Een Zwols terrasje, een Zwols ijsje en een typisch Zwolse winkelstraat. Ze hadden er maar een dagje van gemaakt. Zo vaak komen de Wateetonsjes nou ook weer niet in Overijssel. Maar het echte hoogtepunt, niets ten nadele van de typisch Zwols-Roemeense straatartiest overigens, kwam ‘s avonds: De Librije. Vijf man, waaronder een vrouw, heetten meneer en mevrouw welkom bij de deur: een tamelijk overweldigende entree. Dat is misschien ook wel de juiste beschrijving voor de rest van de avond. Een overweldigend aantal gerechten (meneer raakte rond de 15e gang de tel een beetje kwijt) en een overweldigend service, zoals een meisje dat geen andere taak leek te hebben dan het bijvullen van de glazen water, de voor-de-deur-opwacht-jongen en een aparte chef-de-bestek. De hoeveelheid drank, tenslotte, was onbedoeld ook overweldigend. Meneer had het wijnarrangement van acht glazen gekozen, dat hij op voorhand maar alvast tot halfjes had beperkt. Van de tweede helft van zo’n glas geniet je toch maar voor 50%. Na het vierde glas viel het hem echter op dat wat de Librije onder half leek te verstaan op de camping meestal weggaat als een kratje. Na hen herinnerd te hebben aan de beperkte consumptiewensen kwam dit gelukkig goed, ware het niet dat meneer tegen die tijd al lodderig voor zich uit zat te grinniken en mevrouw op de tafel aan het dansen was. Gelukkig mochten we ook een ronde overslaan waarna de helderheid van geest, en smaak, terugkeerde. Wel met een beetje spijt, want de wijnen waren verbijsterend. Wijnen waar de Wateetonsjes vijf minuten snuivend boven hingen alvorens ze hun eerste slok namen. Niet alleen omdat ze in hun glas in slaap gevallen waren, maar ook vanwege de onpeilbare diepte van de neus. Plots borrelde zelfs bij meneer lyrische associaties op die normaal alleen aan wijnjournalisten voorbehouden zijn. Vers opgepoetste sterappeltjes! Ja! Licht bedauwde kaapse viooltjes! Ja! Gerookte Portugees amandelschaafsel! Ja! citroenijs met een stokje van drop!  Ja! Het wordt tijd dat meneer ook maar eens voor een wijnblad gaat schrijven. (Oh, wacht.)

We zaten in een hoekje met een fraai uitzicht op de eetzaal. Het publiek was gemêleerd, een vastgoedmatje met wulpse vriendin, vrij veel VVD-ers met ronde hoornen bril, een paar zakenheren die oogden alsof ze op de bonnefooi waren binnengestapt ‘om even een vorkje te prikken’, een oudere ik-draag-gewoon-wat-ik-wil reclamejongere en een meneer met rollende biceps, stalen kaaklijn en ravissante mevrouw aan zijn zijde.

Oh ja, het eten. Dat is waar ook. Overweldigend, ook wel, eigenlijk. Prachtig. Inspirerend. Smaakexplosies op de vierkante centimeter. Hoewel het, het moet gezegd, een enkele keer geamuseerd deed terugdenken aan de ‘stermenu-o-mator’ die meneer en mevrouw ooit na zestien wijntjes bij Ron Blaauw verzonnen: een eenvoudig computerprogramma dat met een druk op de knop at random ingrediënten met stertypische bereidingswijze combineert: <Klik> Een [cracker] van [steranijs] met een [schuim] van [mierikswortel] en een [zalf] van [dorade]. Tadáa. Zo eet meneer, als worstliefhebber, toch liever een echte worst, dan de ‘zalf van chorizo’ die hij bij De Librije kreeg. Hoe creatief verzonnen en technisch indrukwekkend die ook is uitgevoerd. Maar, als een cracker van paal boven een mousse van water bleef staan: een overweldigende avond.

(En inspirerend. De volgende ochtend fabriceerde meneer als vanzelf Jonnie Boertjes aan ontbijttafel en in de wasbak.)

Gezellig! een #twitterdiner bij @yvettevanboven van #Homemade, het #kookboekvanhetjaar.

Het was maandagmiddag. Of meneer zin had om wat ‘incourante’ stukjes beest te komen proeven tijdens de jaarlijks door Ijmert Teekens (Chateaubriand), Joop Braakhekke en Jon Sistermans georganiseerde slachtmaandlunch? Gewoon, omdat testikels en hersenen op weinig enthousiasme van koks en consument mogen rekenen, maar eigenlijk, net als het meeste andere orgaanvlees, wel heel lekker zijn. Welja, meneer was het xboxen toch even zat en had licht ontbeten.

Dus daar zat hij, in Le Garage. Te knabbelen aan testikels en incourante kwabjes en kliertjes. En heel vaak het woord ‘incourant’ te gebruiken, natuurlijk. Een hapje myeline, een likje grijze stof. En was dat een amygdala, of toch een krokant gebakken spekje?

Uiteindelijk proefde meneer testikels, bloed(worst), tong, zwezerik, lever, niertjes en mixed-ingewanden verwerkt tot andouilletes (worst). Hersenen kreeg hij zelfs op drie verschillende wijzen geserveerd. Meneer denkt hij al met al ongeveer 52 IQ punten naar binnen heeft gewerkt. Die niertjes hoeft hij niet meer. Die mag u houden. De testikels daarentegen hebben een basisplaats verworven in meneers food toptien, ergens tussen de parmigiano reggiano en de Bounty (puur). De tong beviel ook, zo goed eigenlijk dat meneer er eentje mee naar huis mocht nemen. Denkt hij.

Jon en Thé aan de lijn, of we zin hebben om binnenkort een hapje bij hen te komen doen. Eigenlijk komt het niet zo goed uit, maar op 29 maart wippen we dan toch even binnen voor een bakkie.

Gezelli!

Hoewel hij eerder rapporteerde over een blindproeverij met teleurstellend resultaat voor de aardbeien van kweker Jan Robben besloot meneer de winterkoning van Brabant nog een tweede kans te geven. Zo is hij, groot hart enzo, type straatkrantkoper, u kent het wel. Dus toog meneer vandaag naar het Museumplein voor de veel betwitterde #strawberrymob.  (Een teringeind van Amsterdam-Noord, kan ik u vertellen). Daar zou Jan Robben zich om 14:00 aan de mensheid openbaren, met in de zoom van zijn mantel een okshoofd smaakaardbeien en vijf broden en twee vissen.

En zo geschiede, ongeveer 10 minuten voor meneer ter plaatse was. Hij heeft het vooral van horen zeggen, zoals dat meestal gaat met wonderen. Gelukkig was meneer wel op tijd voor de aanschaf van twee pond aardbeien.  En mocht hij Jan Robben, die hem ruimhartig vergaf en een rijk nageslacht beloofde, een handje geven.

Het moet gezegd, de aardbeien waren lekker. Zo lekker zelfs dat meneer ter plekke een pond opsmikkelde. En als meneer termen als opsmikkelen gaat gebruiken, dan weet u dat hij het meent. Na deze 22 minuten durende lofzang op de smaak, klinkende munt en vergunningsloos vertier toog de gehele roodgeklede en -bevlekte  massa naar de Bosboom Toussaintstraat (wéér een teringend) om daar met dank aan Willem en Drees onbeperkt verschillende aarbeienrassen te proeven. Erg leuk. Meneer had zelfs een duidelijke favoriet, maar is nu alweer vergeten welke dat was. Het was in ieder geval niet de supermarktklassieker Elsanta. Hij stond daarin niet alleen, gezien de grote hoeveelheid die van deze soort overschoot. Die koopt meneer dus nooit meer.

Enfin, wat meneer maar wil zeggen: die aardbeien van Jan Robben? Best te pruimen. Verrukkelijk!

16 mei in Amsterdam: de eerste Nederlandse underground boerenmarkt. Een plek waar alle culinaire hobbyisten en Vinex-jagers hun eigengemaakte waar kunnen aanbieden. Eindelijk de wereld laten proeven van het geheime jamrecept van je oma, je borrelende kimchi, je zelfgestookte drank of zelfbeschimmelde kaas. Hoe cool is dat? Of hoe suf is dat? Wordt het  hip-yupperig-sanfran-eko-underground-wildplukwijzeresque of toch meer bingo- boerenbontje -kleigrond- opbrengstengaatnaarhet werkvandebroedersdiakenen -rommelmarkthardinxveld-giessendamstyle?

Meneer wil het wel meemaken. Hij gaat er ook staan. Met zijn worsten.  En zijn rollende biceps, waar u voor een stuiver aan mag voelen.

• 16 mei: 1e NL underground Boerenmarkt
• een initiatief van Marjan Ippel (Talkinfood) en  Downtown75
• meer info en aanmelden: www.talkinfood.nl