Na het eerdere niet geheel geslaagde gepocheerde eieren avontuur en de daaropvolgende wijze pocheerles besloot meneer zich andermaal aan het pocheren te wagen. Met plastic keukenfolie.

Poging 1

“Het is een leugen, één grote leugen!” was mijn eerste reactie. Bij het openen van het zakje scheurde het ei open, het zat vastgeplakt aan de binnenzijde van het plastic. Tranen van teleurstelling, boosheid en wanhoop druppelden op het aanrechtblad. Met bovenmenselijke kracht wist ik me toch tot een tweede experiment aan te zetten.

Poging 2

De pan was dit maal met wat meer water gevuld om zeker te weten dat het ei helemaal ondergedompeld zou zijn. Daarnaast heb ik het ei langer laten koken. Een minuut of vier. Een derde aanpassing was een drupje olijfolie in het plastic voorafgaande aan het breken van het ei.

En verdraaid. Een goed uitziend gepocheerd ei was mijn deel. Zij het dat de vorm van het plastic zakje wel erg duidelijk zichtbaar was. Bij het aansnijden bleek helaas dat het ei toch wat te lang gekookt was. Niks geen lekker dooier uitvloeisel. Maar toen was ik al aan het eten.

Missie dus vooralsnog voor 72,4% geslaagd.