Gastpost: botsen met een eland


Een gastpost uit Zweden, van Johan Postma, de herbergier met wie meneer Wateetons in november een lang weekend worst-, rook-, vis- en elandavonturen organiseert. Inclusief ’s nachts heel hard rijden met de lichten uit in de hoop op een herhaling van onderstaande ervaring.

3 5 2 (2)

4

6

“Johan, we zijn nu na het vissen op de terugweg naar jou, maar de auto die voor ons reed is tegen een eland aan gereden, de auto is behoorlijk beschadigd, de bestuurster lijkt redelijk in paniek en het dier ligt aan de kant van de weg, wat moeten we doen?”. Als Herbergier voor onder andere vissers en wandelaars in Zweden sta je soms voor vragen die in Nederland ondenkbaar zijn. Een aanrijding met een dier zo groot als een paard maakt nou eenmaal indruk. In Zweden bel je 112 en meld je wat er is gebeurt en vooral waar. De politie stuurt een opsporingsbeambte naar de plaats des onheils en moet het aangereden dier opsporen en uit z’n lijden verlossen. Als eerste wordt daarna de grondeigenaar gebeld. Die moet het dier worden aangeboden ter aanvulling van de diepvries. Maar omdat er veel aanrijdingen plaats vinden op het platteland en grondeigenaren zelf ook jagen komt het redelijk vaak voor dat de grondeigenaar zegt: “nee dankjewel, het is 21.00 uur ’s avonds, en donker wanneer ik het dier thuis heb. En midden in de nacht voor ik hem uit z’ n jas heb.”

Dus keek de opsporingsbeambte deze keer naar mij.  Voor een Hollandse Herbergier in Zweden is dit natuurlijk a dream come true… maar hoe nu verder? Er ligt een eland van ongeveer 150 kilo aan de kant van de weg en die moet in nette stukjes mijn diepvries in. Ik had het allemaal wel een keer zien gebeuren, maar alles zelf doen? Het dier thuis te krijgen was nog het minste probleem. De vissers die op dit moment in mijn herberg te gast kwamen al aanrijden. Met elkaar was het een fluitje van 150 kilo om de eland in een karretje achter de tractor te tillen. Een berichtje laat op de avond op Facebook bracht gelukkig  snel uitkomst… een bevriende jager bood om 24.00 uur ’s nachts nog aan te komen helpen met de eerste stappen; jas uit en de eland in zes stukken naar de plafondbalken van mijn garage verhuizen. Een eland hangt in Zweden “40 punten lang te besterven”. Wanneer het overdag 20 graden is en ’s nachts 0 graden is, is de gemiddelde temperatuur in dat etmaal 10 graden = 10 punten. Bij een dergelijke temperatuursverdeling per etmaal duurt het dus 4 etmalen voor de eland voldoende is bestorven en naar de slager mag.
Deze keer was het wel erg leuk om de eland naar de slager te mogen brengen want ik had mn ouders op bezoek… een mooie gelegenheid om m’n vader te laten zien hoe hier een en ander in z’n werk gaat. Binnen twee uur had de slager de gehele eland in prachtige stukken wild vlees veranderd; roastbeef, file, biefstukken, goulashvlees, gehakt en alles meer. Ook voor de slager was het leuk om buitenlandse gasten te zien en ons alles te kunnen vertellen. “Mocht je een volgende keer meer gasten hebben die geïnteresseerd zijn, dan hoor ik het graag en mogen ze zelf proberen wild uit elkaar te snijden”. Jammer dat wel een derde deel van het gewicht bestaat uit bot. Daar doe je niet veel meer mee dan het koken voor een fond of saus. En voor de rest wordt ook bijna alles gebruikt; een tong en hart worden gerookt en gelden in Zweden als delicatesse in dunne plakjes bij de borrel, de lever is goed voor een pat’e en zelfs een groot deel van de haren onder de hals worden afgeknipt voor vliegvissers die van de grote holle haren vliegen binden en zogenaamde “streamers” maken. Ook de poten worden bewaard… een van de vissergasten is meubelmaker en gebruikt poten van wilde dieren als poten voor tafels en kastjes. Niets gaat verloren.
Naast alle mooie exclusievere delen vlees leverde deze eland 35 kilo prachtig rood gehaktvlees waar ik me na alle gastendrukte weer prima mee zal vermaken… wat een worsten zal dit op gaan leveren. Een hele winter de tijd om de theorie uit Over Worst los te laten op de wilde Zweedse praktijk. Wordt vervolgd…

Ook mee in november naar Zweden? Meld je aan. Nog een paar plekken.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0
  1. 1
    E-mile

    O geweldig! Al een eland gevonden die zich in november vrijwillig laat aanrijden? Zo’n trip naar de slager is een soort kers op de taart natuurlijk!

+ Laat een reactie achter