We zijn er weer, in Amsterdam waar naar verluidt het weer bij tijd en wijle beter was dan in Zuid-Spanje. In vroeger tijd nam meneer Wateetons altijd tassen vol met etenswaar mee uit de buitenlands maar dat is een beetje voorbij. Een geweldige schapenkaas, en een potje met zout met rozemarijn gingen mee het vliegtuig in.
Geen nieuw leven mogen aanschouwen, trouwens. Elke dag, twee weken lang, brulde er weer iemand dat het veulentje nu toch écht binnen 24 uur geboren zou worden. En inderdaad, de laatste keer hadden ze gelijk: 24 uur na ons vertrek stond er opeens een derde pony in de stal. Die had waarschijnlijk het woord ‘ponyworst’ op wateetons.com gelezen en was met klamme hoeven binnengebleven.