Battle of the desems

Recentelijk is meneer aan het spelen met zuurdesembrood. Zelf een desem maken uit (rogge)meel, water en de ether, en daar vervolgens brood uit zien ontstaan is niets minder dan magie. Niet dat zijn broden erg goed lukken. Meer niveautje goochelclown Juju dan David Copperfield. Een zeer trage en geringe rijs is vooral het euvel. het resultaat is wel steeds ontegenzeggelijk een zuurdesembrood en ontegenzeggelijk lekker. Lang houdbaar ook, en bovenal zelf geschapen uit niets dan water, meel en de ether. Nu is van zuurdesembrood bekend dat het minder uitbundig rijst dan gistbrood. Maar hoe veel minder uitbundig? Lig het aan meneers zelfgemaakte desem, zijn bereidingswijze of is hij gewoon verwend door broodbakmachines en gecultiveerde powergist uit een zakje. Meneer besloot zijn DIY zuurdesem het te laten opnemen tegen het desem van Weekendbakery.com. Bezoek die site. Vanaf het moment dat meneer zijn eerste broodje op instagram zette zijn de in onberispelijk Engels beschreven broodavonturen van Ed en Marieke hem vanuit zeker vijf verschillende kanten aangeraden. Geheel terecht. En ze verkopen spullen, waaronder hun eigen zuurdesem. Meneer bestelde een potje, met (dan moet je maar geen opmerkingenformulier in je bestel procedure opnemen) het verzoek een olifantje op de doos te tekenen. Binnen een paar dagen had hij de desem binnen. En maar liefst twee olifantjes. Het zijn ook nog aardige weekendbakkers.

De Battle. FIGHT!

Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

1. Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

2014-09-21 09.01.27

2. Poolish: allebei fors actief maar de Weekend bakery poolish ziet er ietsjes bubbeliger uit. WB-MW 2:0

2014-09-21 15.44.32

3. Het rijzen: Het brood van met het Weekend bakery was iets meer gerezen. WB-MW 3:0.
4. Tweede rijs: niet echt indrukwekkend gerezen, maar de Weekend bakery meer dan die van meneer. WB-MW 4:0

2014-09-29 21.43.46

5. Het bakken: niet helemaal te vergelijken omdat meneer geen twee identieke vormen had. Maar beide waren wat aan de natte kant en hadden ongeveer dezelfde structuur. WB-MW 5-1

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

7. De beste kaaklijn: overduidelijk meneer. WB-MW 6-7.

Gewonnen!
TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Wat doe ik toch moeilijk

Zo kan het ook.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Soylent grauw

2014-04-13 12.45.45 2014-04-14 06.51.35 2014-04-17 06.55.12 2014-04-18 07.55.33

(Dit stuk verscheen eerder in ingekorte vorm in het leukerste culitijdschrift van Nederland: Elle Eten).

Wees nou eens eerlijk, hoeveel van de twee dozijn maaltijden die je afgelopen week naar binnen werkte waren nu echt gedenkwaardig? Fan-tas-tisch geluncht op je werk vandaag, of stond je in de kantine toch weer de matige soep van de dag af te rekenen? Met een kroket, het is feest. En die snelle pasta van gisteravond, was die echt de moeite waard? Inclusief het koken, boodschappen doen en afwassen? Had je in die tijd niet beter diep in de ogen van je partner kunnen kijken, je kinderen kunnen voorlezen, gaan hardlopen of een gedicht kunnen schrijven? Dan hebben we het nog niet over die milieubelasting van de plastic verpakking, het verbrande aardgas en boodschappenbenzine, je half januari al gebroken voornemen maar één keer op te scheppen, en het feit dat de helft van de broccolistronk aan het eind van de week verlept de prullenbak in gaat. Want je houdt eigenlijk helemaal niet van broccoli. Als je er zo over nadenkt is dat hele koken en eten eigenlijk maar een geld, tijd en energie verspillende bezigheid. Waar je nog van aankomt ook.
Enter Soylent. De voedselvervanger met de slechtst gekozen naam ooit. Vernoemd naar de dystopische (gebruik dat woord!) science fictionfilm Soylent Green uit 1973 waarin de ganse wereldbevolking leeft op het gelijknamige voedingsmiddel, gemaakt van soja en linzen maar dat feitelijk uit menselijke resten blijkt te bestaan. Spoiler, trouwens. Soylent anno 2014 bestaat gelukkig uit linzen noch mensen, maar uit een uitgebalanceerde mix van eiwitten en koolhydraten aangevuld met vetten en essentiële vitaminen en mineralen. In poedervorm. Want, zo ontdekte bedenker Rob Rhinehart (dat is dan wel weer een goede naam) het maakt onze cellen waarschijnlijk niet veel uit of ze hun voedingsstoffen van een poeder of uit een appel krijgen. Inmiddels leeft hij al meer dan een jaar op zijn shakes, zonder nadelige lichamelijke gevolgen. Sterker nog, is gezond en slank en steekt het geld en de tijd die hij wint door niet meer te koken of met een mandje voor de kassa te staan in zijn bedrijf.Een paar keer per week eet hij met vrienden of gaat hij uit eten, want zo betoogt hij ‘eten is voor mij een soort vrijetijdsbesteding, zoals naar de bioscoop gaan. Maar ik wil ook niet drie keer per dag naar de film’. De rest van de maaltijden ziet hij als ‘corveevoer’, de kantinesoep, maar dan zonder kroket. Met zijn idee wist hij via een kickstarter campagne in mum van tijd meer dan 2 miljoen dollar binnen te halen voor verdere ontwikkeling. Binnenkort is het commercieel verkrijgbaar, zij het nog niet in Nederland.

Soylent krijgt enorm veel publiciteit, waarin het woord lekker echter nooit valt. Hoe zou het zijn voor een foodie om op soylent te leven? Ik besluit het een week te gaan proberen. Soylent is namelijk vrij eenvoudig zelf te maken met producten uit de gezondheid- en fitnesswinkels. Meneer Wateetons: foodmcgyver. Mijn mix (http://diy.soylent.me/recipes/soylent-white-voor-nederland-wateetons) bestond uit 40 % koolhydraten (maltodextrine, sojameel en fijn gemalen havermout), 35 % eiwitten (whey proteine) en 25% vetten (olijfolie) aangevuld met vezels, visolie en multivitamine, calcium-, magnesium-, choline en zwavelsupplementen. Om het leven nog enigszins dragelijk te maken stond ik mij ‘s avonds een glas wijn (je moet die pillen ergens mee wegkrijgen) en 2 stukjes chocolade toe. Samen met wat koffiemelk gedurende de werkdag maakte dat circa 2000 kc.

Uit de aantekeningen.
Dag 1: Wat Ontzettend Veel poeder! Dankzij de smaak ‘chemische banaan’ van de proteïne is het nog opvallend goed te zuipen. Geen honger.
Dag 2. Saaaai. Probeer soylent pannekoeken te maken. Als Rob dat maar niet hoort. Wordt heel vies.
Dag 3. Supersaaaaai. Mijn urine ruikt alsof ik een pak pannekoekenmeel heb gegeten. Wat ergens wel klopt.
Dag 4. Vrouw eet sushi, ik drink zoete havermoutpap. Kill me. (ps. volgens mij gaan mijn tanden los zitten.)
Dag 5. Een werkweek is eigenlijk ook een week, toch?

Exit Soylent. Een fascinerend concept, met ontegenzeggelijk voordelen voor tijd, duurzaamheid, geld en gewichtsbeheersing. Maar dan toch liever een kantinekroket. Of gewoon elke dag fan-tas-tisch koken.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Cured meats

via Reddit.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Ciderbericht: het persen.

2014-09-29 10.05.58 2014-09-29 10.22.41 2014-09-29 11.12.05 2014-09-29 11.17.34 2014-09-29 12.22.43 2014-09-29 11.42.00 2014-09-29 11.42.15

Wat vooraf ging.

Na de 24 uur wachten op de dood van de wilde gisten voegde meneer cidergist toe, van brouwmarkt.nl. Met wat giststarter (idem) om daarmee de vergisting zo snel mogelijk te doen starten en andere kwaadwillende gisten en bacteriën voor te blijven. De most heeft circa een week in garage van meneer staan bubbelen. Meneer roerde elke dag de most een paar keer door om te voorkomen dat er aan de oppervlakte schimmels en azijnzuurbacteriën actief zouden worden. Na ongeveer 6 dagen was de plop op. Twee dagen later, toen meneer alleen thuis was (om redenen die voldoende uit de foto’s spreken), ging hij persen. Dit is de hel. Persen is de hel. Meneer kocht ooit een fruitpers, voor weinig op marktplaats. Die werkt, maar alleen als je heel weinig prut tegelijkertijd wilt uitpersen. Het gevolg is dat je eindeloos de pers open en dicht aan het schroeven bent. Zestien liter is veel, als je slechts een paar pollepels tegelijk kunt persen. De hel, zeg maar. Al doende ontdekte meneer echter een effectievere en snellere methode met een hogere opbrengst: uitknijpen. Je verzint het niet. Meneer vulde een kaasdoek (die heeft fijn grove mazen, maar een zakdoek kan ook) met appelprut en kneep en kneedde. Net zo lang totdat alle sap eruit was en er slechts een dikke plak appelnageboorte in de doek resteerde. Dit werkt uitstekend. Het kostte hem anderhalf uur voor 16 liter, vooruit, maar na afloop had hij een bevredigende sapopbrengst en was zijn humeur nog acceptabel. Met name dat laatste is vrij uniek.

Uit ca 20 kilo appelen haalde meneer dus 16 liter most wat uiteindelijk twee flessen van 5 liter sap opleverde. Met de ineffectieve start, en het restje dat nog in de gistemmer zat (waarvoor hij geen fles meer heeft) meegerekend denkt meneer dat hij op 12 a 13 liter had kunnen uitkomen. Meneer moet alleen nog even douchen om de stralen appelprut die tijdens het knijpen uit de doek spoten van zich af te spoelen, en een doekje over de muur en broodrooster en de poorten der hel zijn weer gesloten. De cider gaat naar de garage, waar het relatief koel en donker is om verder te gisten. Meneer hoort de eerste blubjes al in de watersloten.

(Het suikergehalte weet hij niet, de werkster heeft zijn maatglas laten vallen).

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

#Trots

2014-09-20 20.24.45 2014-09-20 20.24.59 2014-09-20 20.25.00

Dochter Wateetons bouwt een val. Voor muggen, vooruit. En buiten het seizoen. Maar je moet als startende vinexjager ergens beginnen.  En ze gebruikt cidergist.

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

We proberen het maar weer eens: cider

appeltjes

Een terugkerend roestbruin prutfeest op wateetons.com: het ciderfestijn. Met dit keer, nogmaals, de appeltjes van de bomen van De Drie Wateetonschen. Niet bijster grote, mooie of smakelijke appeltjes. En ze rotten voor je ogen van de tak af. Maar, als je er op tijd bij bent zijn het er genoeg voor een paar flessen appelbruis. Twintig kilo was de oogst dit jaar. Een veelvoud ervan lag al weer op de grond te verschrompelen.

2014-09-19 13.09.42 2014-09-19 13.28.162014-09-19 13.48.28

Meneer waste de appels met de douche, sneed de grotere doormidden en verwijderde rotte plekken. Die twintig kilo haalde hij door een sapcentrifuge van de Lidl. Geen pretje kan ik u vertellen. Elke 10 appels moet het kreng schoon gemaakt worden. Het sap en de prut voegde hij weer bij elkaar in een gistingsemmer. In de prut zit namelijk zowel veel smaak, als veel sap. Zestien liter in totaal leverde dit op.

Hij gaat dit keer niet voor wilde vergisting, dat was vorige jaar niet zo’n succes maar maakt eerst alle bacteriën, schimmels en gisten kapotdood met 2 gram sulfiet per 10 liter. Nu 24 uur wachten. Met een rode wijn in de hand.

2014-09-19 13.48.11

Zie hier voor stap 2: het uitpersen

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Dat wordt weer cider maken

appeltjes

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Nieuw: Kop tot staart workshop

blv-logo2[1]

getfile

Er groeit een nieuwe loot aan de inmiddels knoestige workshopstam van meneer. In samenwerking met Boergondineren (die fijne locatie waar meneer ook zijn workshops worst maken en roken geeft) en Beemsterlant’s Varken organiseert meneer een Kop tot Staart workshop. In deze workshop leer je álles over het varken: zijn leven, zijn sterven, zijn smakelijke onderdelen en natuurlijk de bereiding daarvan. Een hele zaterdag lang!

Rond het middaguur (12:00) verzamelen we bij de boerderij van Beemsterlant’s Varken, waar we na de koffie gedurende een uur een rondleiding krijgen ‘van Zaadje tot Karbonaadje’. Een half varken nemen we mee. Daarmee vertrekken we naar de boerderij van Boergondineren, aan de rand van Amsterdam waar een lunch op ons staat te wachten. Na de lunch zal chefslager en meester worstmaker Arend ten Wolde demonstreren hoe je een varken uitbeent. Leer waar de speklappen vandaan komen, en waar de varkenshaas en kinnebak nou precies gelokaliseerd zijn. Uiteraard gaan we deze delen vervolgens verwerken tot worst, meneer Wateetons’ specialiteit. Maar we maken ook paté, bacon, BBQ’d ribs en nog veel meer. Draaien, roken, koken en smoken! Tenslotte eten we dit heerlijks op, en wat er over blijft (en dat is heel veel) krijg je mee naar huis. Voor de drank en bijgerechten wordt gezorgd door Boergondineren. Zij die daar wel eens een workshop gevolgd hebben weten dat Sacha ervoor zorgt dat het ons aan niets ontbreekt.

Een hele dag smakelijk  en leerzaam varkensvertier! Leer dit prachtige dier écht kennen.

De data voor 2014

zaterdag 25 oktober

zaterdag 13 december

De kosten

€125 euro per persoon

Opgeven

Geef niet op! Meld je aan via meneer at wateetons.com

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest

Dooie vissies

IMG_7248 (Small) IMG_7204 (Small) IMG_7195 (Small) IMG_7191 (Small)

Mevrouw Wateetons zal het beamen, meneer kan geen brug overlopen, kanaal passeren of sloot doorwaden zonder stil te staan om te kijken of hij vissen ziet. Samen naar de markt gaan zit er al helemaal niet meer in, meneer heeft alleen maar oog voor de viskramen. Groot was dan ook zijn blijdschap toen hij (zonder mevrouw, zij ook blij) werd uitgenodigd om de visafslag van Scheveningen te bezoeken ter promotie van het Haags festival VISSCH dat aankomend weekend gehouden zal worden. Dat hij daarvoor om 4:15 uit zijn bed moest had hij er graag voor over. Vissen zijn ochtendmensen.

IMG_7253 (Small) IMG_7206 (Small) IMG_7187 (Small) IMG_7188 (Small)

Het was mooi. Ondanks dat het volgens de rondleidingmeneer van Simonis een stille dag was, binnen een toch al jaren gedecimeerde visaanvoer, had meneer nog nooit zo veel schubben bij elkaar gezien. Verse vissen, van zwaardvis tot sprot en van schar tot schol. Allen met kraakheldere ogen, intacte slijmlaag, stevig vlees, heldere kieuwen en nagenoeg geen visgeur. “Want verse vis ruikt naar zeewier” doceerde de keurmeester. “Niet dat ik weet hoe zeewier ruikt” voegde hij er aan toe. In ieder geval niet naar vis. Meneer leerde, naast deze versheidsindicatoren, dat schol, poon en schar ondergewaardeerde vissen zijn die je momenteel voor bijna niets kunt kopen. Hij zag de grijze poon op de afslag weggaan voor rond de €0,30 per kilo en de schol voor een euro. Althans, dat denkt hij. Zo’n veiling is voor een buitenstaander nauwelijks te volgen. De tarbot daarentegen vond men overprijst. Lekker, maar niet zo lekker dat hij dat geld waard is. Iedereen die hij sprak verzekerde meneer ervan dat er meer dan voldoende vis in de Noordzee zit. Andere vis dan vroeger, dat wel. Door de opwarming van de zee verdwijnt de kabeljauw naar het noorden, terwijl er nu bijvoorbeeld zeebaars gevangen wordt die vroeger niet voorkwam. Nu was er niemand van Greenpeace, of de EU, uitgenodigd dus mogelijk is die informatie wat gekleurd. Over die laatste werden harde woorden gesproken: een algeheel gebrek aan kennis, handjeklap met quota en ingrijpende maatregelen en eisen die zowel vissers als visstand schaden.  Aan de andere kant, dergelijke maatregelen bleken wel de katalysator van technische innovaties als het pulsvissen, waarbij vissen niet met kettingen maar met elektrische stroom het net in gejaagd worden, wat zowel minder bodemberoering als brandstofverbruikt geeft. Enfin. Meneer weet het het ook allemaal niet. Feit is dat hij dol is op dooie vissies. En dat dooie Noordzeevissies lekker, gezond en lokaal zijn en dat we er, in verhouding tot vlees, veel te weinig van eten.  We laten maar liefst 90% van de aanvoer uit Scheveningen naar het buitenland vertrekken terwijl we een smakeloze diepvriespanga (misprijzend ‘antibiotica-lappies’ genoemd) uit Zuid-0ost Azië in de pan gooien. Onbegrijpelijk.

IMG_7165 (Small) IMG_7175 (Small) IMG_7171 (Small) IMG_7219 (Small)

Tijd dus voor een feestje, om de Noordzeevis in het zonnetje te zetten (maar niet te lang, denk aan zeewier): VISSCH!

Op 5, 6 en 7 september 2014 staat dit meest bekende Haagse streekproduct centraal tijdens VISSCH. Het festival draait om het bereiden en proeven van vooral lokale vis (uit de Noordzee); een 6-tal (vis)restaurants uit Scheveningen geven daarbij hun culinaire kijk op eigentijdse visbereiding.

Het culinaire gedeelte wordt omlijst met een muzikaal en inhoudelijk programma. Naast lezingen door zeegerelateerde kunstenaars als Hugo Schuitemaker en Bruno van den Elshout kunnen bezoekers op een bijzondere lokatie korte visdocumentaires bekijken in de VISSCH-cinema. En workshops over vis-wijn combinaties worden afgewisseld met ontdekkingsreizen naar de vloedlijn voor jeugdige bezoekertjes. Voor de muziekliefhebber staan oa de Haagse iconen Splendid, the Raspers en Friends of the Family geprogrammeerd.

Meer informatie op de website.

Meeuwen houden wel van Noordzeevis

Meeuwen houden wel van Noordzeevis

 

TwitterFacebookGoogle+EmailPinterest
Wateetons workshops
dots
Wateetons Wilde Weekend in Zweden

wilde-weekend-groot

dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots