Low en slow weekend
Afgelopen weekend bezocht meneer met Watpleegtons de Tony Stone Low and Slow barbecuecompetition. Tipje van Martijn Schimmel van Vuur en Rook. Nu heeft meneer een fijne Cobb, maar barbecuen kan hij voor geen meter. Voor de aanschaf van dit apparaat, dat hij vooral kocht omdat het er zo kek uitzag, wist meneer niet eens het verschil tussen barbecueën en grillen. Zijn Lidlsateetjes gaarde hij meestal óf op een wegwerpbarbecuetjes van diezelfde Duitse Liefde van zijn Leven óf op de elektrische barbecue (zonder deksel) van schoonouders Wateetons. Stokbrood, huzarensalade en veel shaslicksaus erbij. U krijgt een beeld.
Negenendertig vergooide jaren.
Want, damn, dat barbecueën is leuk. En wat zijn die rigs groot! En wat ziet zo’n varkentje aan het spit er smakelijk uit! Meneer raakte geïnspireerd. De rest van het weekend stond er alleen maar low and slow voedsel op het menu. Vooruit, a) geen compleet varkentje en b) ook zonder gebruik van de barbecue. Daar maakt hij namelijk geen vrienden mee bij a) dochter en mevrouw Wateetons en b) de boven en onderburen van zijn flatje in Amsterdam-Noord. Maar toch. Het zondagochtendontbijt van meneer en Watpleegtons bestond uit vier uur op ca 100 graden gegaarde ribs, met een Slap yo Daddy rub (verzoekje van pleegzoon), bestreken met Dr Pepperbarbecuesauce en een vervolgens half uurtje afgerookt op pruimenhout. Het diner was ongeveer hetzelfde, maar nu zeven uur lang gegaard, bestreken met een basis barbecuesauce en gerookt op een nogal heftige melange van beuk, turf en kruidnagel van SmookBBQ. Verrukkelijk. Meneer ziet zich deze zomer nog wel een barbecuesmoker kopen. En héél vaak naar de sportschool gaan, want het publiek op Tony Stone deed hem vermoeden dat zijn gewicht met deze nieuwe hobby wel eens heel fast heel high zou kunnen worden.
Zagen zagen, wiedewiededinges
Pizzaovennieuws, natuurlijk.
Smakelijk Almere: in een keer 900 nieuwe plukplekken op de wildplukwijzer
Hoppatee. In één keer 900 nieuwe plukplekken op de wildplukwijzer. Uit Almere, van Almere, maar voor iedereen. Want deze vooruitstrevende gemeente heeft, dankzij de inspanningen de vereniging Buitenstad, de Koninklijke Nederlandse Heidemaatschappij, Almeerse Weelde en de Christelijke Agrarische Hogeschool, besloten al haar geregistreerd eetbaar noot- en vruchtbomen vrij te geven. Via de wildplukwijzer natuurlijk.
Die 900 zijn overigens maar het topje van de wildplukijsberg. We hebben, voor het overzicht, het aantal plukplekken van één soort gereduceerd tot één of twee per straat. Als je ter plaatse om je heen kijkt zul je zien dat soms hele wijken vol staan met beukennoten of walnotenbomen.
Meer info in de folders over Almere Buitenstad en de wildplukwijzer: de buitenpagina van de folder en de binnenpagina.
Welke gemeentes volgen? Sharing is caring.
Weet u nog? De wildplukwijzer is ook beschikbaar voor Android en iOS.
Schouder aan schouder
-
- Een stuk varkensschouder, een maand drooggezouten in de koelkast met 30 g nitrietzout per kilo
-
- Na vier uur in de rookkast, op beuk en dennennaalden. Temperatuur ca 30 graden.
-
- Goed ingesnoerd om (lucht)gaten weg te krijgen. Dat zijn potentiële bederfhotspots.
-
- Gesmolten varkensvet
-
- Ingesmeerd met het varkensvet
-
- Een oud t-shirt van mevrouw, maatje 36.
-
- Vlees en t-shirt
-
- Mummieworst – en nu een paar maanden in de rijpingskast bij 12-15 graden en 75% relatieve vochtigheid.
The goodybag to end all goodybags
Het is nog altijd cadeautjesweek bij Wateetons. Al twee weken lang. Leven in de breedte, zeg maar. Onlangs was meneer op de culiperslunch, het ons-kent-ons evenement voor broodschrijvers, georganiseerd door Marcus Polman’s Nieuwe Haring. En inderdaad, meneer zag, sprak en knuffelde een hoop onsen en nam er evenzoveel mee rond het middel. Wat een slick georganiseerd evenement! Inclusief mooie cocktailuitdelende inhuurmeisjes en andere lekkere hapjes. Meneer maakte kennis met de Rotterdamse Firma Bijten die voor de paté wil worden wat Brandt en Levie zijn voor de worst en haalde een 10 (TIEN) bij de smaaktekst van Alpro. De ouderwetse krul is zijn getuige. Verrassend was ook de Hollandse droge schapenham, mooi gerijpt en met een spannend smaakje. De kipstukjes van de Vegetarische Slager maakten andermaal indruk op meneer, helaas moest de slager wel melden dat de ontwikkeling van de vegetarische worst stokte op de vegetarische darm. Tenslotte concludeerde meneer na een theeclinic van Simon Levelt dat hij in het dagelijks leven meuk drinkt. Een fijne middag, en dan vergeten we graag dat de jongen van de Spaanse delicatessenwinkel zijn worstjes als gggggggorizo aanprees.
En dan de goodybag. De Goodybag to end all Goodybags. Meneer schatte hem op twintig kilo. Wat een feest om uit te pakken. Wist u al dat meneer van cadeautjes hield? Het was te veel om hier te beschrijven. Een potpourri aan culiverrassingen. Van tijdschriften, flessenopeners (why?), en onduidelijke plastic dingetjes (what?) tot potjes imitatiekaviaar, kaas, verse schol, koekjes (‘geluk zit in een klein koekje’), paté, een aardbeiplantje van Willem en Drees (met wie meneer afsprak dit jaar toch echt die workshop cider maken te organiseren), een mud, of in ieder geval zakje, Hoekse Rooie aardappelen, olijfoliekaviaar (nep-kaviaar is héél 2013) en een mes waarmee hij zich als herinnering aan deze fijne dag al twee keer in de vingers heeft gesneden.
Meneer probeert HelloFresh
Meneer schrijft niet over alles wat hij meemaakt. Zijn meeste maaltijden zijn banaal en het gros van zijn experimenten mislukt of wordt later zonder label of herinnering teruggevonden in koel of kast. En om nou elke dag weer over zijn kaaklijn te verhalen… Soms krijgt hij ook cadeautjes die wateetons.com niet halen, bijvoorbeeld omdat hij geen zuur stukje wil schrijven. HelloFresh was een jaar geleden zo’n onderwerp. De tas van deze toen nieuwe ingredientenbezorgservice voldeed zacht gezegd niet aan de verwachtingen: fouten in de ongeïnspireerde receptuur, onaantrekkelijk verpakte ingrediënten, verse waar die ruim voor de gebruiksdatum bedorven was en over de hele linie een gebrek aan liefde voor eten. Meneer was not amused en stelde discreet het bedrijf op de hoogte van zijn bevindingen. Nooit meer wat van gehoord. Of liever, in het jaar erna werd er nog zeker twee maal contact met hem opgenomen door een slicke marketingboy die meneer vroeg of hij wel eens van HelloFresh had gehoord en het wilde proberen. Meneer was andermaal not amused. Een maand geleden was het weer zover. Maar het was een vriendelijke boy dit keer, en meneer was toevallig in een goede bui. De zon scheen, zijn kaaklijn glom en kom, het was al weer een jaar geleden. Bedrijven kunnen veranderen. Kom maar op met die HelloFresh doos.
Een paar dagen later werd hij bezorgd, keurig op tijd. De eerste indruk was al aanzienlijk beter dan de keer ervoor: een verzorgde doos. Niet direct het cadeautje-gevoel van De Krat of de FoodWeLove-box, maar zeker niet onaantrekkelijk. Alles oogde netjes en met zorg ingepakt, regelmatig met het eigen frisse logootje erop. Het oog wil ook wat. En er zat worst in, van Waterlant’s Weelde notabene. Dan heb je een goede aan meneer. Hij bestudeerde de paklijst en ingrediënten minutieus en kon geen enkele fout ontdekken. Alles zat erbij, tot en met één ei en één knoflookteen aan toe. De box was heel compleet, aan meneers eigen voorraadkast werden weinig eisen gesteld, zout, peper, sojasaus, dat soort dingen. Ook het receptenboekje oogde goed verzorgd, met informatie over de hoeveelheid ingrediënten voor 1 tot 4 personen, de KEV-waarden en de bereidingswijze, opgeleukt met een feitje of een tip. Met meneers tweepersoonsbox kon hij Thaise viskoekjes van heekfilet met currynoedels en gele paprika, pasta met spinazie, champignons en zoete pittenmix en savooiekool met kalfsworst en pastinaak maken. Het laatste recept kwam uit de Delicious en dat blad was ook als fijn extraatje toegevoegd aan de box. Geen enorm spectaculaire recepten dus, maar heel prima voor doordeweeks. En, afgezien van de groene currypasta, zonder pakjes en zakjes. De recepten klopten allemaal, afgezien van het feit dat meneer zelf misschien geen vis met huid zou adviseren voor viskoekjes. Maar een kniesoor die daar op let.
Kortom, een prima box voor drukdrukdrukkers die toch gezond, vers en lekker willen eten. Meneer is weer amused en blij dat hij HelloFresh een tweede kans heeft gegeven. Bedrijven kunnen veranderen. Een HelloFresh box met drie complete maaltijden voor twee personen kost €39, inclusief bezorging. Er is ook een veggiebox en een fruitbox, en je kunt er ook gewoon eens eentje uitproberen. Bestellen kan hier.
Cadeautjesweek bij Wateetons
Als eetschrijver met gouden pen en titanium sixpack krijg je nog wel eens cadeautjes toegestopt. Meestal van goud noch titanium, maar daarom wel minder leuk. Deze week staat in het teken van de recente regen van snuisterijen die meneer postbus en hart bevochtigden.
Mevrouw Wateetons heeft een abonnement op de glossybox. Niets vrouwelijks is haar vreemd. Elke twee weken opent ze kirrend haar fraai vormgegeven verrassingspakketje met tubetjes handcrème, eyeliner en mascara. Oh’s en ah’s en verrukking. Daarna verdwijnen de tubetjes handcrème, de eyeliner en de mascara bij de rest van haar omvangrijke collectie tubetjes handcrème, eyeliner en mascara. Maar toch. Dat moment van het ontvangen van de box, het openen, de verrassing. Elke twee weken jarig.
Dus toen meneer Wateetons, die, zo moet hij erkennen, zijn jongegod-uiterlijk in belangrijke mate te danken heeft aan de tubetjescollectie van mevrouw, las over de FoodWeLove-box dacht hij ‘Ja!’ Een tubetjes-en-cremetjesverrassingsbox, maar dan met eten. Briljant. Een paar weken later had hij er één in huis. Kirrend maakte hij hem open. Nu staat of valt zo’n box met de vormgeving en inhoud. Het moet voelen als een cadeautje, en de ingrediënten moeten je blij maken. De box die meneer kreeg was samengesteld door de Engelse Chris Naylor, van restaurant Vermeer. De inhoud was dan ook mild Brits georiënteerd, met een mix voor scones, Black Fox cider en Spring Dandelion & Burdock frisdrank. Verder chocolade van Jon Scobey, voormalig patissier bij Vermeer, olijfolie uit Foggia van Meeuwig & Zn en Remeker kaas. Blij makende cadeautjes dus, en gezellig en met zorg verpakt bovendien. Meneer schatte de retailvalue op een eurootje of dertig. Met een abonnement kost een doos €24.95, geen slechte deal dus. Dat meneer en u al een omvangrijke collectie van goede cider, chocolade en kaas hebben mag de pret niet drukken. Het gaat om het gevoel. Elke maand jarig.
Kefir
[dit artikel verscheen eerder in het leukste culiblad van Nederland, Elle Eten]
‘Het werkt zacht van binnenuit. Herstelt en tempert, vitaliseert en stimuleert. Het versterkt de levenskracht. En vanuit dat goede gevoel in je lichaam kun je jezelf helpen.’ Welkom in de wereld van Kefir. DIY-yoghurt, overgewaaid van de herders van Noordelijke Kaukasus naar de hennamoeders op het plein van de Vrije School. Met een keur aan vage gezondheidsclaims die we kennen uit de linksdraaiende biogarde en LGG industrie. Je zou er trek van krijgen. Gelukkig maar, want eten doen we vooral omdat het lekker is. En, in geval van Kefir, omdat er alcohol inzit. Én bubbels. Prikyoghurt met alcohol, wat een uitvinding. Nu moet je er qua intoxicatiepotentie ook weer niet al te veel van voorstellen. Het alcoholpercentage ligt tussen de 0,1 en 2%, en dat laatste alleen in uitzonderlijke gevallen. De Shandy onder de probiotica, zeg maar.
Kefir wordt gemaakt met behulp van kefirkorrels, die ook wel kefirknollen of, onterecht, yoghurtbloempjes of -plantjes worden genoemd. Ze bestaan uit eiwitten, vetten en suikers en bevatten meer dan tien verschillende gisten en bacteriën. Sponzige witte bolletjes zijn het, die wat aan bloemkoolroosjes doen denken. Wanneer je er een paar toevoegt aan een liter melk en deze op het aanrecht laat staan heb je na een dag of twee een frisse, licht bruisende en mild alcoholische yoghurt. Het resultaat kun je zo opdrinken (en vanuit dat goede gevoel jezelf helpen) of het verder verwerken. Laat het bijvoorbeeld uitlekken tot kefirkwark, gebruik het als stremsel in kefirkaasbereiding of draai er margaritakefirijs van. De korrels kun je eindeloos hergebruiken, sterker nog: ze groeien. Plantjes met potentie dus. Maar, laat ik eerlijk zijn. Ik vind melkkefir eigenlijk helemaal niet lekker. Die wat kazige bijsmaak, bluh, ik kan er niks aan doen. Of misschien is het de levenskracht, daar kan ik ook nooit zo goed tegen.
Gelukkig blijk je nog andere leuke dingen te kunnen doen met kefirkorrels. Zoals waterkefir maken, dat recentelijk onder de veel smakelijker naam ‘kefirchampagne’ plafonddruipende triomf maakte in huize wateetons. De methode bleek even simpel als bij melkkefir. Ik vulde een champagnefles (een PET- of beugelfles kan ook) met water, 10% suiker en een halve uitgeknepen citroen, aangevuld met wat sinaasappel- en citroenschil. Met een paar korrels kefirkorrels zette ik deze, goed afgesloten, op het aanrecht. Vier dagen later schoot bij het ontkurken de dop met een enorme knal van de fles waarna een fontein van een halve meter het plafond (ik ben vrij klein behuisd) en mijn aanrecht blank zette. Gelukt! Althans, die 300 ml die nog in de fles zat. Superfris en heerlijk tintelend. En, vooruit, misschien iets te lang gegist. De icetea-kefir-champagne (afgekoelde sterke thee, 10% suiker, halve citroen) ontsloot zich na een dagje korter rijpen met een beschaafder en plafondsparend plopje, en bleek qua smaak en bubbeling zo mogelijk nog vitaliserender. Dat was nog maar het begin. Vers fruit, gedroogd fruit, vruchtensappen, kruiden, specerijen, gember, dinges, you name it. Een eindeloze variatie aan razendsnelle zelfgemaakte grote-mensen-frisdranken tintelden die weken in mijn glas. Nametend bleken de champagnes ongeveer een half procent alcohol te bevatten. Net genoeg om de associatie met Jip & Janneke priklimonade te voorkomen, maar te weinig om zelfs na een fles of twee je rijgedrag te beïnvloeden. Meestal wordt geadviseerd de soorten niet door elkaar te gebruiken. Maar de kefirbolletjes bleken na hun champagneavontuur nog steeds prima in staat om melk te fermenteren, hoewel de poepbruine kleur die ze hadden opgedaan in de theechampagne mijn toch al tanende liefde voor melkkefir niet bepaald aanwakkerde. De bolletjes kun je gewoon invriezen of drogen voor later gebruik. Ook eens proberen? Google op ‘kefir kopen’ of spreek een vitaal ogende hennamoeder aan op het schoolplein. Vanuit dat goede gevoel in haar lichaam zal ze je beslist helpen.
