Ah shit, géén nespressocups en géén espresso-apparaat, maar wel een cafeïneverslaving in huis. Gelukkig nog wel ergens een pak koffie. Kadootje uit Mexico. En een zakdoek en wat knijpers. Cadeautje aan mevrouw. Het is allemaal zo makkelijk. En best lekker ook, eigenlijk. Meneer drinkt al een week niks anders.

Grootste plannen had meneer, toen hij een weekend geleden in zijn buitenhuisje aankwam. Boomhut afbouwen! snoeien! houtoven maken! dingen! spullen! En natuurlijk boomstammetjes enten. Want zo’n boek is leuk, maar een bos vol paddenstoelbloeiende boomstammen is leuker. Hij wist vagelijk wat hem te doen stond: lente, stronkje, gaten, pluggen en wachten. Dus op zaterdagochtend sloeg meneer vol goede moed Casa Foresta’s paddenstoelenboek open.

Dat had hij eerder moeten doen.

Probleem 1: de op Landgoed De Drie Waeteetonschen welig tierende vogelkers blijkt paddenstoelongeschikt.
Probleem 2: een stammetje mag niet langer dan drie maanden geleden gezaagd zijn. Meneer heeft stapels hout, maar van een jaar of ouder.
Probleem 3: een stammetje mag niet vérser dan zes weken zijn. Na even zoeken bleek drie weken ook wel te mogen. Langer zoeken leverde helaas geen zes uur of drie minuten op.

Daar ging meneer’s plugplan. Een koelkast vol gewillig gebroed maar geen entgeschikt hout. Uiteindelijk ging hij toch maar een levende boom te lijf. Hij vond een forse eik die wel een tak met een diameter van 15 a 20 centimeter kon missen. Die zaagde hij tot mooie stammetjes. En dat was het voorlopig. Nu drie weken wachten en maar hopen dat dat genoeg is, en dat het gebroed zich niet te bevindelijk opstelt ten aanzien van het paddenstoelenentseizoen (“begin van de lente”).

Meneer had zich het weekend toch wat anders voor gesteld, qua entgebeuren. Maar ach, met een draaiende kettingzaag in de hand is je zaterdag nooit helemaal mislukt.

Het was te verwachten. Enten in de herfst. Een kers enten op een vogelkers. Enten als je nog nooit geent hebt. Iets doen, überhaupt, als je meneer heet. Enfin, de ent heeft niet gepakt.

Het beloofde all-you-can-eat-kersfestijn verplaatsen we voorlopig even naar 2013.

Meneer zit nog altijd aan de nespresso. Lekker hoor, maar een klein beetje zat begint hij het wel raken. Het smaakt elke keer weer zo naar, eh, nespresso. En dan hebben we het nog niet over  de zacht schurende schaamte bij elke cup. De donkere slagschaduw van teleurstelling van de culinaire elite op zijn altijd geslaagde cappuccino. Bij elke perfecte espresso rijdt er ergens een zelfmaaknazi tegen een muur. Enfin, we haalden hem dus maar weer eens van stal, zijn espressoapparaat. Eén van de twee die daar niks staan te doen. Jawel, meneer heeft voor meer dan een rug aan ongebruikte koffiekanonnen in zijn garage. *KLABAAM, rinkel*.

Hij nam zijn apparaat mee naar het levende koffiekanon, Mick van Il Pecorino, die de lekkerste espresso van Amsterdam serveert. Lekkerder zelfs dan cupspresso. Meneer’s apparaat was namelijk met reden terzijde geschoven. Hij kreeg er, hoe keurig hij zich ook aan temperatuur, doorlooptijd, koffiemaling, -stamping en -gewicht hield, geen lekkere espresso uit. Mick zag het onmiddellijk. “Je moet ook nooit één espresso tegelijk maken, dat doet niemand in Italië”. En verdomd, met een dubbele espresso met de maling van Mick ging het vrijwel direct goed. Een mooie crema en een goede smaak bij de perfecte doorlooptijd.

Met een kwieke tred ging meneer weer op huis aan. De zon scheen. Het werd lente. Thuis kuste hij zijn vrouw en sloeg aan het experimenteren. Met de maling van zijn molen, met doorlooptijd, met aandrukken. Met dubbele espresso’s. Geslaagde dubbele espresso’s. VEEL DUBBELE ESPRESSO’S!!!1! WRAAAAGH!!
Na een doorwaakte nacht, een dubbele marathon en tweeduizend keer opdrukken aanschouwde hij zijn keuken. En toen herinnerde hij zich plotseling weer dat de kwaliteit van zijn koffie niet de enige reden was dat hij voor cups had gekozen.

In de verte hoorde hij banden gieren.

Het kan niet altijd meezitten. Zeker niet als je meneer heet. Zo maakte hij onlangs pancetta. Weer eens. Je kunt veel van meneer zeggen, maar opgeven doet hij niet. De onnozelaar. Een mooi stuk varkensbuik, gezouten, gekruid, opgerold. Zwoerd er nog aan, éénkommavier kilo helemaal echte pi-pa-pancetta. Hop, in de rijpingskast ermee, toen deze het nog deed. Een maandje later bekeek meneer hem nog eens van dichtbij, en nog iets dichterbij. Hij rook goed, maar wat was dat zacht pulserende plantentuintje dat zich in zijn natte vleesgleuf had gevestigd? Nu is meneer best stoer en alles. Maar glibberige mossige gleuven boezemen hem angst in. Zal wel iets van vroeger zijn. Dus weg ermee. De kaaklijn kan niet altijd gespannen staan. En zo geschiedde, maar niet nadat hij zijn wegwerppancetta nog even doorgesneden had. Dat zag er voor twee weken pekelen en een maand drogen toch nog heel fijn uit. Maar die gleuf, he. Die gleuf.

Volgende keer moet hij zijn pancetta misschien wat strakker oprollen.