAAAAGH!!
Na een doorwaakte nacht, een dubbele marathon en tweeduizend keer opdrukken aanschouwde hij zijn keuken. En toen herinnerde hij zich plotseling weer dat de kwaliteit van zijn koffie niet de enige reden was dat hij voor cups had gekozen.

In de verte hoorde hij banden gieren.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0
  1. 3
    Job

    OK,

    Uit de kast dan maar…
    Ik vind Senseo lekker! Zwart, zonder iets. Mocca Gourmet, dat dan weer wel.
    En mijn espressomachine staat ook al jaren werkeloos – zó geweldig was dat bakje nou óók weer niet.
    Ik besef dat ik me nu bij alle gourmet’s en would-be-barrista’s volkomen ongeloofwaardig heb gemaakt – dat moet dan maar zo zijn.
    Senseo, Mocca Gourmet. Lekker. Vind ik dan toch. Zo.

    (snelt rap de kast weer in)

  2. 4
    franssie

    lol, ik had dezelfde espresso machine. Kon er de mooiste espressos mee maken maar een hoop gedoe (en bijna dagelijks de maling aanpassen – wel steeds kopje proeven) etc … toen nespresso (altijd best goed) en nu een volautomaat (toch meer variatie in koffie). Ik heb ‘m helaas niet meer, want het werkt denk ik om zo nu en dan weer eens het hele proces met de hand te doorlopen, om er dan achter te komen dat het voor twee kopjes per dag gewoon teveel moeite en rotzooi geeft. Het zij zo.

  3. 5
    Zoroaster

    Altijd nog blij met mijn Bialetti. Het resultaat is dan wel niet regelmatig en de finesse finiet, aardsheid is goed aanwezig en de kick is kenmerkend.

+ Laat een reactie achter