Meneer Wateetons probeert deze hele week te doen alsof hij nog op vakantie is. Zelfs tijdens zijn workshops. Het recept voor deze Sai ua worst is niet ingewikkeld. Er zitten gewoon álle kruiden die je kent uit Thailand in.
Spaanse slagers benen in 3 minuten een Ibéricovarken uit. Terwijl
Meneer Wateetons – net terug uit de Zuid-oost – probeert tegen beter weten in het vakantiegevoel vast te houden door nog een weekje Thais te koken, maar hij eindigt weer bij de Lidl.
Meneer Wateetons kookt – met de gordijnen dicht en de CV op 28 graden – nog een weekje Thais. Want realiteit, dat is een kéuze. Vandaag mango sticky rice.
Meneer vindt een verse kokosnoot en opent hem met behulp van koloniaal mimespelen.
Meneer trof ze voor het eerst in Bangkok’s Chinatown. Op Koh Chang waar hij thans bivakkeert worden ze langs de kant verkocht en er viel er één van de boom bijna op zijn hoofd. Dan kun je er niet omheen, dan doe je een Doerian.
Streetfood extravaganza in Chinatown, Bangkok. Vanaf een uur of 9
Meneer heeft inmiddels China verruild voor Thailand. Daar liet hij – vers uit het vliegtuig en de waarde van de bath nog niet helemaal scherp op het netvlies, zich oplichten met dit bordje.
Op de wetmarket in Shanghai trof meneer ze. Vaak over gehoord, nooit in het echt gezien: het duizendjarig of century egg. Nooit geproefd dus ook. Say no more!
Als je er erop let zie je ze plotseling overal in Shanghai. Witte kastjes aan de muur, met een melkfles erop. Maar wat is het?
Meneer is in Shanghai. Daar ziet, hoort en ervaart hij dingen die hij graag met u deelt. Willekeurig natuurlijk.
Na twee dagen darmen was meneer Wateetons wel weer toe aan wat anders. Hij ging op ontbijttour . Gewoon zes keer ontbijten achter elkaar in drie uur. Je bent maar één keer in Shanghai.
