Pancettini


Hoe trots was meneer op zijn pancetta, enkele weken geleden. Een onbedoeld, maar authentiekerig schimmeltje, een fraai gelaagde snede en een prima smaak. Huis-tuin-opbergschuurpancette. Vol zelfvertrouwen nam hij hem, een paar weken rijpen later, mee naar één van zijn workshops worst maken bij Il Pecorino. Want zelf een kilo pancetta wegwerken komt meneers kaaklijn niet ten goede. Bovendien, wilde  hij toegejuicht worden want de  twee commentaren op de betreffende post hadden zijn narcistische snaren onvoldoende weten te beroeren. Bij Il Pecorino ging de pancetta op de snijmachine, zoals het hoort. Plakjes van een tiende millimeter, doorschijnend, smeltend op de tong.  Ze lagen er mooi bij, op dat bord. Snel vonden ze  hun weg naar de aspirant worstmakers, die zich echter nogal op de vlakte hielden over de smaak. “Lekker”, “leuk hoor”, “helemaal niet slecht”. Dat soort dingen. Meneer was een beetje verbaasd. Zelf-gefucking-maakte pancetta mensen! FAN-TAS-TISCH is toch wel het minste wat je erover kunt zeggen? Tot meneer een plakje proefde van de op het zelfde bord geserveerde pancetta, uit het assortiment van de gastheer. Toscaanse pancetta, eigenhandig door Mick uit Italië gehaald. Van een oud boertje geweest, altijd in de schuur gehangen.
Ah.
Dát was pancetta. Daarbij vergeleken stak meneers versie lafjes af. Bleekjes, een beetje slap en smakeloos. Pancettini, op z’n best.

Enfin. Na veel drank gaat het wel weer. Er valt nog veel te leren, zo veel is duidelijk. Of te rijpen, in ieder geval. Meneer laat zich niet kisten en maakt gewoon nóg meer pancetta. Met salie, knoflook en citroen dit keer. Die zal over zes maanden elke Italiaanse pancetta, en oud boertje, vloeren. Knock-out, niet op punten.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0
  1. 2
    Marc

    Ik vind het een hele prestatie! Een gewone -uit de klei getrokken- Hollandse boerenlul (pardon my French) die een pancette weet te maken, in zijn schuur nog wel. Dat die anders smaakt dan een uit Italië gehaalde variant dondert niet. Die Italianen zijn er ook ietwat langer mee bezig geweest om het zo te krijgen…
    Ik zeg: proficiat! en laat ze inderdaad maar een poepie ruiken.

  2. 3
    Job

    OK, ik begrijp dat “Pancetta” best een doel kan zijn, want erg mooi en zo. Bovendien: beter goed gejat dan slecht bedacht.

    Maarruhh… Wat te denken van “Amsterdams droogspek” of “Hollands(ch)e drogerij” of iets dergelijks? Pas de kruiderij een beetje aan en maak iets nieuws – pancetta is er tenslotte al. Overigens is ook lang niet alle pancetta geweldig lekker…

    Een toetsje kruidnagel kan een aardige historische toets opleveren naar het roerige VOC verleden, maar dat wordt in Italië ook al gebruikt (de dieven !!)
    Foelie (uiteraard banda-foelie) kan misschien ook iets betekenen en het gebruik van jeneverbes is ook duidelijk meer uit onze streken dan uit de mediterrane landen.

    We hebben in Nederland toch al vrij weinig sterke streekproducten, dus waarom niet een toom Nederlandse (scharrel-) landvarkens op laten groeien op grotendeels beukenootjes, in plaats van de bekende eikeltjes en er vervolgens een mooi product van maken?

    Meneer kan hierin wellicht een voortrekkersrol spelen – waarbij de rollende biceps in ieder geval spreekwoordelijk goed van pas kan komen 🙂

    Ik ben al benieuwd naar de over 2 jaar gepresenteerde “Beukeworst” met salie en oesterzwammen… Dit natuurlijk naast de gedroogde buikspekvariant, waar Meneer vast wel een passende naam voor weet te verzinnen.

    Á propos: De allerbeste wensen voor Meneer, Mevrouw, en Dochter !

+ Laat een reactie achter