Het proeven der gans


U weet nog wel, pief-paf-poef-plof in Zeeuws Vlaanderen? Dit leverde meneer, naast een testosteronstoot en twee nieuwe dekbedden, veel ganzenvlees op. Drie varianten ganzenvlees: dat van de grauwe gans, de nijlgans en de brandgans. Een mooie kans voor wat vergelijkend proefonderzoek. Meneer gebruikte er de afsnijdsels voor die hij, vers van de gans, eenvoudigweg bakte met wat peper en zout in boter.

Dit waren zijn proefnotities:

Grauwe gans: “Lekker vlezig. Niet heel bijzonder. Vrij mild. Kun je je geen buil aan vallen.”

Brandgans: “Leverachtig, zacht. Sterkste ganssmaak/wildsmaak”

Nijlgans: “Minder leverig, steviger. Richting het taaie. Ook vrij mild. Beetje tussen Grauwe en Brand in wat smaak betreft”.

Eigenlijk had meneer geen echte favoriet. De Grauwe gans is de culinaire allemansvriend. En de Brandgans is voor de hardcore wildliefhebber. Zoiets.

Comments

comments

  1. 4
    Piscator

    Vlees gaat ook leverachtig smaken als het doorbloed is door de hagel. Was dat hier ook zo?

    Grauwe gans hoeft inderdaad niet sterk naar wild te smaken, is mijn ervaring. Het mist ook de typische ‘eendensmaak’ (bij gebrek aan een beter woord) van eenden die in de polder groot geworden zijn door kroos te slobberen, een smaak die voor mij eend tot zo ongeveer het lekkerste wild maakt. Broodeenden hebben dat minder.

  2. 5
    Niels

    Ik ben benieuwd wat er met de rest van de ganzen gebeurd is! Van gans kun je zo’n heerlijke rilletes maken, dus mocht u niet weten wat te doen met al die beesten, dan kom ik graag langsgefietst om een stukje beest over te nemen. Het is tijd namelijk dat mijn dochtertje de geneugten van het vleeseten echt leert kennen, na een succesvolle eerste kennismaking bij het babyhapje met piepkleine gehaktballetjes.

+ Laat een reactie achter