Laatste loodjes van Over Rot

Laatste_loodjes_van__overrot_het_handboek_fermenteren__november_in_de_winkel.

Hemabier geproefd

Beste biertje ooit

Een kleine twee weken na het bottelen van zijn Hemabier kon meneer zich niet langer bedwingen. Ach, hij had toch maar liefst 12 flesjes (a €3 per stuk). Eentje kon er wel vanaf. Het ontkurken ging met een hoopgevende plop en gesis gepaard: carbonisatie! Een mooie schuimkraag vormde zich in het glas, het bier was goed helder geworden en had een fijne, donkergoudgele kleur. Hoppig, met misschien iets weinig volheid in de smaak wat te veel bitter. Nu drinkt meneer zelden bier, dus de alternatieve interpretatie is dat hij gewoon een mietje is. Al met al was het zijn beste biertje ooit. Van de drie. De volgende ochtend werd hij wakker met koppijn. Van één biertje. Zei iemand iets over mietje?

Damn… DIY dry aged beef

DIY dry aged beef

Hemabierbottel

(eerder) afgeheveld flesjes de opzet kronen 2015-07-05 18.03.47

‘t Werd wel eens tijd, verdorie. Helder als een Zweeds meer en blond als een Zweedse schone. Meneers Hema-bier was al tijden klaar om gebotteld te worden. Hij had alleen geen flesjes. Meneer drinkt namelijk geen bier. Hij houdt zelfs niet zo van bier. Een tripel op z’n tijd, een IPA misschien. Eéntje. Maar nimmer zul je hem op zaterdagochtend sjouwend met een kratje betrappen. Een leeg kratje halen is natuurlijk een mogelijkheid, maar bij zijn Jumbo is de legeflessenverzameling volledig geautomatiseerd en geanonimiseerd. “Fuck it”, dacht hij toen hij het merk Pitt ontdekte van 21 cent per flesje, €5 voor een hele krat. “Daar gaan we niet moeilijk over doen.” En zo stond hij bierflesjes leeg te gieten in de gootsteen. Casa Wateetons vulde zich met de onbestemde odeur van probleemdrinken. Alleen de oude urinegeur miste.

Een voordeel van goedkoop bier is dat de etiketten ook goedkoop zijn. Meer dan de overtuigingskracht van een kwartiertje heet water hadden ze niet nodig om zich gewonnen te geven. Nu had meneer een kratje lege, schone en anonieme flesjes. Het bier mat rond de 1005. Er zaten dus nog wat restsuikers in. Over het alcoholpercentage kan hij niks zeggen want hij had zijn SG-meter niet bij zich toen hij het bier maakte. Zijn ‘meten is weten’-adagio is meer een do-as-I-say-dingetje. De smaak was mild. Blond, weinig hoppig en met weinig bitter. Met recht een Hema-biertje. Via een siphon vulde hij de flesjes. Twaalf stuks. Elk flesje kreeg een theelepeltje suiker, voor de nagisting op fles. Maanden geleden kocht hij al eens een kroonkurkapparaat en een stuk of honderd kroonkurken. Eindelijk kon hij die gebruiken. (Anders bieden Grolschflessen uitkomst, maar krijg dat logo maar eens van die fles geweekt). Het bleek een pokkewerk, meneer is blij dat hij geen 20 of 50 liter bier maakte, maar het werkte wel. Als etiket plukte hij wat gekleurde Hemalogo’s van het internet en printte die willekeurig op een stickervel. Dat ziet er eigenlijk wel heel vrolijk uit, en best professioneel uit.

Nu minimaal enkele weken wachten om er dan één te ontkurken tijdens een €1 euro ontbijtje van de Hema. Die naam van probleemdrinker heeft hij nu toch.

Het aanrecht van de fermentor. Of: waarom mevrouw hoopt dat meneer snel aan een nieuw boek begint

fermentoraanrecht

 

En dan heb je zijn garage nog niet gezien. Wees gerust mevrouw, rond de herfst ligt Over Rot in de boekwinkels. (Maar een fermentor, dat ben je voor de rest van je leven).

Nieuw: workshop fermenteren

Over Rot20110124-134050-tempeh-beanballsen het blobtcider na 3 maanden op fles

Vooruitlopend op Over Rot (november 2015, Goodcook), het handboek Fermenteren dat in november van zijn hand verschijnt leert foodwriter Meneer Wateetons je nu al alles over het fermenteren van voedsel. Je zult ontdekken dat er geen maaltijd voorbij gaat zonder dat je iets gefermenteerds eet, en dat zelf fermenteren makkelijk, leuk, lekker en avontuurlijk is. Natuurlijk ga je zelf aan de slag! Niet alleen met de melkzuurfermentatie van groenten, maar ook met schimmel-, gist-, en zelfs de illustere alkalische fermentatie. Omdat fermenteren tijd kost krijg je het zelfgemaakte en voorbereide voedsel mee naar huis, om daar met duidelijke instructies tot volle gefermenteerde wasdom te laten komen. Na afloop van de workshop neem je zelfs een goodybag mee, bestaande uit een mini-fermentatietoolkit om thuis direct met de opgedane kennis en ervaring aan de slag te gaan.

Uiteraard vind de workshop plaats op de boerderij van Boergondineren aan de rand van Amsterdam, waar Meneer Wateetons ook de populaire workshops worst maken, roken en Kop tot Staart organiseert. De drank (gefermenteerd!) alle lekkere hapjes (gefermenteerd!) en maaltijd (grotendeels gefermenteerd) zijn inbegrepen en die nieuwe vrienden (zowel zowel micro- als macrobiologisch) krijg je er gratis bij.

De kosten: €75 euro per persoon (inclusief alle eten en drinken).

De agenda:

  • woensdag 16 september (pilot tegen gereduceerd tarief, exclusief voor ex-workshopdeelnemers)
  • woensdag 28 oktober
  • woensdag 18 november
  • woensdag 16 december

Schrijf je in via meneer@wateetons.com

 

Over bier gesproken: 26-27 juni wilde vergistingsfestival in Amsterdam

Als je zeker wilt weten dat je festival een breed publiek trekt moet je het Carnivale Brettanomyces noemen. Op circusliefhebbers, obscure filmfreaks en seriemoordenaars kun je in ieder geval rekenen. En bierliefhebbers,  want de naam verwijst naar één van de wilde gisten die je vaak in bier tegen komt als je deze tijdens de bereiding aan de elementen bloot stelt. Wilde vergisting heet dat en dat levert, doordat er zich ook melkzuurbacteriën in je drank nestelen, een zuur bier op. Wilde fermentatie pur sang. De Lambiek is een goed voorbeeld, maar er zijn er meer. Tijdens Carnivale Brettanomyces staan Amsterdamse bierkroegen twee dagen lang in het teken van dit spannende type bier, met nationale en internationale brouwers, workshops, proeverijen, food pairing en een zure bek.

Lees er meer over op www.wildegist.nl.

Over Loop

Blubblub

Hij gist in ieder geval lekker.

‘Wat was het’-week: kortademige mirabeljenever

Graan? graan! kijk 'm shinen

Een dag, op z’n hoogst. Dat is de window of opportunity. Daarvoor zijn ze onrijp, daarna zijn ze opgevreten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het vele jaren duurde voor meneer überhaupt ontdekte had dat er mirabellen op landgoed De Drie Wateetonschen groeiden. Toch een boom van een meter of vijf hoog, en niet eens zo heel erg verstopt. De vogels wisten hem in ieder geval uitstekend te vinden en zijn meneer bijna elk jaar weer voor. Maar, in het uitzonderlijke geval dat je er wel op tijd bij bent doet zich een nieuw probleem voor. Wat moet je met zo achterlijk veel van die kleine gele pruimpjes ? Inmaken dan maar. In graanjenever bijvoorbeeld, die meneer in een wilde bui ook eens zelf heeft proberen te maken zonder erover te schrijven. (In zijn aankomend boek Over Rot  zal hij het met een nieuw bezoek verblijden). Ook deze jenever staat al weer een paar jaar in zijn kast. In een Lidl-nep-breezerflesje. Meneer laat zich wel kennen. De kleur is licht oranje, en er drijft wel wat prut in. Niets wat een bezoek aan de zakdoek niet kan verhelpen. De geur is geweldig. Citrusfruit, vanille en een forse vleug amandelspijs die zich pas in tweede instantie kenbaar maakt. Blauwzuur uit de pitten, die meneer mee heeft laten trekken (mirabellen zijn erg lastig te ontpitten)?  De smaak is heerlijk, fris en heel fruitig, met tonen van sinaasappelschil, en een klein maar volwassen randje bitter. Net even te zuur, dat wel, maar een mespuntje suiker lost dat direct op. Na het drinken kreeg meneer even hoofdpijn, werd hij kortademig, verward, misselijk en kleurde zijn huid blauw. Maar dat was na een uurtje wel weer over. Hij schenkt er nog één in!

‘Wat was het’-week: no label

maar wat was het mooi geel is niet lelijk (maar wel vies)

Geen label, geen handgeschreven aanduiding van inhoud of datum. Het zou ook een restantje terpentine kunnen zijn. Meneer heeft geen idee. De zorgwekkende verpakking (een Jilz flesje met een sherrydop) doet vermoeden dat het in rond 2009 tijdens een inbraak in Casa Wateetons door huisvrouwen uit de provincie in zijn keukenkastje is achtergelaten. Je weet hoe ze zijn. De fles ontkurkt zonder plop. Dat korfje zat er al dus die tijd voor de sier. De kleur is goudgeel en de neus heeft iets medicinaals: zoethout, anijs. Het is overduidelijk bedoeld als appelcider en het zoetje is dik in orde. Verder is de smaak nogal plat, zonder tintelfrisse bubbels, spannende tannines of de fijne cider-typische stalgeur waar mevrouw Wateetons zo van gruwt. (Misschien heeft zij het er neer gezet?) Slechts die anijs en een drupje nagellakremover.

Wateetons workshops
dots
Wateetons Wilde Weekend in Zweden

wilde-weekend-groot

dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots