De goodybag to end all goodybags (2)

2014-03-31 15.25.07

Afgelopen maandag kwam het neusje van de eetschrijvende zalm bijeen voor een middagje schransen en socializen op de jaarlijkse culiperslunch. Meneer was er ook. Zeven jaar wateetonsen en nog steeds heeft de rest van de zalm niet door dat meneer maar wat aanrommelt. Met een stapel visitekaartjes in zijn hand, en een cocktail in de andere flaneerde meneer tussen de culikraampjes, links en rechts journalisten-die-wel-weten-wat-ze-doen begroetend. ‘Meeeeid, wat zie je er goed uiiiit’. Meneer zag er inderdaad erg goed uit.  Hij proefde een plakje entrecote van C.E.O. uit Rotterdam,  een vers gedraaide Beter Leven kroket (een halve, hij wil er morgen ook nog goed uit zien) van Kwekkeboom, proefde een plakje Franse worst (te veel nitriet en te weinig smaak) en wist als een ware journalist een scoop te ontfutselen (binnenkort zal in Amsterdam streetfood beperkt worden toegestaan). Hij babbelde heel leuk met een pas gestarte importeur van Spaanse hammen, liet zich een derde HelloFresh-tas aanpraten, leerde dat het boek dat hij zelf had willen schrijven deze zomer in vertaling op de Nederlandse markt komt en maakte een compliment over koekjes aan een meisje dat daarbij ongemakkelijk meldde slechts van het PR-bureau te zijn. Die conversatie kwam niet meer goed, hoeveel kaartjes ze nog uitwisselden. Gelukkig was er ook een mevrouw die om een redenen die in een mist van theecocktails zijn verdwenen een foto van meneers gesp wilde maken, en daarom 2 minuten met haar iphone over zijn kruis gebogen stond. Dat kwam dan wel weer helemaal goed. Meeeeid!

En toen was er de goodybag. Oh, die goodybag. Nog zwaarder, voller en lekkerder dan die van vorig jaar. Met een DIY-koekpot, nougat, thee, chocolade, nog meer chocolade, garnalen (!), biefstukken en entrecotes, honing, kookboeken, chips, avocado olie, pimentón, een onduidelijk maar recyclebaar bord, superfoods en chocolade. Al een week lang trekken mevrouw en meneer na de elke uit de goodybag bereide maaltijd blind een dessert. Altijd een verrassing, altijd lekker. Alleen geen zalm. Dat is jammer.

(Brenda maakte mooie foto’s)

Misschien bestellen we toch wat te vaak sushi

Misschien_bestellen_we_toch_te_vaak_sushi

Ze kennen meneer inmiddels een beetje, op zijn werk

2014-01-13 11.49.03

Wat willekeurige gedachten over het eten in Thailand

  • Ananas, meloen, banaan en papaya. Na een weekje ga je wel verlangen naar een appeltje voor de variatie.
  • Meneer heeft vrijwel zonder uitzondering lekker gegeten. Zelfs de maaltijd in de nachttrein was vers, gevarieerd en smakelijk en bij elke commerciële toeristensnorkeltocht kreeg je een fantastische lunch.
  • Dat gezegd hebbende, men lijkt in de veronderstelling dat wij buitenlanders als ontbijt alleen slappe toast met ei en een lullig worstje willen. Dat willen wij helemaal niet.
  • Meneer gaat meer fruitshakes maken.
  • Meneer, noch mevrouw, noch dochter wateetons zijn ziek geworden. En dat zonder enige voorzorgsmaatregel. Hoewel meneer wel besloot om niet bij een straattentje te eten waarvan hij hetzelfde vlees, met dezelfde vliegen, vier uur eerder ook al in de zon had zien liggen.
  • Oh dat streetfood, wat een aanbod. Meneer zou alleen daarom al een week door Bangkok willen lopen. Hij heeft er minder van kunnen genieten dan hij wilde vanwege tijd- en maaginhoudrestricties.
  • Vers limoenblad is lekker.
  • Thaise sweet basil is ook lekker, en veel kruidiger smakend dan de basilicum die wij hier gebruiken. Saillant detail: waar wij met onze basilicum een faux Thaise curry maken, kreeg dochter Wateetons een faux pizza margarita met sweet basil geserveerd.
  • Mevrouw Wateetons houdt nog steeds niet van korianderblad.
  • De Thaise curries waren natter dan meneer ze zich had voorgesteld. Meer soepig.
  • Ananas, meloen, banaan en fucking papaya
  • Met spaghetti op de kaart bleken de Thai daadwerkelijk spaghetti te bedoelen. Met ketchup. Ah shit.
  • Meneer heeft precies twee keer koffie van koffiebonen gedronken. De rest van de pleur bestond uit oplosrommel, waarbij échte Nescafé plotseling een luxeproduct werd.
  • Wat zien die Nederlandse bananen er toch achterlijk netjes uit.
  • Meneer staat wat betreft pittigheid heus zijn mannetje wel, maar één soep heeft hij niet weg kunnen krijgen. Geen peper te bekennen, maar de bouillon was bloedverziekend heet.
  • Deze Thaise mini aubergines vindt meneer echt niet lekker. Sorry.
  • Meneer moet de volgende keer toch gaan opschrijven wat hij eet.
  • Aardige mensen, maar pindasaus maken kunnen ze niet.
  • Ananas
  • Meloen
  • Banaan
  • Papaya

Ook in Thailand moet er natuurlijk gewoon gegeten worden

2013-12-22 15.37.24 2013-12-22 15.43.42 klein 2013-12-23 15.22.08 2013-12-23 15.30.13 2013-12-23 15.31.38 2013-12-24 12.08.20 2013-12-26 13.04.55 2013-12-29 08.28.25 2013-12-29 08.28.43 2013-12-29 14.22.41 2013-12-29 14.22.45 2013-12-30 09.41.27 2013-12-30 14.17.462013-12-31 20.33.30 2014-01-01 11.20.13 klein 2014-01-01 11.21.54 klein 2014-01-01 11.24.34 klein 2014-01-01 19.05.55 klein 2014-01-02 13.44.04 klein 2014-01-02 17.11.38 2014-01-02 17.11.49 2014-01-03 15.19.02 2014-01-03 16.18.16 2014-01-04 11.01.23 20131226_175303 20131226_175308 20131226_175317 20131226_175322 20131228_193151 20131228_193158 IMG_5935 klein IMG_6157 klein IMG_6290 klein IMG_6558 klei 2013-12-21 13.58.29 2013-12-23 21.38.21

En vanavond eten we pizza.

Dood van de Dinsdagavondzonde


Twee en een half jaar lang, elke dinsdag: “één kaassoufflé en een cola light. En kun je er een zakje mosterd bij doen?” Tezamen goed voor zo’n 20.000 kilocalorieën. En dan rekenen we die mosterd niet mee. Maar het is volbracht. Het is niet voor niets geweest.

Meneer gaat verder leven zonder zonde. Of zonder dinsdagen, dat moet hij nog even bepalen.

Een ei hoort erbij

Vers geland, de jetlag brandend in zijn brein en de blaren op zijn hielen, liep -strompelde- meneer over de slechtverlichte straten van Makati, Manila. De volgende keer neemt hij schoenen mee die hij vaker dan eens gedragen heeft. Tieners van lichte zeden bedelden om zijn aandacht. ‘Hello sir’, ‘Would you like massage sir?’.  Maar sir was op zoek naar streetfood, geen streetcandy.

Er was niet veel. Sigaretten, kauwgom. Pas na lang blarend dwalen trof hij een karretje, met er omheen een groepje etende mensen. Plastic bekers, gevuld met lichtgele bolletjes in saus. Een centimeter of twee in doorsnee, pruttelend drijvend in een wok met olie. How much? ‘Three pesos’. Vijftig pesos is een euro, tel uit meneer’s winst. Azie is goed voor de portemonnee.  ’Kom maar op’ gebaarde meneer, waarop hij welgeteld één op een sateprikker gestoken balletje kreeg. Meneer stopte de verkoper snel het equivalent van een stuiver toe en liep gegeneerd door. Met zijn ene lullige bolletje. Terug in het hostel verhaalde hij zijn sneue culinaire avontuur aan de Filipijnse medewerkers. Er was veel meer te krijgen dan deze ‘fishballs’ vertelden ze, na uitgelachen te zijn. Had meneer bijvoorbeeld de Balut aan de overkant van de straat al geproefd?


Balut! Hoog in de wereldranglijst van ‘bizar voedsel’. En dus hoog op de verlanglijst van meneer. Wikipedia legt:

De balut is een delicatesse in Zuidoost-Azië en met name in de Filipijnen en Vietnam. Een balut-ei is een bevrucht eendenei met een bijna volledig ontwikkeld embryo, dat wordt gekookt. Men zegt dat het eten van een balut-ei de geslachtsdrift opwekt. Deze hartige snack wordt veelal ‘s nachts door straatverkopers verkocht. Het hoge proteïnegehalte sluit naar verluidt mooi aan bij het drinken van bier. Het woord balut betekent opgerold.

Meneer trok (auw) onmiddellijk zijn schoenen weer aan en rende (auw auw) de trap af, de straat over. Daar verkocht inderdaad een straatverkoper zijn waar. Naast de sigaretten, aanstekers en pakjes kauwgom stond een onopvallende mand, bedekt met een deken. Die had meneer over het hoofd gezien. ‘Balut?’ (spreek uit: balot) wees hij. Balut. Meneer kocht er vier en spoedde zich terug naar zijn hostel, waar zich in de keuken een internationaal gezelschap in verwachtingsvolle walging had verzameld.

Meneer bekeek de eieren eens goed. Ze waren warm, groot en zagen er nogal gewoontjes uit. Terwijl hij lafjes aan de schil peuterde maakte een Filipijn snel een sausje van azijn, ui en knoflook. De perfecte combinatie, verzekerde hij meneer. Hij adviseerde het ei, met sausje natuurlijk, in een keer leeg te slurpen. Na het drinken van het opvallende vloeibare vocht waarin het ondefinieerbare eh.. ‘ding’ dat zich in de schil bevond dreef uiteraard. “Het lekkerst!” En zo geschiedde. Meneer deed slurp en slik en kauw en slik. En spuug. Een harde klont had zijn kaken weten te weerstaan. Hapslikweg is één ding, doorkauwen een ander. Eigenlijk smaakte het niet verkeerd. Naar ei, welbeschouwd. Ei met harde dingetjes, ei met veel vocht, ei met een rubberen klont. Maar toch: ei. Meneer’s nieuwe Filipijnse broeders, hem op de schouders hijsend, legden uit dat er meerdere balutvarianten bestaan, met variabele stadia van uitgebroedheid. Meneer had zojuist de jongste versie genomen. Van een compleet kuiken was bij deze nog geen sprake. Balut voor  Beginners dus. Toch was meneer trots. Zeker toen hij in de navolgende uren nog allerlei harde dingetjes tussen zijn tanden vandaan peuterde. En iets dat leek op een veertje.

Meneer probeert de vegetarische slager

Meneer mag dan als vlees aficionado te boek staan, het betekent niet dat hij tegen elke prijs iedere avond aardappelen, worst en groente op zijn bord wil. Sterker nog, de meeste dagen eet hij helemaal geen aardappelen. Ook hij ontkomt niet aan het besef dat vlees eten de planeet disproportioneel belast. Dus soms eet hij wel eens alleen maar groente, iets met noten of (ook niet best, geloof ik) zuivel. Vleesvervangers hebben hem nooit zo mogen bekoren, hij vindt alleen de groenteburger schnitzel van de Lidl lekker. Het is ook een beetje sneu, doen alsof je vlees eet. Alleen, een groot deel van Nederland wil waarschijnlijk best minder vlees eten, maar niet haar voedingspatroon veranderen. Daarvoor zijn de vegetarische hamburgers en soja schnitzels (met camembertvulling) een uitkomst. Aardappelen, vleesvervanger, groente en vette jus. Het zij zo. De vegetarische slager lijkt op die laatste groep te mikken. Ze gaan zelfs nog een stapje verder. In hun assortiment vind je geen generieke burgers maar echte vleesvervangers, die in naam, smaak en textuur op het oorspronkelijk product proberen te lijken: vegetarische kipstukjes, gehaktballen, shoarma, spekjes en tonijn. Momenteel is daar wat over te doen. Mag je soja wel kipstukjes noemen? Meneer gaat het daar maar niet over hebben, dat is meer iets voor foodlog.nl. Wel was hij benieuwd hoe ze smaakten. Bij zijn lokale Vega-slager-dealer (een filiaal van Eko Plaza) kocht hij drie soorten vleesvervangers, uit de diepvries: vegetarische kipstukjes, spekjes en tonijn.

Erg smakelijk ogen ze alle drie niet, maar dat geldt voor echte kipfilet onder een cellofaantje natuurlijk ook. De vegetarische slager heeft een leuk logo, maar wat design betreft kunnen de bakjes wel wat aantrekkelijker. Het doet wat zelfgeprint aan. Dat doet een Valess beter. Maar goed.

Vegetarische kipstukjes
Meneer is zijn aantekeningen kwijt, zul je net zien. Maar één ding staat hem nog levendig voor de geest: bij de eerste hap dacht hij “dit smaakt meer naar kip dan kip zelf”. En het heeft ook meer bite. Vezelig, als echt vlees. Het bestaat volgens de verpakking voornamelijk uit soja, zonnebloemolie en water. De stukjes laten zich uitstekend bakken, blijven heel, bruinen egaal en krijgen een knapperig randje. Meneer at het hele bakje in een keer leeg. Gewoon zo, als snack, zonder saus of andere begeleiding. De smaak was, zoals gezegd, prima, zij het met een wat MSGerige beleving. Het staat niet op de verpakking, daar wordt alleen ‘aroma’ vermeld. Maar ach, meneer is dól op MSG.

Tonijn

Het betreft nep fijngeprakte bliktonijn, geen moot of  verse steak. Twee klonten van 150 gram zitten er in de verpakking, die grotendeels bestaan uit water, soja- en weieiwit. De consistentie is erg overtuigend, ietwat aan de fijne kant misschien, alsof het al met de vork voorgeprakt. Het smaakt en ruikt naar tonijn, met misschien een hint van generieke schaaldieren. Mooi vlokkerig is het mondgevoel, bijna  perfect. Meneer mengde het met een lepel mayonaise, wat kappertjes en een augurkje. Een oprecht smakelijk, zij het wat aan de verjaardag van je oma doen denkend, gerecht. Indrukwekkend. Na de 150 gram zat meneer goed vol, dat kan de mayonaise zijn maar ook de tonijn zelf doet caloriedicht aan.

Spekjes
Ze ogen niet echt als spekjes (hoewel meneer ze er op bovenstaande foto toch niet slecht uit vindt zien). Ook missen ze een beetje de prettig vlezige vezeligheid van de kip, het mondgevoel is meer sponzig. Dat is op zich geen probleem, maar wel als je je als échte vleesvervanger neerzet. Ze zijn behoorlijk zout. Ergens bemerkt meneer een rooksmaakje. Had hij gezegd dat ze erg zout zijn?

Conclusie
Twee van de drie producten die meneer proefde waren technisch erg knap gemaakt en leken goed op het oorspronkelijke product. Meneer vond ze beide zelfs lekker. De spekjes zal hij niet snel nog eens kopen. Maar hij gaat zeker de rest van het assortiment eens proberen.

De producten van de vegetarische slager zijn te koop via de website, daar vind je ook de lokale verkooppunten. De slager twittert ook, tussen het uitsnijden door.

Zaterdag IJburg: Meneer host Elle Eten’s eerste Potluck

Van de Elle Eten site:

Het leek ons leuk om eens met z’n allen bij elkaar te komen én elkaars keukenhits te proeven. We nodigen je dus uit om je lekker uit te sloven en je beste aardappelsalade, gazpacho, zelfgebakken brood of sinaasappelcake mee te nemen. Als dat niet een veelbelovende schranspartij is! Daar moet natuurlijk ook wat bij gedronken worden, dus wij zorgen voor de wijn in de vorm van een giga FLESMOB!

POTLUCK?

Een potluck is een groepsdiner waarbij iedereenzelfgemaakt eten meebrengt om met elkaar te delen. En dan nét iets meer dan je zelf zou opeten. Na binnenkomst worden alle gerechten op lange tafels gezet. (Zet je naam op een stickertje op je schaal, of gebruik wegwerpservies.) Wij regelen de opscheplepels, bestek, bordjes en servetjes.

FLESMOB

In samenwerking met de Wijnalmanak organiseren we een Flesmob tijdens de Potluck. Alle (!) flessen wijn die gefotografeerd zijn voor de nieuwe Wijnalmanak nemen we voor jullie mee. De wijnexperts van de almanak vertellen er nog een leuk verhaal bij.

DETAILS

Wanneer: zaterdag 22 september 2012
Hoe laat: 18.30 – 21.30 uur
Entree: zelfgemaakt gerecht + € 5 (incl. wijn, koffie & foodiebag!)
Locatie: IJburg College, Pampuslaan 1, Amsterdam (IJburg)
Tickets: kaartjes koop je hier >

De ELLE Eten Potluck is inclusief wijn, Wijnalmanak-wijnproeverij en ludieke quiz met prijzen. Onze stercolumnist Meneer Wateetons praat de avond aan elkaar. Na afloop krijg je ook nog een foodiebag met cadeautjes mee.

LAAT JE HOREN

Weet je al wat je gaat maken? Laat ‘t vast weten op Facebook.com/elleeten of twitter het ons @ELLEeten#EEpotluck.

 

Morgen gelijk op een terrasje bestellen

via Elle Eten

Wateetons workshops
worstworkshop 70rookworkshop 70 kop tot staart 70
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots