U weet het. Meneer schrijft, tezamen met de onvolprezen zeldenblogger Sjoerd Mulder, een boek. Een leuk boek, durf ik zelfs te stellen. 70% kennis – 30% grappen. Of misschien andersom, het is nog niet helemaal klaar. Leuk in ieder geval.

Maar daar is thans hulp bij nodig. Een stukje crowdsourcing, zo u wilt. Sjoerd en meneer wonen namelijk in Amsterdam. Dat kunnen zij een ieder aanraden, ware het niet dat, zeg, een Jan Linders- of Nettorama supermarkt niet te befietsen is. Normaal ook iets waar we niet van wakker liggen, maar toevallig wel bij het schrijven van Het Boek.

Woont u in de buurt van een van de volgende supermarkten, en heeft u een kwartiertje over deze week? Neem dan contact op met uw goede vriend meneer[monkeytail]wateetons.com. Hij zal u uitleggen wat de bedoeling is.

• Jan Linders (jeeeh)
  
• Nettorama (dank)
  
• Golff/E-markt (hoera)
  
• Poiesz (en ook gecoverd)
  
• Sanders supermarkt

(Mocht ‘uw goede vriend’ niet voldoende aansporing zijn: onder de hulptroepen worden twee met schimmel gesigneerde worstboeken verloot.)

Voorzichtig ontspruiten groene sprietjes in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord heet. Eén daarvan is de Landmarkt. Or is it?

Meneer verheugde zich er al lange tijd op. Een heuse boerenmarkt in Amsterdam-Noord. Fraai gelegen in Schellingwoude in het voormalige tuincentrum Bert Pols. Op fietsafstand van zowel meneer (belangrijk) als Amsterdam-Oostenaren en een Ijburger met conditie (who cares).

Volgens Landmarkt is Landmarkt:

… een overdekte marktplaats met lekker en goed eten voor iedereen. We selecteren zelf de beste producten. Zoveel mogelijk van boerderijen en producenten uit de buurt. Bij Landmarkt koop je producten direct van de producent. Hierdoor kunnen we de lekkerste verse producten verkopen tegen concurrerende prijzen.

Het filmpje op Foodtube, evenals eerste tam-tam berichten gaven echter een ander beeld, wat bevestigd werd toen meneer zelf binnentrad. De eerste indruk was niet ‘marktplaats’ maar ‘supermarkt’. Met het gewone grootgruttersassortiment: Senseo, Jillz en Knorr’s Wereldgerechten (nu in de aanbieding!). Gelukkig was er ook een mooie bakker. En een geweldige visafdeling en redelijke kaasboer. De groenteafdeling (boeren uit de buurt!) bestond dan weer voor zeker tweederde uit ingevlogen sperziebonen en tomaten. Wel bevatten veel schappen naast het reguliere supermarktassortiment ook enkele biologische of lokale producten. Meer dan je in de c1000 of de Lidl treft, zoals heerlijke melk van Buijs in Oostzaan of schapenkaas van De Dikhoeve in Ransdorp. Maar te weinig, naar meneers smaak. Net zoals de hoeveelheid delicatessen en kwaliteitsproducten. Waarom alleen Stegeman worsten? Waarom alleen supermarktbiertjes? Op de Landmarkt komen vast hordes verwende meneeriaanse dertigersyuppen af. Die willen geen Stegeman. Die willen lekkere worsten. Toch? (Zeg alsjeblieft ja). En bij gebrek aan uit de buurt (wat in het geval van worst zelfs niet zo is) desnoods uit verweggistan.

Maar, meneer wil ook niet te negatief doen. De jaren maken hem mild*. Hij heeft er een supermarkt bij. Waar hij geweldige vis, lekker brood, prima kazen en een wortel zonder foodmiles kan kopen. En een sixpack Jillz voor mevrouw en een blik soep met ballen voor een zwak moment. De Landmarkters zeggen bovendien binnenkort met meer lokale boeren in zee te zullen gaan. En meneer heeft een enquête ingevuld. Dus wie weet. Meneer geeft ze voorlopig het voordeel van de twijfel.

De Jéééhs:

• verse vis
• lekker brood
• redelijke kaasboer
• all round supermarkt voor de meeste dagelijkse boodschappen
• je kunt er een hapje eten
• biologische en lokale producten
• bij meneer in de buurt

De mwoahs:

• all round supermarkt voor de meeste dagelijkse boodschappen
• relatief weinig biologische en lokale producten
• weinig delicatessen
• Aldi-achtige uitstraling
• beeld dat op de website geschetst wordt strookt niet met beleving in de winkel

*(maar niet minder woest aantrekkelijk)

“He, geef eens hier”.
Mevrouw Wateetons griste het vers van de kokosmat geviste boekje uit meneers handen. Het gebeurt niet vaak dat mevrouw een kookboek in handen heeft. Laat staan uit eigen wil. Wat bezielt haar? Het zal in ieder geval iets met het uiterlijk te maken hebben. Koken met Karin‘s – nieuwe kookboekje is, zoals we van Karin Luijten gewend zijn, fris vormgegeven. Eén van de peilers pijlers onder haar culicarrière is het gebruik van vrolijke stripachtige tekeningetjes bij haar recepten. Zo ook in dit ‘zónder pakjes en zakjes’-kookboek. Vrijwel elk recept wordt op de een of andere manier met de pen geïllustreerd en sommige pagina’s zijn zelfs volledig getekend. Ook de foto’s mogen er wezen, fraai en strak, zonder verweerde houten tafels of  andere stilistische kneuterigheid.  Genoeg visuele redenen dus voor mevrouw Wateetons om zich bij hoge uitzondering op een kookboek te storten.

Maar Karin’s succes drijft niet op vormgeving alleen en mevrouw zal niet door slechts een stripje plots de pannen gaan beroeren. Wat Karin’s verder kenmerkt zijn haar relatief eenvoudige recepten, die niet al te veel tijd vereisen en een hoge slagingskans hebben. En een smakelijk gerecht opleveren natuurlijk. In haar laatste kookboek gaat ze nog een stapje verder en gebruikt ze de gemakskeuken expliciet als uitgangspunt. De pakjes, zakjes en potjes die we kennen van de Wereldgerechten, Aardappel Anders, woksausen en magnetronmaaltijden worden door haar ontrafeld en weer smaakvol opgebouwd met verse ingrediënten en zonder alle smaakversterkers, verdikkingsmiddelen, stabilisatoren en emulgatoren. Tien verse ingrediënten in de pan in plaats van soms rond de honderd (!) uit een pakje. Elk hoofdstuk (eenvoudige getiteld: ‘pasta’, ‘vis’, ‘vlees’ , ‘aardappels’, ‘toetjes’ enzovoorts) start met een confronterende opsomming van de ingrediëntenlijst van de meestvoorkomende gemaksmaaltijden. Merken staan niet genoemd, maar iedereen zal de getekende producten herkennen uit de schappen, het versvak of het winkelwagentje. Vervolgens biedt Karin verse en lekkere alternatieven voor al deze producten en geeft er ook nog hele berg extra recepten bij. Wederom worden merken en producten niet met name genoemd maar de goede verstaander herkent snel het smaakvolle en verse zelfmaakalternatief van zijn favoriete magnetronmaaltijd of wereldgerecht. Nog leuker zou een één op één vergelijking zijn geweest, maar dat zal rechtentechnisch wel niet kunnen.

Kortom, het is het perfecte kookboek voor mevrouw Wateetons,die haar volledige studententijd heeft overleefd op Knorr’s Kip Siam en Lasagna uit een doosje, en al die andere meneren en mevrouwen die bij gebrek aan inspiratie, tijd of kennis nog wel eens naar een pakje en zakje grijpen. Niet meer nodig. Koop Koken met Karin’s antipakjes en zakjeskookboek.

(helemaal geen kritiek? Nou vooruit, kook je toch al nooit uit pakjes en zakjes dan is dit kookboekje misschien meer van wat je al in de kast hebt staan. De leuke tekeningetjes daargelaten. En een kookboek de ondertitel ‘het eerste antipakjeskookboek’ noemen is misschien wat pretentieus. Meneers boekenkast, en die van u vermoedelijk ook,  bevat welgeteld nul kookboeken die hij als als pro-pakjes en zakjes zou willen betitelen.)

Het verscheiden van Swiss Noir is iets waar huize Wateetons nog steeds niet helemaal overheen is. Het was zonder twijfel de lekkerste supermarktchocolade. En meneer en mevrouw hebben ze allemaal geprobeerd. Blind zelfs. Elke keer kwamen die laatste blokjes over de datum Swiss Noir (ons genereus geschonken door lezers) als lekkerste uit de bus. Overigens was meneer echt van plan daar een eindeloze reeks posts aan te wijden. Maar hij raakte helaselijk zijn proefnotities kwijt. Ook over het luxe chocoladepakket van Chocoweb en de door Harrie gestuurde Deutsche Tobago kan meneer inmiddels niet veel meer zeggen dan respectievelijk: ‘mwoah’ en ‘geweldig’ .  Bij gebrek aan een vervanger voor ‘door de weeks’ stond meneer en mevrouw’s chocoleven de laatste maanden op een laag pitje.

Tot de dag van de mail:

” iemand anders toevallig een e-mail gekregen van ene wim koetsier? ik weet niet of deze afzender van de originele koetsier importeur is, maar in de e-mail die ik kreeg zegt deze meneer dat de swiss noir chocolade weer leverbaar is… tenminste zoiets… het heet “switch noir” (met een noorse vlag, lijkt het) en is te koop in hun online winkel… 4 repen van 100 gram voor 6 euro inc verzenden… pijnlijk duur, de e-mail geeft een link naar: www.chocolatswitch.com“

Meneer beklom onmiddellijk de Google en ontdekte al snel dat de zaak achter Chocolat Switch inderdaad dezelfde is als die achter het ter ziele gegane Swiss Noir. De firma zit op hetzelfde adres als het op 16 mei failliet verklaarde KCA Foods die ons Swiss Noir bracht (en ten tijde van het faillissement nog voor 61.000 euro aan overgeschoten chocoladerepen bleek te hebben. Hadden er daar niet een handje vol van naar meneer kunnen gaan?). Een dame achter het telefoonnummer bevestigde dat Chocolat Switch een doorstart was van het befaamde merk. Meneer liet zijn telefoonnummer achter voor Mister Swiss Switch Noir zelve maar werd niet teruggebeld.

Uiteraard bestelde meneer onmiddellijk online een pakketje chocolade, handig zelf samen te stellen uit de vier beschikbare varianten. Zes euro, inclusief verzendkosten. Iets duurder dan de euro per stuk die meneer vroeger voor Swiss Noir betaalde, maar alleszins schappelijk. Een dag of  drie later lagen ze in de bus.

En jawel hoor! Bij de eerste hap was het duidelijk: de vertrouwde Swiss Noir-smaak. Meneer en mevrouw maakte een rondedansje en verorberden beide twee repen achter elkaar. Toen was ‘ie ineens toch niet meer zo lekker.

In de posts van de afgelopen dagen (tussen het vinexjager nieuws door) herkende de geoefende wateetonslurker wellicht een uniek wateetonsmomentje: de tweetraps maarwatishet. Eerst het sjemmetje van onduidelijke signatuur, met daar op volgend een antwoord dat een evenzo groot vraagteken achterliet. Meneer is er best wel trots op.

Pirk? WTFBBQ is dat, hoorde meneer u mompelen.

Welnu, het authentieker ogende boertje (mét blauwe kiel) van wie meneer het onlangs kocht wist hem te vertellen dat het een zeldzaam op perzik lijkende vrucht betrof van een boom die op zijn erf op de Veluwe groeit. Interessant, maar gaat u verder. Thuis, na het douchen, googlen leverde slechts één in het plattelands opgestelde Wikipedie entry op (sommige mensen hebben te veel tijd). En wat bleek daaruit, voor zover uw aller Stadsmens dat kon ontcijferen? Pirk is gewoon plattelands voor perzik. Niks uniek op perzik lijkend vruchtje, dat alleen te vinden is op zeldzame erven van blauwgekielde boertjes op de Veluwe. Gewoon perzik. Uit blik! Op zware siroop!

Tss.

Maar, maarwatishet-technisch was hij dan wel weer aardig. En dat is ook wat waard. En hij past precies in meneers auto.

Wat was dat jammetje c.q. open wond in een potje, vroeg meneer u vorige week.

Welnu, het is Pirk.

Nou u weer.