Ah shit: ice aged beef

Besterven is het smakelijk en mals laten worden van (meestal) rundvlees of wild. Er bestaan zowel natte als droge varianten. In de natte variant wordt vlees ingepakt in plastic. Deze methode is het populairst in de industrie omdat je er ook kleinere stukken vlees mee kunt rijpen en omdat vochtbehoud ook gewicht- en dus prijsbehoud betekent. De droge variant ken je van de term dry aged beef en geldt als exclusiever. Besterven is vooral het werk van enzymen in de spiervezels. Doordat eiwitstructuren en bindweefsel afbreken is je vlees bij de bereiding malser. Dit effect staat voorop in de eerste drie weken. Pas daarna vinden er smaakveranderingen plaats. Enzymen zetten eiwitten om in andere smaakvolle componenten. Vet oxideert en melkzuurbacteriën zetten daarnaast suikers om in melkzuur, waardoor de pH daalt wat verder bijdraagt aan de gerijpte smaak. Bij de droge variant ontstaan (soms) schimmels aan de buitenkant van het vlees die een extra eiwitafbrekende, en daarmee smaakverhogende werking hebben.

Bij het schrijven van dit stukje druipt het kwijl meneer alweer uit de mondhoek (Meneer is linkskwijlend). Aangezien dat elke keer gebeurt als meneer denkt of leest over dry agen besloot hij het anderhalve maand geleden maar gewoon eens te gaan doen. Dry agen kun je namelijk in principe ook thuis doen. Je hebt een mooi en relatief groot en vet stuk rundvlees nodig, een goed schoon gemaakte koelkast die flink koud kan (ongeveer 1 graad), een hoge luchtvochtigheid (ca 80%) en een (computer)ventilatortje die voor enige luchtverplaatsing zorgt. Gebruik liever niet de koelkast waar ook je melk en over de datum kipfilet ligt. Die bevat te veel geurtjes en ongewenste bacteriën. Meneer kocht dus een nieuwe koelkast, lees kringloopwinkelnieuw, en maakte hem winkelnieuw schoon. Ook tussen de rubbertjes. Enfin, u heeft de opzet hier kunnen zien, maar voor de volledigheid hier nogmaals het plaatje.

dryage opzet

Enkele onderzoeksnotities

  • 17-1 vlees gekocht:  2990 gram ribeye bij Slagerij De Wit
  • 18-1 opgeknoopt en in koelkast gehangen. Koelkast stand 7, ca 1-2 graden. Luchtvochtigheid 75%
  • 19-1 mooi droog
  • 22-1: temperatuur steeds tussen 1-3 graden. Beetje twijfel of het stuk richting achterkant niet bevriest. Sowieso voelt hele stuk vlees vrij hard/droog.
  • de luchtvochtigheid daarom wat verhoogd naar 80%. Misschien ook de ventilator nog zachter?
  • 25-1: vooral erg droog aan buitenkant. Luchtvochtigheid nu 80%. De stand wat lager gezet en de thermometer verplaatst om ook op andere plekken in de koelkast de temperatuur te bepalen. Temperatuur blijft rond de 1 graad.  Op zich perfect. Maar twijfel of t niet bevriest. Denk t echter niet.
  • 27-1  luchtvochtigheid verhoogd naar 85%
  • In de loop van februari: luchtvochtigheid daalde langzaam naar 65%
  • 22/2 eruit, na een kleine 5 weken. Gewicht 2526. Verlies van ca 15%.

gifje

2015-02-22 13.41.09 2015-02-22 13.41.28 2015-02-22 13.41.40 2015-02-22 13.48.06 2015-02-22 15.27.26 2015-02-22 15.29.46
Aangesneden
Shiiiiit. Bevroren. Fail. Meneer heeft al die weken op ice aged beef gewacht. Hij besloot niet te wachten tot de ribeye ontdooide maar er onmiddellijk (met veel moeite) plakken van te snijden en die te vacumeren en in te vriezen. Maar niet voordat hij de rand had weggesneden. Nog ca 400 gram. Al met al is het verlies dus rond de 30%. Een prijzige diepgevroren ribeye.
Een ribeye liet hij helemaal ontdooien, op temperatuur komen in zijn broekzak om vervolgens kort aan te schroeien. Hij was geweldig. Dat wel.
2015-02-23 13.55.42 2015-02-23 14.15.38 2015-02-23 14.19.37
Meneer Wateetons, wat heeft u nu geleerd?
  • Een (lege?) koelkast kan flink kouder dan je zou denken.
  • Mogelijk is de luchttemperatuur anders dan de ‘vochttemperatuur’. De volgende keer (want die komt, verdorie) zet meneer een glaasje water met daar de thermometer in om de temperatuur ín het stuk vlees beter te simuleren.
  • Hij neemt de volgende keer een stuk met meer vet er omheen, om het magere vlees minder te laten uitdrogen
  • Het is niet onmogelijk dat het vlees wel enigszins gerijpt is. De temperatuur zal niet verder dan 1 of 2 graad onder nul zijn geweest en enzymen stoppen niet precies als het kwik onder de nul komt.
  • De volgende keer bewaart meneer een stuk (diepgevroren) om als referentiestuk te dienen.
  • meneer heeft héél veel ribeye in zijn vriezer liggen.

Meneer eet een worm

met beschrijving van de foto speciaal voor Yvonne

Meneer hartje de Jumbo. Of nee, hij heeft een hekel aan iedere supermarkt, maar nét iets minder aan de Jumbo. Omdat ze een redelijk assortiment kaas hebben en minder opgeklopt gezellig doen dan de Albert Heijn en de Plus. Omdat ze producten van de Vegetarische Slager verkopen en, sinds kort, wormenburgers. Want u weet het, insecten zijn rijk aan eiwitten en mineralen. Bovendien is het eten van insecten goed voor het milieu. Ze kunnen twee kilo voedsel omzetten in een kilo massa, terwijl een koe daar bijvoorbeeld zo’n acht kilo voor nodig voor heeft. Dan hebben we het nog niet over hun efficiënte gebruik van ruimte en geringe uitstoot van broeikasgassen. En ze zijn best lekker ook. Maar ja, het zijn INSECTEN en insecten zijn eng vindt Meneer Modaal (en Mevrouw Wateetons). Dus hulde voor de Jumbo die het lef heeft insectenproducten in het assortiment op te nemen. Misschien dat Jan Modaal er nietsvermoedend één meeneemt in plaats van een groenteburger. Nu mevrouw Wateetons nog, maar die komt nooit bij de Jumbo of enige andere supermarkt.

ingredientenInsectaschnitzelinsectanuggetinsecta groenteburger

Meneer schafte het volledig assortiment aan: de schnitzel, groenteburgers en nuggets. Alledrie uit de Insectalijn van het Belgische Damhert. Ze liggen, opvallend genoeg bij de vegetarische vleesvervangers. De insecten in kwestie zijn buffalowormen, de larven van de buffalokever. Meneer zou ze, als hij ze in het wild zou tegen komen, niet kunnen onderscheiden van meelwormen. Beide worden gekweekt als voedsel voor  bijvoorbeeld reptielen. Een blik op de ingrediëntenlijst laat een teleurstellende hoeveelheid van deze beestjes zien. Slechts ca 15% van de groenteburger bestaat eruit. Voor de schnitzels en nuggets is dat niet anders. De producten bevatten verder zo’n 300 kc per 100 gram, bestaande uit ongeveer 18 gram vet, 23 gram proteïne en 19 gram koolhydraten. De doorsnede ziet er een beetje uit als brood. Volkoren, dat wel. De schnitzel en nuggets hebben een standaard vettig en vrij dik paneerlaagje. De smaak is zoetig met een hint van kaneel. Allen hebben ze een wat korrelige, losse textuur. Ze zouden wat betreft meneer wel wat meer binding mogen hebben. Over het geheel genomen is het een nondescripte groenteburger-achtig smaakervaring. Er is werkelijk niets ‘engs’ aan. Als je normaal een kipschnitzel bij de aardappels en boontjes neemt zijn deze burgers een prima alternatief. Aan een 28 dagen gerijpte ribeye kan het nog niet helemaal tippen.

(Oh, en meneer *hartje* de Lidl natuurlijk. For real.)

 

 

DIY dry-age opzet

dryage opzet2

Waterworstuitkomst

2014-12-21 20.32.45 2014-12-22 19.29.31 2014-12-22 19.30.16 2015-01-07 12.14.312015-01-07 12.15.03

Meneer mag dan alweer 1,5 boek verder zijn, de liefde voor worst gaat nooit verloren. De open inschrijving workshops bij Boergondineren zijn een maandelijks hoogtepunt, en het maken van de ultieme gefermenteerde worst blijft de eeuwig durende uitdaging. Even voor kerst probeerde meneer een nieuwe startercultuur en een nieuwe fermentatiemethode en testte en passent het verschil tussen entworst en startercultuur. De eerste indruk van de warm water fermentatiemethode positief.

Het drogen ging snel. 16 dagen nadat meneer de worsten had gefermenteerd (dus 17 dagen; 2,5 weken na het maken) sneed meneer ze aan. Ze waren perfect gedroogd en authentiek rimpelig. De smaak was goed, in acht nemend dat meneer er eenvoudig supermarktvlees in het gestopt en niets anders dan peper en zout als smaakmaker. Goed, mooi gerijpt, maar ook een beetje eenvoudig. Het verschil tussen de beide type starterssoorten was minimaal. Degene met de startercultuur smaakte misschien iets rijper en voller, en was iets roder van kleur, dan de fuet entworst.  Maar nogmaals, het verschil was zeer klein. Meneer liet beide worsten blind proeven aan 14 workshopdeelnemers waarbij de voorkeur gelijkelijk verdeeld was over de beide worsten en de genoemde verschillen geen relatie hadden tot het gebruik van een type starter (‘meer peper’ bijvoorbeeld). De cursusavond was maar net begonnen, ze wisten nog van niks natuurlijk, de schatten. Maar toch.

Conclusies:

1. onderwaterfermenteren gaat uitstekend

2. AVO T3 rapid is inderdaad een rapid starter, met een prima maar niet al te verfijne smaak

3. 5% fuet als starter werkt vrijwel even goed als een commerciele starter, gebruik makend van de warmwaterfermentatiemethode.

 

Warmwaterfermenteren

2014-12-21 20.28.05 2014-12-21 20.29.57 2014-12-22 19.29.31 2014-12-22 19.30.16

Van slager Erik Waagmeester van Slagerij De Wit kreeg meneer een zakje startercultuur in zijn handen gestopt. Van Avo, type Rapid T3. De meester was er erg tevreden over. Zoals men dat gewoon is in de starterwereld is de informatie over dit poeder onvindbaar, summier, slecht vormgegeven en Duits. Gelukkig was hem toevertrouwd dat de starter zijn werk bij voorkeur deed in 24 uur, bij een temperatuur van 28 graden en een hoge luchtvochtigheid. Nu kan meneer vrij eenvoudig zijn droogkast/wijnkoeler ombouwen tot fermentatiekast door er een (warmte)lamp in te hangen. Maar die was ontploft. Letterlijk. Met een pats. Of plof. Hetzelfde lot dat ook zijn aquariumverwarmer eerder had getroffen. Iets minder letterlijk, maar kapot was hij wel. Gelukkig woont meneer dicht bij een dierenwinkel, waarvan de verkopers hem overigens sinds die cavia altijd een beetje wantrouwend aankijken.

Hij zette zijn nieuwe aquariumverwarmer op 28 graden en legde hem in een plastic Xenosbak gevuld met water onderin zijn wijnkoeler. Dat werkte onvoldoende. De luchtvochtigheid was bevredigend, maar de temperatuur bleef steken op 22 graden, zelfs nadat meneer zijn glazen warmtepaal tot het maximum van 32 graden opstookte. It figures, een verwarmer als deze is niet bedoeld zo’n grote wijnkoeler maar voor een aquarium. Er zat niets anders op: fermenteren in het aquarium zelf. Meneer verpakte zijn worstjes in in HEMA ziplocs (dubbelsluitend, topdingen), verzwaarde ze met een paar stenen bakjes en legde ze met de aquariumverwarmer ingesteld op 28 graden en een thermometer onder water in dezelfde Xenosbak te rijpen.

  • Probleem 1: de aquariumverwarmer blijkt helemaal geen thermostaat te hebben. De relatie met de dierenwinkel wordt er zo niet beter op natuurlijk. Hij is blijkbaar ingesteld op een bepaald watervolume, een groter volume dan meneers fermentatiebad. Het water werd dus al snel veel te warm. Bij het instellen op 22 graden bleef de temperatuur mooi tussen de 27 en 29 graden hangen.
  • Probleem 2: de worsten bleven niet goed onder water. Een relatief klein probleem dat met het verwijderen van wat extra lucht, kunstig balanceren van bakjes, regelmatig draaien en het gebruik van vacumeerzakken in de toekomst verholpen kon worden. 
  • Probleem 3: de thermometer hield er halverwege de dag mee op. “Action zeker” mompelde dochter Wateetons. Close. Inmiddels was de temperatuur echter stabiel dus het was geen probleem. Bovendien heeft meneer er een stuk op 15. Oh nee, 14.
  • Meevaller 1 (het bestaat): er bleek geen waterverplaatsing nodig om de temperatuur overal in de bak gelijk te houden.

Meneer had twee batches: één met de Avo starter (en 25 g NPZ, 2 gram dextrose per kilo) en één met 5% meegemalen fuet als starter. Het resultaat van beide was na 24 uur een mooi compacte, helder rode en duidelijk verzuurde worst. Compacter en helderder dan zijn worsten er normaliter na het fermenteren (meestal 2-5 dagen bij kamertemperatuur)  uitzien. Meneer proefde een rauw plakje: een veelbelovend metworstje. Morgen gaat 50% in de de droogkast en 50 % naar de Wateetons berging waar de droogomstandigheden momenteel ideaal zijn.

Voorlopige conclusie: fermenteren in een warmwaterbad werkt uitstekend.

Aanbevelingen: zoals altijd, een UT-200 inzetten. En een duurdere thermometer aanschaffen.

7 januari waren ze gereed. Lees er hier meer over.

Lekker foodhacken in 2015 bij de Biohack Academy

Bouw in twee-en-een-halve maand je eigen biofabriek. In tien lessen van de Biohack Academy van De Waag Society in Amsterdam leer je spelen met schimmels, bacteriën, gisten én 3D printers om uiteindelijk zelf biobrandstof, -inkt, medicijnen en andere funky biozooi te maken. Dat is next level workshoppen.

Het allespopkanon

[dit stuk verscheen eerder in Elle Eten]

Volgens wikipedia is het zowel een televisieprogramma, een synthesizerhitje uit ’69 en een muziekstijl bestaande uit een curieuze mengeling van van soul, latin, chachacha, high school rock, evergreens, doo-wop, ska en rhythm-en-blues. Wij kennen popcorn toch vooral als de met minimale moeite zelf te maken tv-snack die, zo hou je jezelf voor, gezonder is dan chips.

Dat je naast koken en fijnmalen nog meer leuke dingen kon doen met maïs had de mensheid als snel door.  In Peru zijn gepofte maïskorrels gevonden van 6700 jaar oud, compleet met een pan en een afgescheurd bioscoopkaartje. De reden dat maïs kan poppen is dat het zetmeel in de korrels omgeven wordt door een harde, taaie en ondoordringbare schil. Tijdens het verhitten ontstaat stoom, waardoor de druk in de maïskorrel oploopt tot wel 9 bar. Daar kun je een aardige espresso mee zetten. Maar een maïsschil is geen nespressoapparaat, en op een gegeven moment scheurt hij toch. Door de plotselinge drukdaling zetten de door hitte zacht geworden zetmeel en eiwitten razendsnel uit waarna ze direct weer afkoelen en opstijven in hun vertrouwde onregelmatige en luchtige vorm. Een indrukwekkend staaltje natuur- en scheikunde voor iets wat je meestal gedachteloos in de magnetron gooit. Of koekenpan, want zelf maken is bijna net zo eenvoudig. Een hete pan (170-200 graden) met een beetje olie of geklaarde boter is alles wat je nodig hebt. Hoewel afdekken met een deksel om vanzelfsprekende redenen voor de hand ligt, is het beter om de ontstane stoom te laten ontsnappen. Als dit terugslaat op de korrels worden ze namelijk taai. Een schuine gelegde deksel, wat aluminiumfolie met gaatjes erin of een vaardig geplaatst vergiet werken prima. Maar dan? Popcorn is popcorn zou je denken. THINK AGAIN! Larry Kusche, piloot, bermudadriehoekonderzoeker en popcornafficionado geeft in zijn standaardwerk Popcorn Cookery (1977) tientallen verrassende recepten voor ondermeer popcornmuesli, popcornkaasfondue en popcornmuffins. Het boek is gratis digitaal te leen via archive.org (update: het lijkt ergens in de afgelopen maanden verwijderd te zijn. Shit). In het meer recente Popcorn traktaties (2013) vind je nog meer heerlijke volwassen popcornvariaties (witte chocolade en frambozen!).

Maar waarom zou je stoppen bij maïs. Het is niet de enige popbare (pseudo)graansoort. Quinoa laat zich bijvoorbeeld op dezelfde manier ook aardige behandelen, ware het niet dat de minuscule popcorn alleen met een vergrootglas te onderscheiden is van de oorspronkelijke vorm. Idem voor amarant. Zilvervliesrijst en andere ongeslepen rijstsoorten ontberen de juiste combinatie van schilsterkte en vochtgehalte. Wat wel werkt is het volgende: basmatirijst gaar koken en vervolgens in een warme oven (ca 90 graden) drogen tot het kurkdroog is. Na enkele seconden in de hete frituur (170-190 graden) komen zelfgemaakte rice crispies boven drijven. Grappig en smakelijk, maar qua calorieën komt het opeens wel weer dicht bij de chips. Er is echter nog een methode, die zelfs geschikt is om elke graansoort te poffen. Gezond bovendien, buiten een heel klein beetje gevaar voor je leven tijdens de bereiding dan. De combinatie van hitte en plotselinge drukverlaging is zoals uitgelegd essentieel voor de popcornvorm. Op youtube zijn spectaculaire filmpjes te vinden van tandeloze Chinese mannetjes die rijst in een afgesloten metalen vat verhitten, waarna ze met een klap het deksel er vanaf slaan. De met een imposante kanonslag gepaard gaande drukverlaging geeft in een halve seconde een vuilniszak vol gepofte granen. Spectaculair. Thuis kun je dat simuleren door de rijst, gort of anderszins in een droge gesloten snelkookpan te verhitten en dan, bij voorkeur van een afstandje, in één klap de deksel er vanaf te meppen. Zorg wel dat je 112 onder de sneltoets hebt staan, en dat je minstens één hand heel houdt om dat in te toetsen. Of toch maar gewoon een zakje uit de magnetron.

Wateetons’ Wilde Weekend in Zweden

Vorige week vrijdag vertrok meneer met zeven helden in zijn kielzog naar het hoge noorden voor een woest ‘Worst, Wild en Whisky’ weekend. Georganiseerd samen met Johan Postma, herbergier in Edsleskog, Dalsland, Zweden (populatie: 72). Vier dagen lang whisky drinken, forel vissen, wandelen, worst maken, roken, villen, kanoën, schieten, paté maken, leren over de elandjacht, netten uitzetten, nog meer whiskey drinken, elandslachterij bezoeken, ree uitbenen, sürstromming proeven en hottubben (mét obligate sprong in een ijskoud meer). En vooruit, één keer langs McDonalds. Een ellenlang epistel waard, maar vierentwintig foto’s zeggen meer dan 24.000 woorden.

Het was wel zo verschrikkelijk leuk, avontuurlijk en gevarieerd dat Johan en meneer Wateetons voornemend zijn de Wateetons Wilde Weekenden met worst, wild en whisky in het hoge noorden voort te zetten. Geef alvast je interesse aan bij meneer@wateetons.com, zodra er data bekend zijn nemen we contact met je op.

IMG_7663 10301046_887688981255141_4572338199872009833_n 10624615_887689124588460_2737745091063362349_n 10624623_10204400934254912_3077057666798015606_n IMG_7731 IMG_7781 IMG_7755 2014-11-08 12.11.36 IMG_7912 IMG_7964 IMG_8007 IMG_8021 IMG_8061 IMG_8089 IMG_8114 IMG_8130 IMG_8153 IMG_8165 IMG_8183 2014-11-09 17.47.55 2014-11-09 18.44.44 2014-11-09 17.19.32 IMG_8186 IMG_8189

 

Battle of the desems

Recentelijk is meneer aan het spelen met zuurdesembrood. Zelf een desem maken uit (rogge)meel, water en de ether, en daar vervolgens brood uit zien ontstaan is niets minder dan magie. Niet dat zijn broden erg goed lukken. Meer niveautje goochelclown Juju dan David Copperfield. Een zeer trage en geringe rijs is vooral het euvel. het resultaat is wel steeds ontegenzeggelijk een zuurdesembrood en ontegenzeggelijk lekker. Lang houdbaar ook, en bovenal zelf geschapen uit niets dan water, meel en de ether. Nu is van zuurdesembrood bekend dat het minder uitbundig rijst dan gistbrood. Maar hoe veel minder uitbundig? Lig het aan meneers zelfgemaakte desem, zijn bereidingswijze of is hij gewoon verwend door broodbakmachines en gecultiveerde powergist uit een zakje. Meneer besloot zijn DIY zuurdesem het te laten opnemen tegen het desem van Weekendbakery.com. Bezoek die site. Vanaf het moment dat meneer zijn eerste broodje op instagram zette zijn de in onberispelijk Engels beschreven broodavonturen van Ed en Marieke hem vanuit zeker vijf verschillende kanten aangeraden. Geheel terecht. En ze verkopen spullen, waaronder hun eigen zuurdesem. Meneer bestelde een potje, met (dan moet je maar geen opmerkingenformulier in je bestel procedure opnemen) het verzoek een olifantje op de doos te tekenen. Binnen een paar dagen had hij de desem binnen. En maar liefst twee olifantjes. Het zijn ook nog aardige weekendbakkers.

De Battle. FIGHT!

Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

1. Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

2014-09-21 09.01.27

2. Poolish: allebei fors actief maar de Weekend bakery poolish ziet er ietsjes bubbeliger uit. WB-MW 2:0

2014-09-21 15.44.32

3. Het rijzen: Het brood van met het Weekend bakery was iets meer gerezen. WB-MW 3:0.
4. Tweede rijs: niet echt indrukwekkend gerezen, maar de Weekend bakery meer dan die van meneer. WB-MW 4:0

2014-09-29 21.43.46

5. Het bakken: niet helemaal te vergelijken omdat meneer geen twee identieke vormen had. Maar beide waren wat aan de natte kant en hadden ongeveer dezelfde structuur. WB-MW 5-1

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

7. De beste kaaklijn: overduidelijk meneer. WB-MW 6-7.

Gewonnen!

Soylent grauw

2014-04-13 12.45.45 2014-04-14 06.51.35 2014-04-17 06.55.12 2014-04-18 07.55.33

(Dit stuk verscheen eerder in ingekorte vorm in het leukerste culitijdschrift van Nederland: Elle Eten).

Wees nou eens eerlijk, hoeveel van de twee dozijn maaltijden die je afgelopen week naar binnen werkte waren nu echt gedenkwaardig? Fan-tas-tisch geluncht op je werk vandaag, of stond je in de kantine toch weer de matige soep van de dag af te rekenen? Met een kroket, het is feest. En die snelle pasta van gisteravond, was die echt de moeite waard? Inclusief het koken, boodschappen doen en afwassen? Had je in die tijd niet beter diep in de ogen van je partner kunnen kijken, je kinderen kunnen voorlezen, gaan hardlopen of een gedicht kunnen schrijven? Dan hebben we het nog niet over die milieubelasting van de plastic verpakking, het verbrande aardgas en boodschappenbenzine, je half januari al gebroken voornemen maar één keer op te scheppen, en het feit dat de helft van de broccolistronk aan het eind van de week verlept de prullenbak in gaat. Want je houdt eigenlijk helemaal niet van broccoli. Als je er zo over nadenkt is dat hele koken en eten eigenlijk maar een geld, tijd en energie verspillende bezigheid. Waar je nog van aankomt ook.
Enter Soylent. De voedselvervanger met de slechtst gekozen naam ooit. Vernoemd naar de dystopische (gebruik dat woord!) science fictionfilm Soylent Green uit 1973 waarin de ganse wereldbevolking leeft op het gelijknamige voedingsmiddel, gemaakt van soja en linzen maar dat feitelijk uit menselijke resten blijkt te bestaan. Spoiler, trouwens. Soylent anno 2014 bestaat gelukkig uit linzen noch mensen, maar uit een uitgebalanceerde mix van eiwitten en koolhydraten aangevuld met vetten en essentiële vitaminen en mineralen. In poedervorm. Want, zo ontdekte bedenker Rob Rhinehart (dat is dan wel weer een goede naam) het maakt onze cellen waarschijnlijk niet veel uit of ze hun voedingsstoffen van een poeder of uit een appel krijgen. Inmiddels leeft hij al meer dan een jaar op zijn shakes, zonder nadelige lichamelijke gevolgen. Sterker nog, is gezond en slank en steekt het geld en de tijd die hij wint door niet meer te koken of met een mandje voor de kassa te staan in zijn bedrijf.Een paar keer per week eet hij met vrienden of gaat hij uit eten, want zo betoogt hij ‘eten is voor mij een soort vrijetijdsbesteding, zoals naar de bioscoop gaan. Maar ik wil ook niet drie keer per dag naar de film’. De rest van de maaltijden ziet hij als ‘corveevoer’, de kantinesoep, maar dan zonder kroket. Met zijn idee wist hij via een kickstarter campagne in mum van tijd meer dan 2 miljoen dollar binnen te halen voor verdere ontwikkeling. Binnenkort is het commercieel verkrijgbaar, zij het nog niet in Nederland.

Soylent krijgt enorm veel publiciteit, waarin het woord lekker echter nooit valt. Hoe zou het zijn voor een foodie om op soylent te leven? Ik besluit het een week te gaan proberen. Soylent is namelijk vrij eenvoudig zelf te maken met producten uit de gezondheid- en fitnesswinkels. Meneer Wateetons: foodmcgyver. Mijn mix (http://diy.soylent.me/recipes/soylent-white-voor-nederland-wateetons) bestond uit 40 % koolhydraten (maltodextrine, sojameel en fijn gemalen havermout), 35 % eiwitten (whey proteine) en 25% vetten (olijfolie) aangevuld met vezels, visolie en multivitamine, calcium-, magnesium-, choline en zwavelsupplementen. Om het leven nog enigszins dragelijk te maken stond ik mij ‘s avonds een glas wijn (je moet die pillen ergens mee wegkrijgen) en 2 stukjes chocolade toe. Samen met wat koffiemelk gedurende de werkdag maakte dat circa 2000 kc.

Uit de aantekeningen.
Dag 1: Wat Ontzettend Veel poeder! Dankzij de smaak ‘chemische banaan’ van de proteïne is het nog opvallend goed te zuipen. Geen honger.
Dag 2. Saaaai. Probeer soylent pannekoeken te maken. Als Rob dat maar niet hoort. Wordt heel vies.
Dag 3. Supersaaaaai. Mijn urine ruikt alsof ik een pak pannekoekenmeel heb gegeten. Wat ergens wel klopt.
Dag 4. Vrouw eet sushi, ik drink zoete havermoutpap. Kill me. (ps. volgens mij gaan mijn tanden los zitten.)
Dag 5. Een werkweek is eigenlijk ook een week, toch?

Exit Soylent. Een fascinerend concept, met ontegenzeggelijk voordelen voor tijd, duurzaamheid, geld en gewichtsbeheersing. Maar dan toch liever een kantinekroket. Of gewoon elke dag fan-tas-tisch koken.

Wateetons workshops
dots
Wateetons Wilde Weekend in Zweden

wilde-weekend-groot

dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots