Watreistons – een dubbele elandworkshop in Zweden in november

 

3 6 Flygbild-615 IMG_9861reetong en hart, rulle, varkenshaas en elandtong, 2 elandhart en eland spare-ribs

Meneer gaat internationaal, geeft een dubbele workshop én stapt in de reisbranche. Een primeur tot de derde macht ! En jij kunt daar bij zijn. Dat zit zo. In het weekend van 7 november 2014 reist meneer af naar Zweden om daar een lang weekend te gaan vissen, elandworst maken, knutselen, uitbenen, roken en whiskey drinken. Vrijdag als jongen met het vliegtuig heen, maandag als man weer terug. Meneer verblijft aldaar in Edsleskogs Wärdshus, een prachtig aan een meer gelegen en door bossen omgeven herberg van Johan Postma, met wie hij dit weekend organiseert. En jij kunt mee, waarbij jij maximaal met z’n achten bent.

Het programma

vrijdag 7 november

  • ‘s ochtends vertrek Amsterdam (10:25) – Oslo Gardermoen (12:10) met SAS
  • installatie in de kamers
  • koffie/broodje
  • vissen op regenboogforel en beekridder
  • schoonmaken en in de oven voor de avond maaltijd
  • Zweedse whiskeyproeverij

Zaterdag 8 november

  • ‘s ochtend bezoek elandslagerij, stuk vlees (en gehaktvlees) meenemen
  • ‘s middags workshop worst maken door Meneer Wateetons met mogelijkheid tot meer, zoals paté maken
  • avondmaaltijd van eland klaarmaken
  • Engelstalige lezing over de elandjacht door jachtleider

Zondag 9 november

  • optioneel: ‘s ochtends rookoven van hout bouwen, of uitslapen
  • zondagmiddag workshop roken door Meneer Wateetons (uiteraard met elandvlees)
  • gezamenlijk maaltijd bereiden en eten

Maandag 10 november

  • ontbijt
  • klaarmaken voor vertrek
  • optioneel paar uur bezoek van een museum in Oslo
  • vertrek 16:30 van Oslo naar Amsterdam, aankomst 18:25 (SAS)

Kosten

De kosten bedragen 5350 sek per persoon (dat is ongeveer 600 euro). Daarbij zit inbegrepen:

  • Vervoer van en naar Oslo Gardermoen
  • Lokaal transport
  • Verblijf in een twee persoonskamer met douche en toilet en balkon naar het water
  • Ontbijt
  • Lunch (varierend van soep en broodjes tot worstebroodjes buiten op het kampvuur)
  • Koffie en thee
  • Twee gangen avondmaaltijden,  die we met elkaar klaarmaken
  • Alle workshops + ingredienten
  • Huur van hengels en andere benodigdheden om te vissen op regenboogforel en Arctic Char (Beekridder)
  • Gebruik van keuken waaronder oven en rookoven
  • Twee uur durende whiskyproeverij (4 soorten MackMyra bepaald door de vinoloog), inclusief vier flessen whiskey (in totaal, niet per persoon, smartass)
  • Voordracht over elandjacht door een lokale elandjachtleider
  • Gebruik van 4 persoons badton ’s avonds (met elkaar verwarmen met hout / vuur)

NIET inbegrepen zijn

  • de vliegreis (thans rond de 110 euro voor een retour vanaf Amsterdan, met SAS). Deze dien je ook zelf te boeken.
  • overige dranken

Interesse? ‘tuurlijk! Vragen? Vooruit!

Neem contact op met edsleskogswardshus@telia.com en meneer@wateetons.com

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Misschien bestellen we toch wat te vaak sushi

Misschien_bestellen_we_toch_te_vaak_sushi

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Bubbelloos slokje

Na twee weken een cider geproefd, die van eigen appels met geholpen gisting: waanzinnige smaak, maar vrijwel geen bubbels. De eerste fles troebele cider van appelsap met biergist deed meneer cadeau en proefde hij zelf nog niet. Er werden evenmin bubbels over gerapporteerd, maar hij zou ook goed van smaak zijn, met een fijne hint van bier.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Tuintje 2014

2014-03-09 10.21.58 2014-03-09 16.25.03 2014-03-09 10.30.44 2014-03-09 16.46.31 2014-03-09 16.51.01
2014-03-09 17.11.32
2014-03-15 14.03.59 2014-03-15 14.16.37 2014-03-15 14.36.28 2014-03-15 14.36.32
2014-03-09 17.01.16

Ah, de lente. Het zonnetje schijnt zwak door de ruiten zodat meneer het scherm van zijn Playstation 4 niet meer kan lezen. Dan maar naar buiten. Naar zijn tuintje bijvoorbeeld. Poging no 3. De opbrengst vorig jaar bedroeg het equivalent van een daalder op de markt. Een halve krop sla, een stuk of drie courgettes en een handje doperwten. De lekkerste doperwten die meneer ooit at, maar of dat nou een half jaar onkruid wieden waard was. Toch probeert meneer het dit jaar opnieuw. Want van het wieden wordt hij rustig. En een zelfgemaakte courgette smaakt weliswaar precies hetzelfde als een van de Lidl, maar hij is wél zelfgemaakt. Kortom, aan de slag. Geen sla dit jaar, het trekt slakken aan, meneer eet eigenlijk nooit sla, het kost tientallen liters water om het slak- en zandvrij te maken en mevrouw vindt meneers sla maar vies. 2014 wordt het jaar van de boon. Tuinbonen, sperziebonen, doperwten, Chinese bonen en peultjes. Dat soort werk.

Het tuintje lag er slecht bij. Dat mag, na een winter verwaarlozing maar meneer werd toch een beetje moe bij het aanblik. Zijn tuintje is te groot. Volgend jaar vraagt hij, dit keer echt, een kleiner stuk. Bij de bouwmarkt kocht hij, de neiging om zijn héle tuin te plaveien met moeite onderdrukkend, 20 tegels. Aan de rand van zijn 0,004 hectare grote landgoed ontdekte meneer nog een restje gebroken exemplaren als barrière tegen konijnen. Het feit dat er meneer welgeteld één worteltje terugvond van zijn ongeoogste 2013 aanplant gaf weinig hoop voor de effectiviteit ervan. Met die tegels compartimeerde hij zijn tuintje. Toen begon het grote schoffelen en puinruimen. Compartimentje voor compartimentje. Overzicht en structuur, een gebroken hark en één blaar op zijn duim. Er daalde een weldadige rust over meneer.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Bottelingen

2014-03-09 19.53.40 2014-03-09 19.53.47 2014-03-09 20.06.30 2014-03-09 20.06.36 2014-03-09 20.08.27 2014-03-09 20.21.21

Allemachtig. Maar liefst vier maanden hebben de drie ciders van meneer geklaard. Niet om inhoudelijke redenen, of grootheid zijner hart, maar omdat meneer te lui was om een avond de keuken te bevuilen met plakkerige appelsap. Maar gisteravond, zonder enige aanleiding, kreeg meneer cidergoesting. Flessen schoonmaken met kokend water en sulfiet (gratis tip: geen pure sulfiet in een open wond strooien), en hevelen maar. Cider 1 (eigen oogst, spontane gisting) en cider 2 (idem, geholpen gisting) waren mooi helder geworden. Cider 3 (troebele appelsap uit de supermarkt, met biergist) was nog even troebel als toen meneer hem voor het eerst vanuit het schap in de armen sloot. Geheel in de lijn der verwachting. U wordt voor het lapje gehouden door Big Appelsap. Meneer begon met het bottelen van cider 2 en 3. En daar hield het ook mee op want hij kwam precies één fles tekort om ook cider 1 te bottelen. Goed voornemen: meer drinken van dingen die plop zeggen. De beide geproefde ciders waren overigens heel aardig. Cider 3 was, zoals verwacht, behoorlijk sterk en cider 2 fijn appelig. Beide hadden een heel klein bubbeltje dat meneer hoopt te vermeerderen door aan de fles wat suiker toe te voegen. Meestal is dat ongeveer een theelepel, maar zijn ciders zijn altijd nogal plat. Dit keer dus twee flinke theelepels. Poedersuiker om precies te zijn, want (voor-uit-kijk-en-me-neer!) er was geen andere suiker in huis. En zo werd de keuken nog plakkeriger dan verwacht. Over nog vier maanden meldt meneer zich weer met hopelijk hard ploppend cidernieuws.

Na twee weken: de eerste slok

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Meneer eet een elandworst

2014-02-15 17.23.54 2014-02-15 17.22.07IMG_0050

Zo nu en dan treft meneer iets in de wateetonspostbus. Een tijdschrift, een reclamefolder, een proefkruidenmixje, een aanmaning voor de vorige postbuseigenaar. U kent het wel.  Of een meurende, rottende, glibberige vleespasta. Dat kent nu niet, I guarantee it. Meneer rook het al voor hij zijn postbus open maakte. De zoete geur van verrotting walmend vanachter het oranje deurtje, en alle andere. Dat zit zo. Meneer heeft contact met een Nederlandse Zweed, aardige vent, doet daar leuke dingen, zoals amateur worstmaker zijn. Waar maak je in Zweden worst van? Natuurlijk, eland. Zelfgemaakte droge elandworst, of meneer daar niet eens een exemplaartje van wilde proeven, en beoordelen. Dat wilde meneer wel. En dus deed Johan een paar exemplaren in een envelop, postzegels erop en hop naar meneers Amsterdamse postbus. Maar niet nadat Johan (met instemming van meneer, dat moet gezegd) had besloten ook een vérse elandworst in de envelop te stoppen. Onder het mom, we zien wel. En dat heeft meneer gezien, en geroken. Net zoals alle de postbusmedewerkers, en collega postbushouders uit Amsterdam-Noord.

Enfin. Gelukkig was de droge elandworst goed verpakt in een ziploc, van de Ikea natuurlijk . En nadat de ergste braaksellucht in huize wateetons was opgetrokken bleek dat het Ikeaplastic (al jaren meneers favoriet) de droge worst had weten te beschermen tegen glibber en meur.

De worst:

  • 70% elandvlees/gehakt
  • 30% scharrelvarkensbuikspek uit eigen dorp
  • nitrietzout
  • Zweedse wildkruiden: kruidnagel, laurier, peper, nootmuskaat, gember, jeneverbes en tijm.

De worsten hebben twee en een halve week gehangen in een koele ruimte van 13 graden.

De worstjes waren goed op smaak, hadden een mooi zoutgehalte en een bijzondere zoete smaak met een forse kruiderij. Het helpt als je van rozemarijn houdt. De kleur was diep donkerbruin met maar weinig vettekening. Dat is het enige dat meneer er op aan te merken had: te weinig vet. Buikspek bestaat maar voor zo’n 50% uit vet, en dan kom je dus op een vetgehalte van 15%. Dat is wat te laag. Sowieso heeft rugvet de voorkeur voor droge worstjes. Maar verder een fijn worstje, dat gelukkig in het geheel niet naar rottend vlees smaakte.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

ooooooooh pizza

2014-02-25 15.52.58 2014-02-25 15.52.02 2014-02-25 15.52.28 2014-02-25 15.54.50 2014-02-25 16.20.142014-02-25 16.23.11 2014-02-25 16.26.22 2014-02-25 16.26.29 2014-02-25 16.26.41

De vogeltjes staan in bloei, de bloemetjes kwinkeleren bij opstaan in het rode ochtendlicht, tijd om buitenhuisje Wateetons uit haar winterslaap te halen. Buitenhuisje Wateetons, alwaar ook meneers pizzaoven resideert.

Meneer’s laatste afdekpoging had de winter overleefd. Vermoedelijk vanwege een gebrek daaraan. De pizzaoven had dus goed kunnen drogen, en zo voelde hij ook. Droog. De vermiculliet voelde zelfs kartonnerig. Meneer had geen tijd om te klussen, er moesten zwembaden bezocht  en spinrag verwijderd worden. Maar een fikkie stoken kan er altijd tussendoor. En dus haalde meneer een kruiwagentje hout, een aanmaakblokje en een lucifer en binnen enkele minuten rookte de schoorsteen als vanouds. Zelfs toen het vuur oplaaide bleef alle rook netjes uit de schoorsteen komen, in plaats van uit de deur. Meneer was daar best een beetje trots op. En oplaaien deed het. Met een kruiwagen vol is veel mogelijk. Meneer stookte zijn oven hoger op dan ooit tevoren. Zo hoog dat hij hulpmiddelen moest inzetten om de stukken hout op het vuur te leggen (lees: bovenhandse worp met aanloop, en een bezemsteel). Op het laatst kon hij zijn hand nauwelijks meer voor de ingang houden. Er werden wel scheurtjes zichtbaar in het vermiculliet. Die zaten er al, maar werden wat breder tijdens de stook. Met name de aansluiting tussen deurboog en het vermiculliet vertoonde een forse naad waar ook wat rook uit kwam. Meneer maakt zich er maar niet al te veel zorgen om. Scheuren zijn onvermijdelijk, chamotte staat bekend om zijn geringe, maar niet nul, uitzetting en vermicullietcement geeft nu eenmaal niet mee.

En toen was de oven dus heet, meneer schoof alle gloeiende kolen naar de rand en bedacht zich dat hij er misschien beter aan had gedaan wat pizzadeeg voor te bereiden. In de gauwigheid die ochtend had hij in de supermarkt wel een goedkoop pakje broodmix meegenomen in de vage veronderstelling dat hij zijn oven wel heet, maar niet pizzaheet zou maken. Vooruitkijken is niet echt zijn ding. Dat deeg was gerezen. Snel duwde meneer het in een vage, veel te dikke, pizzabodemvorm, sneed een tomaatje in plakjes, en kwakte die met wat stukjes kip en de goedkope (kill me) goudsalami van dochter Wateetons op het volkorendeeg en mikte deze op de hete stenen. Twee a drie minuten later was de pizza klaar. Gruwelijk verbrand aan de kant die dicht tegen de kolen had gelegen, en aan de bovenkant ongaar en al met al totaal niet te vreten.

Maar hij kwam uit meneers oven.

Wat heeft meneer nu geleerd, lieve kinderen

  • de oven werkt
  • het kost ca 2,5 uur en een kruiwagen hout om de oven van nul naar volle oorlogssterkte te krijgen
  • de temperatuur weet hij niet, hij had (vooruitkijken) geen thermometer bij zich
  • de kolen moeten niet te dicht bij zijn pizza liggen, of andersom. Meneer moet ze misschien meer naar de zijkant verplaatsen. Hij heeft maar een klein oventje.
  • goudsalami, nee
  • bruin brood, ook nee
  • je plastic zeil te dicht bij de schoorsteen leggen: evenmin nee

De temperatuur van de oven daalde wel snel. In de pizzaoven van Il Pecorino kun je, na een avond pizza’s bereiden, de volgende middag nog broodjes bakken. Nu moet aangemerkt dat a. meneer nog geen deur heeft, b. meneer geen hele avond pizza’s bakte maar om een uur of 5 al geen hout meer toevoegde. Maar toch. Verder was er het afwerkdingetje en de scheuren. Scheuren zijn vrijwel onvermijdelijk als meneer straks zijn koepel gaat afpleisteren. Geen ramp, maar het regent ook wel eens op de Veluwe, en het vriest er. Meneers koepel is dan aan de elementen overgeleverd. Dat zeiltje maakt hem ook niet mooier. Een dakje dan misschien? Meneer’s bodemplaat is te klein voor vier gemetselde pilaren (vooruitkijken), maar met wat creativiteit zou dat nog wel lukken. Maar de snelle warmtedaling zit hem ook dwars. Meer isolatie zou daarvoor de oplossing zijn. Meneer denkt momenteel dus aan een huisje, om zijn oven heen. Zo dat alleen de deur nog zichtbaar is en de schoorsteen door het dak steekt. En dat huisje dan helemaal volstorten vermiculliet. Meer isolatie, geen gedoe met regen, geen gedoe met afpleisteren en scheuren.

Hij hoeft zich ook in 2014 niet te vervelen.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

‘t Is een beetje vochtig in buitenhuisje Wateetons

20140224_193630

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Hoera voor meneer

2014-02-16 12.16.51

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Je kunt niet overal goed in zijn

2014-02-14 14.17.04

Meneer is een man van veel talenten. Het afzwoerten (afzwoerden? afzwoerdten?) van een varkensbuik is daar niet één van.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Leer worstmaken!

dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots