Maar, wat is het?

maar, wat is het?

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Lekker foodhacken in 2015 bij de Biohack Academy

Bouw in twee-en-een-halve maand je eigen biofabriek. In tien lessen van de Biohack Academy van De Waag Society in Amsterdam leer je spelen met schimmels, bacteriën, gisten én 3D printers om uiteindelijk zelf biobrandstof, -inkt, medicijnen en andere funky biozooi te maken. Dat is next level workshoppen.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Jumbo Foodmarkt: de Marqt voor de gewone man

2014-12-06 16.53.26 2014-12-06 16.56.24 2014-12-06 17.02.51 2014-12-06 17.03.27 2014-12-06 17.04.41 2014-12-06 17.07.35 2014-12-06 17.17.52

In Amsterdam-Noord, of heel Amsterdam zelfs, kun je er niet omheen. Bussen, reclames, bordjes op elke rotonde: er is een ‘Foodmarkt’ gelanceerd. Een nieuw fooddingetje in je hood, daar ga je als zelf respecterende meneer natuurlijk een kijkje nemen. Zeker als je op zaterdagmiddag toch maar een beetje verveeld door het vensterglas zit te turen.

Zelfs om een uur of vijf op deze zaterdag was het teringtyphusdruk. Een volle parkeerplaats met veel vermoeid op hun horloge kijkende parkeerhulpjes. Het Foodmarkt logo is simpel en stijlvol zwart-wit, maar bij binnenkomst verraadt het interieur onmiddellijk dat we hier met een initiatief van de Jumbo te maken hebben. Iets waar ze op de website ook niet geheimzinnig over doen. “… een concept van Jumbo Supermarkten  waarmee boodschappen doen een belevenis is geworden.”  en “… naast het allergrootste assortiment van Nederland ligt in Jumbo Foodmarkt de focus nog meer op lekker, gezond en goedkoop.” Een belevenis die ook lekker, gezond en goedkoop is. Een beetje van Jumbo en een beetje van de Noordermarkt? Ja, zoiets.

Meneer trof direct bij de ingang zowel zakken voorgesneden bamigroenten als een assortiment onoranje wortelen, verse mierikswortel en veelkleurenbietjes van Willem&Drees. De gesneden voorverpakte schouderham en kiloknallerkip lagen naast vetberand Duke of Berkshirevlees en een ruimte keus aan verse worst. En zo gaat het door. Magnetron-nasischotels en vers gemaakte échte Vietnamese loempia’s. Diepvriespizza’s zowel als een pizzeria met een ter plekke bereide margarita’s. Vissticks én verse zeebaars en dorade. Literflessen huiswijn én vier open flessen om, onder begeleiding, te proberen. Met ééns per maand een wijnproeverij op inschrijving voor één euro per persoon.

Kortom, de Jumbo Foodmarkt doet wat het pretendeert: een supermarkt voor het complete assortiment van de alledaagse boodschappen koppelen aan beleving, en een wat luxer assortiment.  De supermarkt waar je op zaterdag met zowel vaatwastabletten, wcpapier als dry aged ribeye in je mandje een paar vers gemaakte temaki eet en een wijntje probeert. En eentje waar je verse vis én behoorlijke worst kunt kopen. Maar dan wel één met plastic hammen aan het plafond, een pizzaoven met nepvuur en sushibereiders die verdacht veel lijken op de meisjes die de rest van de week gewoon achter de kassa zitten. Een Marqt voor de gewone man.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Rookworstchips die smaken naar, tja

2014-11-18 19.32.37 2014-11-18 19.32.55

De Hema is lekker bezig, worst technisch: knakworsten in het assortiment, het verbiologiseren van hun rookworsten, een rookworst USB-stick en rookworstchips. Die laatste moest meneer natuurlijk proberen. Vijftig cent voor een zak. Geen geld. En, geen rooksmaak. Uitgesproken vies was het evenmin. Wat zurig zelfs (dus toch een beetje Hema rookworst). Het deed hem denken aan de ketchupchips die een paar jaar geleden tijdelijk in de schappen lagen. Kortom, mwoah. Hij wacht liever op de chips met ontbijt-voor-een-euro-smaak.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Het allespopkanon

[dit stuk verscheen eerder in Elle Eten]

Volgens wikipedia is het zowel een televisieprogramma, een synthesizerhitje uit ’69 en een muziekstijl bestaande uit een curieuze mengeling van van soul, latin, chachacha, high school rock, evergreens, doo-wop, ska en rhythm-en-blues. Wij kennen popcorn toch vooral als de met minimale moeite zelf te maken tv-snack die, zo hou je jezelf voor, gezonder is dan chips.

Dat je naast koken en fijnmalen nog meer leuke dingen kon doen met maïs had de mensheid als snel door.  In Peru zijn gepofte maïskorrels gevonden van 6700 jaar oud, compleet met een pan en een afgescheurd bioscoopkaartje. De reden dat maïs kan poppen is dat het zetmeel in de korrels omgeven wordt door een harde, taaie en ondoordringbare schil. Tijdens het verhitten ontstaat stoom, waardoor de druk in de maïskorrel oploopt tot wel 9 bar. Daar kun je een aardige espresso mee zetten. Maar een maïsschil is geen nespressoapparaat, en op een gegeven moment scheurt hij toch. Door de plotselinge drukdaling zetten de door hitte zacht geworden zetmeel en eiwitten razendsnel uit waarna ze direct weer afkoelen en opstijven in hun vertrouwde onregelmatige en luchtige vorm. Een indrukwekkend staaltje natuur- en scheikunde voor iets wat je meestal gedachteloos in de magnetron gooit. Of koekenpan, want zelf maken is bijna net zo eenvoudig. Een hete pan (170-200 graden) met een beetje olie of geklaarde boter is alles wat je nodig hebt. Hoewel afdekken met een deksel om vanzelfsprekende redenen voor de hand ligt, is het beter om de ontstane stoom te laten ontsnappen. Als dit terugslaat op de korrels worden ze namelijk taai. Een schuine gelegde deksel, wat aluminiumfolie met gaatjes erin of een vaardig geplaatst vergiet werken prima. Maar dan? Popcorn is popcorn zou je denken. THINK AGAIN! Larry Kusche, piloot, bermudadriehoekonderzoeker en popcornafficionado geeft in zijn standaardwerk Popcorn Cookery (1977) tientallen verrassende recepten voor ondermeer popcornmuesli, popcornkaasfondue en popcornmuffins. Het boek is gratis digitaal te leen via archive.org (update: het lijkt ergens in de afgelopen maanden verwijderd te zijn. Shit). In het meer recente Popcorn traktaties (2013) vind je nog meer heerlijke volwassen popcornvariaties (witte chocolade en frambozen!).

Maar waarom zou je stoppen bij maïs. Het is niet de enige popbare (pseudo)graansoort. Quinoa laat zich bijvoorbeeld op dezelfde manier ook aardige behandelen, ware het niet dat de minuscule popcorn alleen met een vergrootglas te onderscheiden is van de oorspronkelijke vorm. Idem voor amarant. Zilvervliesrijst en andere ongeslepen rijstsoorten ontberen de juiste combinatie van schilsterkte en vochtgehalte. Wat wel werkt is het volgende: basmatirijst gaar koken en vervolgens in een warme oven (ca 90 graden) drogen tot het kurkdroog is. Na enkele seconden in de hete frituur (170-190 graden) komen zelfgemaakte rice crispies boven drijven. Grappig en smakelijk, maar qua calorieën komt het opeens wel weer dicht bij de chips. Er is echter nog een methode, die zelfs geschikt is om elke graansoort te poffen. Gezond bovendien, buiten een heel klein beetje gevaar voor je leven tijdens de bereiding dan. De combinatie van hitte en plotselinge drukverlaging is zoals uitgelegd essentieel voor de popcornvorm. Op youtube zijn spectaculaire filmpjes te vinden van tandeloze Chinese mannetjes die rijst in een afgesloten metalen vat verhitten, waarna ze met een klap het deksel er vanaf slaan. De met een imposante kanonslag gepaard gaande drukverlaging geeft in een halve seconde een vuilniszak vol gepofte granen. Spectaculair. Thuis kun je dat simuleren door de rijst, gort of anderszins in een droge gesloten snelkookpan te verhitten en dan, bij voorkeur van een afstandje, in één klap de deksel er vanaf te meppen. Zorg wel dat je 112 onder de sneltoets hebt staan, en dat je minstens één hand heel houdt om dat in te toetsen. Of toch maar gewoon een zakje uit de magnetron.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Pizza Poëzie

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Worstkunst

B21RJGECYAAqehH

Worstkunst van Daniel Sparks, via @debuski.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Wateetons’ Wilde Weekend in Zweden

Vorige week vrijdag vertrok meneer met zeven helden in zijn kielzog naar het hoge noorden voor een woest ‘Worst, Wild en Whisky’ weekend. Georganiseerd samen met Johan Postma, herbergier in Edsleskog, Dalsland, Zweden (populatie: 72). Vier dagen lang whisky drinken, forel vissen, wandelen, worst maken, roken, villen, kanoën, schieten, paté maken, leren over de elandjacht, netten uitzetten, nog meer whiskey drinken, elandslachterij bezoeken, ree uitbenen, sürstromming proeven en hottubben (mét obligate sprong in een ijskoud meer). En vooruit, één keer langs McDonalds. Een ellenlang epistel waard, maar vierentwintig foto’s zeggen meer dan 24.000 woorden.

Het was wel zo verschrikkelijk leuk, avontuurlijk en gevarieerd dat Johan en meneer Wateetons voornemend zijn de Wateetons Wilde Weekenden met worst, wild en whisky in het hoge noorden voort te zetten. Geef alvast je interesse aan bij meneer@wateetons.com, zodra er data bekend zijn nemen we contact met je op.

IMG_7663 10301046_887688981255141_4572338199872009833_n 10624615_887689124588460_2737745091063362349_n 10624623_10204400934254912_3077057666798015606_n IMG_7731 IMG_7781 IMG_7755 2014-11-08 12.11.36 IMG_7912 IMG_7964 IMG_8007 IMG_8021 IMG_8061 IMG_8089 IMG_8114 IMG_8130 IMG_8153 IMG_8165 IMG_8183 2014-11-09 17.47.55 2014-11-09 18.44.44 2014-11-09 17.19.32 IMG_8186 IMG_8189

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Over Rook wint prijs voor minst lompe typografie!

2014-11-13 17.42.12 2014-11-13 18.33.02 2014-11-13 18.42.12 10805765_798478313553425_1528117123550638914_n

Gisteravond zijn fotograaf Maarten Brunsveld, styliste Judith Baehner en vormgever Tijs Koelemeijer bekroond met de ELLE Eten award voor hun creatieve bijdrage aan Over Rook. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt tijdens de Kookboek van het Jaar verkiezing aan de beste foodfotograaf en vormgever. Over Rook is daarmee officieel het Mooiste Kookboek van 2014.

Het juryrapport zegt: “Alles klopt: mooie afgewogen, niet lompe typografie. Strak en duidelijk maar niet saai. Mooie en originele illustraties. Prachtige fotografie, helemaal van nu. Een kloppend concept: De tabellen, illustraties, in hout gebrande typografie, simpele en krachtige fotografie, het past allemaal perfect bij elkaar. Het straalt allemaal één ding uit: een handboek over rook.

Meneer feliciteert bij deze ook de winnaars van de vakjuryprijs Koken tussen Vulkanen van Ko Sliggers en de publieksprijs: Melk en Dadels van Nadia Zerouali.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Cider maken: hevelen en klaren

2014-10-16 19.27.30 2014-10-16 19.27.39 2014-10-16 19.28.17 2014-10-16 19.32.45 2014-10-16 19.34.32 2014-10-16 19.35.42 2014-10-29 21.38.35

Zie hier voor stap 1: het verpulpen

Zie hier voor stap 2: het uitpersen

Pulp geeft smaak. Maar pulp geeft ook troebel. Gelukkig is er zoiets als zwaartekracht * tijd. Die rekent genadeloos af met elke, of in ieder geval de meeste, ondoorzichtigheid. Maar de centimeters dikke laag prut die er zich op de bodem van meneers 5-literflessen verzamelt bestaat niet alleen uit stukjes schil en vruchtvlees. Het is ook een dode gistcellengraf. En op termijn geven die smaak af aan je wijn in wording. Wij willen heldere én fris smakende cider. Weg ermee dus. Door te hevelen.

Dat hevelen gaat eigenlijk precies zoals je ‘s nachts wat benzine uit de tank van de buurman leent. Een slang, een hoogteverschil en een mond. En natuurlijk precies op tijd de slang weer uit je mond halen, hoewel cider daarin wat meer vergevend is dan benzine. Heel voorzichtig afschenken kan trouwens ook, maar meneer is daar niet zo goed in. Zuigen kan hij destebeter. Helaas lukt het nooit om de bodemprut volledig te scheiden van de drank. Immers, zodra de zuigslang de bodem begint te naderen begint er prut mee te komen. Er blijft dus altijd een bodempje wijn of cider achter, nog buiten de prut die van zichzelf natuurlijk ook wat volume inneemt. Het gevolg: je gistingsfles is minder vol dan hij was. Geen ramp, dat betekent gewoon minder cider, ware het niet dat de gistingsfles zo gevormd is de oppervlakte van de drank bij volledige vulling zo klein mogelijk is. Zo wordt de kans op het ontstaan van schimmels (die zuurstof nodig hebben) beperkt. Minder drank betekent alsnog een groter oppervlak. Meneer compenseert dat altijd door er wat appelsap bij te gieten, maar recent las hij dat gekookt en afgekoeld water ook wel gebruikt wordt.

Meneer heeft nu twee keer geheveld. Drie keer geldt meestal als voldoende voor een heldere wijn. Maar geen nood, als zwaartekracht * tijd onvoldoende blijkt dan is er altijd nog zwaartekracht * tijd * Brouwmarkt.

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest
Wateetons workshops
dots
Wateetons Wilde Weekend in Zweden

wilde-weekend-groot

dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots