In de posts van de afgelopen dagen (tussen het vinexjager nieuws door) herkende de geoefende wateetonslurker wellicht een uniek wateetonsmomentje: de tweetraps maarwatishet. Eerst het sjemmetje van onduidelijke signatuur, met daar op volgend een antwoord dat een evenzo groot vraagteken achterliet. Meneer is er best wel trots op.

Pirk? WTFBBQ is dat, hoorde meneer u mompelen.

Welnu, het authentieker ogende boertje (mét blauwe kiel) van wie meneer het onlangs kocht wist hem te vertellen dat het een zeldzaam op perzik lijkende vrucht betrof van een boom die op zijn erf op de Veluwe groeit. Interessant, maar gaat u verder. Thuis, na het douchen, googlen leverde slechts één in het plattelands opgestelde Wikipedie entry op (sommige mensen hebben te veel tijd). En wat bleek daaruit, voor zover uw aller Stadsmens dat kon ontcijferen? Pirk is gewoon plattelands voor perzik. Niks uniek op perzik lijkend vruchtje, dat alleen te vinden is op zeldzame erven van blauwgekielde boertjes op de Veluwe. Gewoon perzik. Uit blik! Op zware siroop!

Tss.

Maar, maarwatishet-technisch was hij dan wel weer aardig. En dat is ook wat waard. En hij past precies in meneers auto.

Wat was dat jammetje c.q. open wond in een potje, vroeg meneer u vorige week.

Welnu, het is Pirk.

Nou u weer.

Culi-trash, meneer is er dol op. Denk Lidl, denk Aldi, denk Action. Het kan hem niet Duits of oost-Europees genoeg zijn. Een partij over de datum koeken uit Bratislava? Zijn hart springt op. Nep-Saroma die in Wit-Rusland dat de dood van dertien bejaarden op z’n naam heeft? Yes! En waar denkt u dat dat al die poedermelk uit China gebleven is? Juistem!

U begrijpt dat meneer dan ook, waar hij kan, de onvolprezen Xenos bezoekt. Niet vanwege de standaard collectie van zongedroogde tomaten, pastasauzen en goedkope kaarsen, maar omdat ze kunnen afprijzen als de beste. Het gebied rond de kassa heeft zijn speciale voorkeur. Daar liggen altijd onverkoopbare restpartijen. Voor vrijwel niks,  tien of vijfentwintig cent. Daar ligt wat meneer betreft wel zo’n beetje de grens. Het moet wel leuk blijven. Regelmatig kom meneer dus thuis met twaalf blikken taugé, zeventien zakken wasabi-nootjes of een mud gebroken kerstkransjes. En daar gaat hij dan een hele avond naar zitten kijken, keer op keer op zijn zakjapanner uitrekenen hoeveel hij bespaard heeft. Want wat kostte een mud kerstkransjes drie maanden daarvoor wel niet (in Poolse szloti)? Of hij verzint er nieuwe recepten mee. Enig.

Afgelopen weekend bestond de score uit: twee zakken chili verde, twee pakjes kokosmelk, een flesje olijfolie, twee zakjes beef teriyaki saus, een blikje papaya en drie pepperonisticks. Totale kosten: minder dan 3 euro. Wat zal meneer daar eens van maken.

Enfin, veel maarwatishets, veel leukmaarwatmoetjeermees en geen één slowcooker, porkert, snelkookpan, azijnpot of behoorlijk espressoapparaat. Wel een theemuts. Maar die was te duur.

Nounou mensen, het was met weekje wel. (/wimkan). Na het onfortuinlijk vertrek van Swiss Noir uit de schappen en meneer’s leven zag hij het even niet meer zitten. Gelukkig was daar de ontdekking van het #citroenijsjemeteenstokvandrop die hem er weer bovenop hielp. Die verfrissende citroengeur (met DROP!) in zijn hersenpan gaf ook ruimte voor het besef dat er misschien wel meer, en lekkerder, in het leven is dan Swiss Noir. Meneer bestelde daarom een fijn pakket chocolade van Chocoweb. Ook kocht hij, omdat hij toch meer een lidllurker is dan een webwinkelwandelaar, drie verschillende repen, nog niet eerder geproefde, 72%+ supermarktchocolade. Veel nieuwe mogelijkheden dus. Met het aller-, allerhetwasmehetweekjewelste was de verrassende aankomst van maar liefst twee (!) plakken Swiss Noir, ingezonden door twee lezers, Arden en Nurb. Die van Nurb was zelfs prachtig huisvleiterig ingepakt, en bevatte (je zal er om verlegen zitten) een cursus Twents.  Nu heeft meneer zijn baseline-chocolade en kan het grote proeven en vergelijken aanvangen.

Wat wordt de Wateetons huis-choco? Let the games begin!