Pain du stoque

Je zou het niet zeggen, maar meneer is ook maar een mens. Als hij terugkomt van vakantie denkt hij, net als u, het vrijelevengevoel langer te kunnen vasthouden door des buitenlands te koken. Dat deed hij toen hij terug kwam uit Thailand, en dat deed hij vandaag. Brood bakken. Lekker brood bakken. Stokbrood bakken. Want in Frankrijk is vrijwel elk stokbrood, zelfs dat uit de supermarkt, oneindig veel lekkerder dan dat van hier. Niet dat meneer deze B-stokbroden wél kan bakken. Meneer kan namelijk helemaal niets bakken. (Behalve pizza, vooruit.)  Gelukkig laat meneer zich door zijn onkunde zelden tegenhouden.

2014-08-17 12.50.37Hij ging aan de slag met een recept voor baguette uit Bakken met Paul Hollywood. Hop, direct een epic fail, zoals ze dat zeggen in Frankrijk. Het deeg was kleddernat, en liet zich niet tot een stokbrood vormen. Dat begon goed. Dat meneer de tweede rijs vergat hielp ook niet. Een tweede poging, met 50 gram meer meel leverde een werkbaarder deeg op. Via twitter was hij inmiddels gewezen op de geweldige site van Weekend Bakery.com, die weer verwijst naar andere geweldige sites. Met het aangepaste recept van Paul Hollywood, gecombineerd met de instructies van Weekend Bakery, wist meneer zowaar vier heel aardig uitziende stokbroden te maken. Die ook nog vrij geweldig smaakten ook. De kerven mogen wat dieper, de gaten wat groter en meneer gaat vannacht maar weer een steen uit de straat bikken voor een knapperigerder korst, maar voor een tweede poging was het best geslaagd.

En vandaag was ook de dag van de ontdekking die alle deegbewerking eindeloos veel makkelijker maakt: de deegschraper. Meneer bakt nooit meer brood zonder. Vaarwel plakken aan het aanrechtblad, de handen of mengkom. Hallo totale deegbalbeheersing en schoon aanrecht. Meneer heeft er één van, hoe toepasselijk, vuurenrook.nl.

Ingrediënten voor vier baguettes:

  • 550 gram patentbloem
  • 370 ml koud water
  • een half pakje verse gist (21 gram)
  • 10 gram zout

2014-08-17 16.27.00Een minuut of 10 mengen op lage snelheid met de keukenmachine. Daarna circa een uur rijzen in een licht ingevette en afgedekte kom, tot het deeg in volume verdubbeld of verdrievoudigd is. Op het aanrecht lichtjes uitleggen tot een rechthoek en drie maal vouwen (links over rechts, rechts over links, boven over onder en andersom, en dat dus drie keer). Gebruik die deegschraper, die heerlijke deegschraper. Terug in de kom, en nogmaals drie kwartier laten rijzen. Weer op het aanrecht leggen, en twee maal vouwen. Het deeg in vier stukken verdelen (de deegschraper secundeert, natuurlijk, als deegsnijder) en vormen tot een stokbroodachtige vorm. Dat moet je zien, en dat kan. Nogmaals een half uur tot drie kwartier laten rijzen terwijl je ondertussen de oven voorverwarmt om 240 graden, met een droge metalen bak of bakplaat onderin. 2014-08-17 16.31.03Deze laatste rijs deed ik op de bakplaat zelf, op bakpapier. Waarbij ik dit bakpapier tussen de stokbroodjes omhoog vouwde. Allemaal gejat van anderen, dat begrijpt u. Zo houdt de stokbrood redelijk zijn vorm en gaat bovendien niet tegen de andere broden aanplakken. Een nadeel was wel dat de korst ter hoogte van dit bakpapier niet optimaal knapperig werd. Het afgedekt rijzen in deze laatste fase is een beetje lastig. Bij het rijzen in mengkom werkt wat plastic, de bekende theedoek of een douchemuts (tip van Levine) prima. Maar bij rijzen op de bakplaat dreigt altijd dat de doek of het plastic aan het deeg gaat kleven. Om van de muts maar niet te spreken. Meneer McGyverde met een doorzichtige vuilniszak en een worsttouwtje een tent die niet op de broden zakte. Er zijn vast slimmere oplossingen, maar deze werkte. En ergens worsttouw voor inzetten, daar kan niemand iets op tegen hebben. Vlak 2014-08-17 16.50.14voor de broden de oven ingaan snij je de stokbroden in de lengte een aantal keer licht diagonaal in met een zeer scherp mes. Iets minder oppervlakkig dan meneer. Bestuif met wat bloem, voor een trés artisan uiterlijk, open de oven, giet een paar honderd milliliter kokend water op de loeihete plaat of bak onderin en schuif onmiddellijk de bakplaat met stokbroden erin. 25 tot 30 minuten later zijn ze klaar en kun je je, in je vinex-woning, even weer in de caravan op de camping wanen.

 

2014-08-17 16.50.04

 

2014-08-17 18.12.242014-08-17 17.39.02

 

Nog één probleempje dan. Meneer eet eigenlijk geen brood.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Het wordt al een leuk rijtje

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

De pizzaoven. Over natte isolatie en trampolines

Meneer weet het. Hij schrijft schandalig weinig. Zijn aandacht gaat uit naar de promotie van Over Rook en de eerste experimenten en pagina’s van Boek Vier. Er wordt dus wel geschreven, maar niet hier. Sorry. (Bis). En dan moest er ook nog vakantie gevierd worden. Deels in de vorm van worsttrip door Europa en deels in de buitenhuisjevorm. Het buitenhuisje waar meneers bijna voltooide pizzaoven bijna voltooid staat te zijn.

Drogende vermiculiet

In de laatste post leerde u over het huisje dat meneer was begonnen te bouwen, om regen buiten en warmte binnen te houden. Voor dat eerste was nog een dak nodig, voor dat laatste vermiculiet. Dat ging niet goed samen. Meneer spande in de weken voor zijn vakantie steeds een zeiltje over zijn dakloze huisje, maar meermaals wist de regen er toch doorheen te glippen met natte isolatie als gevolg. Natte isolatie isoleert niet en droogt evenmin wanneer je er vervolgens weer een strak plastic zeiltje over spant als je na een kort weekend weer Amsterdamwaards keert. De oplossing kwam uiteindelijk van schoonouders Wateetons die  in de tijd dat meneer in Europa met zijn worst voor de regenbuien uit crosste de natgeworden vermiculiet op de buitenhuisjetrampoline lieten drogen. Probleem opgelost. Met dank.

2014-06-07 20.26.092014-06-07 21.56.30 2014-05-18 16.40.152014-06-08 09.00.12 2014-06-08 08.58.23 2014-06-08 09.03.25 2014-06-08 08.57.50 2014-07-16 12.30.10

Hout is niet zo hittebestendig. Daarom wilde meneer het huisje niet direct laten aansluiten op de schoorsteen en de deuropening. Bovendien kan hij niet zo netjes zagen. Daar moest dus een plintje gemaakt worden. Een hittebestendig plintje, dat bovendien de ronding van de deuropening netjes zou volgen. Meneer besloot na enig peinzen tot tegeltjes. Tegeltjes die hij natuurlijk vastzette met de allergoedkoopste kitsoort van de Action zodat hij binnen enkele weken tegeltjes op de grond begon te treffen. Hij leert het maar niet. Om te voorkomen dat de hele vermiculietvoorraad via zo’n los latend tegeltje het huisje uit zou stromen dichtte meneer de ruimte tussen huisje en schoorsteen met vermiculietcement. Dat werkte dan weer prima. Evenals de Pattex Ultramegafix a 12 euro per koker. Er gaat ook wel eens iets goed.

Het huisje heeft een fors volume en er moest dus vermiculiet bij. Meneer dacht slim en zuinig te zijn door een deel van de vermiculiet te vervangen door lege flessen. Immers, niet de vermiculiet zelf isoleert maar de lucht die het vasthoudt. En lege flessen houden ook lucht vast. Weken van skeptische blikken van meer technisch onderlegde gasten later groef hij de flessen weer uit en kocht (nog) maar gewoon een extra zak vermiculiet. En nog een paar.

Volgende keer (snel, dat beloof ik): het dak.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Worst roadtrip

image

Chamonix-Mont Blanc

image

Villa Rotonda in Vicence

image

Parma

image

Carcassonne

image

De golf van biskaje

image

De Nederlandse snelweg

4625 km door Europa in negen dagen. Met mevrouw en dochter wateetons, en een worst aan meneers zijde.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Vakantie

Meneer is op vakantie. Weinig updates dus. Maar deze foto van een worst en een gletcher wil hij u niet onthouden.

image

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Het wordt nog wel eens wat met die pizzaoven van meneer

image

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Pizzaavond

image

Pizzaavond in (buiten)huize wateetons.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Wijn bewaren: vacuvin of niet

Eén glas rode wijn per avond, dat was het plan. Mini-flesjes leken de oplossing. Want het vlees is zwak, en wijn oxideert. Meneer en mevrouw testten een serie van deze flesjes en deden daar op deze plek verslag van. Een lopend project, schreef meneer toen. Tot mevrouw een weekje na het verslag meldde te willen stoppen. “Het is toch allemaal meuk” waren haar woorden. En dat was het. Maar wat nu? Een glas blijft fijn, het vlees is nog altijd zwak en wijn oxideert onverminderd. In reactie op de mini-test kreeg meneer het advies het eens te proberen met het Vacuvin systeem. Daarmee zuig je de lucht uit de fles en sluit je hem vervolgens met een speciale kurk af. Die nog heel leuk klik-klak zegt ook. Het resultaat: minder contact met zuurstof en dus ook minder oxidatie. Meneer besloot het te testen. Hij kocht drie identieke flessen Tesoruccio Sangiovese van de Hema (€5,50).

De test
Op dag 1 opende meneer er twee, en dronk (samen met mevrouw) uit beide een glas. De één sloot hij af met een kurk, de ander met een vacuvin dop en zette beide in de koelkast.

Dag 2: hij en vriend Wildeavonturen proefde (blind) van de beide geopende en op kamertemperatuur gebrachte wijnen: geen verschil

Dag 4: blinde proeverij door meneer (uitgevoerd door dochter wateetons): geen noemenswaardig verschil, met wellicht een lichte voorkeur voor fles met de kurk

dag 5: blinde proeverij door meneer en mevrouw: hoegenaamd geen verschil

dag 7: proeverij door meneer en mevrouw van alle drie de wijnen, dus kurk, vacuvin en de ongeopende derde fles. Niet helemaal blind uitgevoerd omdat de ‘nieuwe’ fles iets in temperatuur verschilde van de andere twee. Nauwelijks verschil, met een kleine voorkeur voor de fles met de kurk

Samenvatting
Kortom, meneer en mevrouw proefden vrijwel geen verschillen tussen progressief leger rakende, in de koelkast bewaarde, rode wijnen met het vacuvin systeem of afgesloten met een kurk. Zelfs na een week waren beide wijnen nog prima, en zelfs nauwelijks te onderscheiden van een vers geopende wijn. Met een pistool op het hoofd geeft meneer waarschijnlijk zelfs de voorkeur aan de fles met de kurk boven de vacuvin en de juist geopende fles. Iets fruitiger, iets vollere smaken.

Conclusie
Er zijn een aantal  conclusies mogelijk: 1. een fles rode wijn gaat in de koelkast, hoe je hem ook behandelt zeker een week mee. 2. een klein beetje zuurstof is zelf bevorderlijk voor de smaak van een rode wijn 3. bij een relatief goedkope wijn als de huidige zijn de verschillen klein. Of gewoon 4. meneer is een waardeloze wijnproever.

Mogelijk vervolgonderzoek
Een betere wijn, betere proevers en een langere proefperiode.

Hoe het ook zij, meneer en mevrouw kopen vanaf nu gewoon een fijne fles rode wijn en zetten die na het proeven in de koelkast. Nu alleen nog iets vinden voor het zwakke vlees.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Kijk die oooooogst dan

2014-07-10 16.33.24

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Fijne foodfilmpjes

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Leer worstmaken!

dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots