Laten we het een dieptepuntje noemen


We waren met z’n achten neergestreken in Kookpunt te Amsterdam. Met z’n achten en niet met z’n tienen, het aantal waarvoor we gereserveerd hadden. Een zieke, geen oppas kunnen krijgen, dat soort dingen. Bij het voorgerecht werd ons fijntjes medegedeeld dat we natuurlijk wel voor tien moesten bestellen. Er was immers al ingekocht voor dit aantal….

Zomaar een yuppentent in de Grote Stad. Met een menukaart. Geen huiskamerrestaurant, geen speciale menu dat voor ons was samengesteld. We hadden voor tien gereserveerd. En dus betaal je voor tien. Klaar.
Verbijstering alom. Sinds wanneer koopt een restaurant precies in voor het aantal gasten dat gereserveerd heeft. Stel dat er gasten waren geweest die die euvele moed hadden gehad zonder reservering binnen te stappen. ” Ja jeetje, had u niet even kunnen bellen? Dan hadden we twee aubergines meer kunnen inkopen”. Ons humeur werd er niet beter op toen de eigenaresse weigerde uit de keuken te komen om dit hoogtepuntje van gastvrije flexibiliteit toe te lichten. In plaats daarvan liet ze het vuile werk opknappen door het allengs roder aanlopende serveerstertje dat stamelde dat ze het heel vervelend vond maar er ook niks aan kon doen.

Dit was zo’n moment dat je later altijd wenst dat je stoerder had gehandeld dan je hebt. Massaal opstaan en zonder iets te zeggen weglopen bijvoorbeeld. Of op hoge toon eisen dat je de eigenaresse alsnog verschijnt. Of “weet je wel wie ik ben!?” brullen (“meneer Wateetons? … wie?”). Dat soort dingen. Maar nee, we kozen voor de passief agressieve oplossing: alle snoepjes meenemen die bij de rekening op tafel kwamen en geen fooi geven. Dat zal ze leren.

MISSCHIEN OOK LEUK OM TE LEZEN, YO

  1. 2
    Eetschrijver

    Dat zal ze inderdaad leren! Men zal bij Kookpunt nog lang sidderen als men de naam Wateetons hoort. Alle snoepjes mee! Allemaal! En dan ook nog geen fooi. Als snikkende brokken ellende is men groepsgewijs nedergezegen op de keukenvloer. De Stichting Korrelatie is al de hele dag onbereikbaar, wed ik.

  2. 3
    Sjoerd

    Ha! Die zaak ken ik. Ik ben er zelfs vanmiddag nog geweest! Het inkoop beleid is er inderdaad mager, zo kan ik uit ervaring meedelen. De geserveerde lunch was prima, daar niet van. Maar toen de rekening kwam: geen snoepjes! ‘Sorry mijnheer, onze snoepjes zijn allemaal op!’. Alsof je zoiets niet weken van tevoren ziet aankomen…

  3. 6
    Rowy

    Wow, is dat serieus?
    Nochtans, het is niet steeds het personeel of de eigenaars van een restaurant die lastig doen, soms zijn klanten ook monsters (ik werk zelf in een restaurant in België)
    Zo hadden wij eens een reservering voor 23 man, van een huwelijk, zeggen we op voorhand dat ze ‘niet bij elkaar aan één tafel kunnen zitten’, maar ‘dat was geen probleem’.
    Goed, ze komen toe, drinken een aperitief, en dan, opeens; ‘de rekening want wij gaan ergens eten waar we wél bij elkaar kunnen zitten’
    Is toch ook grof? Maar betalen voor meer dan wat je eet is bij ons toch een nono –> overgebleven dagschotels of zo van niet gekomen reservaties eten wij (personeel) gewoon lekker zelf op !

+ Laat een reactie achter