De eerste pizza en een dikke deur

2014-04-12 14.58.54 2014-04-12 17.24.33 2014-04-12 17.43.13 2014-04-12 17.45.25 2014-04-12 17.45.57 2014-04-12 18.14.01-1

De komende maanden zal meneer vaker op Landgoed De Drie Wateetonschen vertoeven. Daar waar zijn bijna complete pizzaoven onder een zeiltje wacht op vlam en deeg. Een paar weken geleden nam meneer de proef op de som. De oven is droog, ingebrand en buiten wat afwerking eigenlijk wel klaar. Hij stookte hem op gedurende 2-3 uur. Dat koste een kleine kruiwagen vol hout. De oven voelde heet. Een in de oven gehangen thermokoppel wees ter hoogte van de bakvloer rond de 330 graden aan. (Zijn laserthermometer is hij trouwens kwijt, heeft hij die aan u uitgeleend?) 330 c: een fijne pizza temperatuur. Voor zijn ogen zag meneer de eerste proefpizzabodem binnen enkele minuten rijzen, bobbelen en bruinen. Prachtig. Ook de tweede, belegd dit maal, was razendsnel klaar. Lekker bovendien, met een heerlijk knapperige bodem. De derde nam meer tijd in beslag, en die daarna bleef wel erg lang zacht. Een grove meting (zo’n thermokoppeldraadje laat zich niet makkelijk sturen, zeker niet met een blote hand, en zeker niet in een hete oven) leerde dat de temperatuur ter hoogte van de bakplaat inmiddels gedaald was tot een lullige 190 graden. In een kwartier a 20 minuten. Dat was wel heel snel. Meneer krabde zich achter de oren. Te kort gestookt? Met een te klein vuurtje? Of heeft het iets met de isolatie te maken? De deuropening? Er zit vooralsnog niet anders op dan de komende tijd heel vaak te gaan oefenen. Mevrouw Wateetons heeft gelukkig al laten weten dat geen en-kel pro-bleem te vinden.

2014-04-21 09.58.46 2014-04-21 10.26.34 2014-04-21 11.18.08 2014-04-21 11.22.01 2014-04-21 13.15.55 2014-04-21 13.44.27 2014-04-21 13.44.35

 

Afgelopen weekend was meneer andermaal in het huisje. Door omstandigheden had hij geen tijd om te stoken, maar er was wel een ochtendje over voor ander ovengerelateerd werk: de deur. Hoewel een steen om voor de opening te rollen op deze tweede paasdag misschien passend zou zijn geweest nam meneer een oude balk van een centimeter of acht.  Ook nog best toepasselijk. Hij zaagde hem op maat en met paar dingesen verbond hij de balken tot een vierkant deur. Nu is de ovenopening boogvormig, en niet vierkant. Hoe krijg je een vierkante deur van 8 cm dik in een boog gezaagd? Meneer zette zonder succes decoupeerzaag, houtvijl, cirkelzaag en handzaag in. Zelfs de angle grinder kreeg het niet voor elkaar. Bitch. Uiteindelijk belande meneer bij de kettingzaag. Eureka! Een deur. Trés kasteel. Een beetje te trés zelfs volgens mevrouw. Meneer gaat dus volgende week de ijzerbeslagen kant bedekken met een metalen plaatje, misschien zelfs nog met wat vermiculiet er tussen. Die mag naar het vuur wijzen. De vlakke, toonbare kant krijgt twee handvatten en wordt het buitenaanzicht. Reuze benieuwd hoe lang deze deur het uithoudt.

 

ooooooooh pizza

2014-02-25 15.52.58 2014-02-25 15.52.02 2014-02-25 15.52.28 2014-02-25 15.54.50 2014-02-25 16.20.142014-02-25 16.23.11 2014-02-25 16.26.22 2014-02-25 16.26.29 2014-02-25 16.26.41

De vogeltjes staan in bloei, de bloemetjes kwinkeleren bij opstaan in het rode ochtendlicht, tijd om buitenhuisje Wateetons uit haar winterslaap te halen. Buitenhuisje Wateetons, alwaar ook meneers pizzaoven resideert.

Meneer’s laatste afdekpoging had de winter overleefd. Vermoedelijk vanwege een gebrek daaraan. De pizzaoven had dus goed kunnen drogen, en zo voelde hij ook. Droog. De vermiculliet voelde zelfs kartonnerig. Meneer had geen tijd om te klussen, er moesten zwembaden bezocht  en spinrag verwijderd worden. Maar een fikkie stoken kan er altijd tussendoor. En dus haalde meneer een kruiwagentje hout, een aanmaakblokje en een lucifer en binnen enkele minuten rookte de schoorsteen als vanouds. Zelfs toen het vuur oplaaide bleef alle rook netjes uit de schoorsteen komen, in plaats van uit de deur. Meneer was daar best een beetje trots op. En oplaaien deed het. Met een kruiwagen vol is veel mogelijk. Meneer stookte zijn oven hoger op dan ooit tevoren. Zo hoog dat hij hulpmiddelen moest inzetten om de stukken hout op het vuur te leggen (lees: bovenhandse worp met aanloop, en een bezemsteel). Op het laatst kon hij zijn hand nauwelijks meer voor de ingang houden. Er werden wel scheurtjes zichtbaar in het vermiculliet. Die zaten er al, maar werden wat breder tijdens de stook. Met name de aansluiting tussen deurboog en het vermiculliet vertoonde een forse naad waar ook wat rook uit kwam. Meneer maakt zich er maar niet al te veel zorgen om. Scheuren zijn onvermijdelijk, chamotte staat bekend om zijn geringe, maar niet nul, uitzetting en vermicullietcement geeft nu eenmaal niet mee.

En toen was de oven dus heet, meneer schoof alle gloeiende kolen naar de rand en bedacht zich dat hij er misschien beter aan had gedaan wat pizzadeeg voor te bereiden. In de gauwigheid die ochtend had hij in de supermarkt wel een goedkoop pakje broodmix meegenomen in de vage veronderstelling dat hij zijn oven wel heet, maar niet pizzaheet zou maken. Vooruitkijken is niet echt zijn ding. Dat deeg was gerezen. Snel duwde meneer het in een vage, veel te dikke, pizzabodemvorm, sneed een tomaatje in plakjes, en kwakte die met wat stukjes kip en de goedkope (kill me) goudsalami van dochter Wateetons op het volkorendeeg en mikte deze op de hete stenen. Twee a drie minuten later was de pizza klaar. Gruwelijk verbrand aan de kant die dicht tegen de kolen had gelegen, en aan de bovenkant ongaar en al met al totaal niet te vreten.

Maar hij kwam uit meneers oven.

Wat heeft meneer nu geleerd, lieve kinderen

  • de oven werkt
  • het kost ca 2,5 uur en een kruiwagen hout om de oven van nul naar volle oorlogssterkte te krijgen
  • de temperatuur weet hij niet, hij had (vooruitkijken) geen thermometer bij zich
  • de kolen moeten niet te dicht bij zijn pizza liggen, of andersom. Meneer moet ze misschien meer naar de zijkant verplaatsen. Hij heeft maar een klein oventje.
  • goudsalami, nee
  • bruin brood, ook nee
  • je plastic zeil te dicht bij de schoorsteen leggen: evenmin nee

De temperatuur van de oven daalde wel snel. In de pizzaoven van Il Pecorino kun je, na een avond pizza’s bereiden, de volgende middag nog broodjes bakken. Nu moet aangemerkt dat a. meneer nog geen deur heeft, b. meneer geen hele avond pizza’s bakte maar om een uur of 5 al geen hout meer toevoegde. Maar toch. Verder was er het afwerkdingetje en de scheuren. Scheuren zijn vrijwel onvermijdelijk als meneer straks zijn koepel gaat afpleisteren. Geen ramp, maar het regent ook wel eens op de Veluwe, en het vriest er. Meneers koepel is dan aan de elementen overgeleverd. Dat zeiltje maakt hem ook niet mooier. Een dakje dan misschien? Meneer’s bodemplaat is te klein voor vier gemetselde pilaren (vooruitkijken), maar met wat creativiteit zou dat nog wel lukken. Maar de snelle warmtedaling zit hem ook dwars. Meer isolatie zou daarvoor de oplossing zijn. Meneer denkt momenteel dus aan een huisje, om zijn oven heen. Zo dat alleen de deur nog zichtbaar is en de schoorsteen door het dak steekt. En dat huisje dan helemaal volstorten vermiculliet. Meer isolatie, geen gedoe met regen, geen gedoe met afpleisteren en scheuren.

Hij hoeft zich ook in 2014 niet te vervelen.

Pizzapaniek

20131208_131416 20131209_102658
2013-12-09 10.33.31

Weinig pizzaupdates de laatste tijd. Het is koud en meneer is maar weinig in zijn buitenhuisje. De oven staat, overdekt met plastic te wachten tot de lente. Dat dacht meneer althans. Hij had een oerlelijk tentje in elkaar gebobdebouwerd, dat de oven zowel droog hield als in staat stelde verder te drogen. Dacht meneer althans. Tot schoonouders Wateetons bij de zondagochtendkoffie terloops vermeldden dat ze zijn zeil er afgewaaid hadden aangetroffen. Een week geleden. Meneer dacht even na, De Grote Storm was weer een week dáárvoor geweest. Ergo: meneers pizzaoven stond al twee weken blootgesteld aan de herfstregens. En het zou binnen drie dagen gaan vriezen. Een zeiknatte oven en vriezen, dat gaat niet samen. Er zat niets anders op dan met sneltreinvaart naar zijn huisje en oven af te reizen om deze droog te stoken. En dus zat meneer alleen in zijn buitenhuisje, overdag was hij aan het werk (2:15 met het openbaar vervoer), en ‘s avonds en ‘s ochtends gooide hij hout op het vuur. Elke ochtend als hij wakker werd, en als hij in het donker thuis kwam was het 5 graden celcius. Binnen. Na een paar dagen kleumen, reizen en stoken leek de oven redelijk opgedroogd. Hij pakte zijn oven weer in, goed dit keer, en keerde tevreden terug naar de warme armen en CV ketel van mevrouw Wateetons.

Enkele weken later nam meneer een weekendje partner-/vadervrij om de laatste hand te leggen aan zijn nieuwe boek. Aangekomen in zijn buitenhuisje trof hij tot zijn ontsteltenis andermaal het zeil in de tuin en zijn oven blootgesteld aan de elementen. Het had de week daarvoor inderdaad weer gestormd. Ggelukkig had het sindsdien niet vreselijk geregend. Dus de schade leek te overzien. Voor de zekerheid stond ook dat weekend weer in het teken van Schrijven & Stoken. Binnen was het 7 graden.

Voor zijn vertrek maakte meneer net behulp van een paar ‘spinnen’, haken en paaltjes een nieuwe windbestendige, en droogvriendelijke tent. Althans, dat dacht hij.

Fijn fikkie

Langzaam_voeren_we_de_hitte_wat_op__pizzaoven

Het was al weer een paar weken geleden dat meneer voet zette op Veluwse bodem. Tot zijn opluchting stond zijn improvisatietentje nog keurig overeind. De pizzaoven heeft dus, ook in de regen van vorige week, kunnen drogen. Op het programma staat nog immer het ‘inbranden’: langzaam opstoken van fikkie tot hellfire. Met een nadruk op langzaam, zodat de oven niet uit elkaar barst. Zo geschiedde. Meneer fikte wederom een fikkie, de hele dag lang. Een tamelijk serieus fikkie zelfs. En hij genoot. Van de rook die zo keurig uit zijn schoorsteen wolkte, van de vlammen die dapper aan het dak van zijn pizzapanthéon likten en van die heerlijke kampvuurgeur aan zijn vingers.

En dat was het weer.

Inspiratie

UNJT

De afwerking van meneers pizzaoven moet nog, maar aan ideeën geen gebrek.

Dank Rob, voor de link

Hier Fikkie, hier

2013-09-28 17.29.14 2013-09-28 17.42.22 2013-09-29 17.08.45 2013-09-29 17.55.29 2013-09-29 19.11.23 2013-09-29 19.47.46

Een zak vermiculiet isolatiemateriaal voor gratis euro, daar zegt meneer geen nee tegen. Zeker als hij daarbij ook een blik mag werpen op de zelfgebouwde oven waarvoor dit materiaal was aangeschaft.  Afgelopen zaterdag reed meneer dus naar Apeldoorn, waar hij in een droomtuin (Kippen en konijnen? Check. Mancave? Check. BBQ? Check. Boomhut? Check.) de pizzaoven van Bonno mocht aanschouwen. Vette shit. Meneer wil er ook een! En hij werkte nog ook. In vier minuten (‘hij is wat langzaam vandaag’ ) bakte meneer een pizza met een heerlijk knapperige bodem en vertrok met één en een kwart zak vermiculiet. Zondag ging hij er, alleen gelaten door vrouw en kind, mee aan de slag. Een andere soort bleek het, veel fijner dan die hij daarvoor gebruikte, maar daardoor wel beter te modelleren. Enkele uren later, toen de schemering reeds was ingevallen, sloot meneer zijn koepel. Zijn inmiddels gigantische, niet geheel kerncentraleassociatievrije, koepel. Tien centimeter steen, vijf centimeter cement en twaalf centimeter vermiculiet groter dan de diameter van zijn oven zelf. Een mooi moment, dat meneer vierde met een lekker (maar nog altijd klein) fikkie.

It giet oan

2013-09-22 15.39.47 2013-09-22 16.49.58 2013-09-22 17.43.44

Wel veluwe, geen veluwe. Het is altijd een verrassing. Of eigenlijk niet, terugkijkend op de afgelopen weken. Als meneer wel gaat dan gaat hij wel, en als hij niet gaat ook. Zo was ook dit weekend het plan om in het Amsterdamse te blijven, maar op zondagmiddag werd de kriebel te sterk en reed meneer andermaal naar zijn buitenhuisje en pizzaoven. Daar had hij alleen geen bouwmaterialen meer. Die zou hij dit weekend gaan halen maar dat had hij afgezegd omdat hij niet naar zijn buitenhuisje zou gaan. Zucht.

Maar er moest geovend worden. Linksom of rechtsom, met of zonder materialen. Er zat maar één ding op: de fik erin. Of een klein fikje in ieder geval. Een magisch moment. Meneer splijtte een droog stammetje, ontstak een aanmaakblokje en maakte een mooi stapeltje in zijn oven. Het brandde. Het rookte. En die rook kwam keurig uit de schoorsteen, en niet uit de deuropening. Wat een triomf.

Er was een kort paniekmomentje toen meneers vuurtje al snel uit ging. Het verhaal van een collegabouwer stond hem nog levendig voor de geest: een complete oven gebouwd die vervolgens niet trekt waardoor het vuur steeds uit gaat. Het zal toch niet… Ter controle maakte meneer twee kleine identieke vuurtjes. Eén buiten en één binnen in de oven. En wat bleek, ook die buiten de oven ging uit. Sneller nog dan binnen in de oven. Poeh. Een iets groter vuurtje daarna bleef keurig branden. Het viel dus wel mee. Hij brandt, hij rookt én hij trekt.

De oven moet drogen. En dat lukt niet zo goed als hij helemaal ingepakt is in plastic. Meneer besloot dus een overkapping te improviseren. Veel gefuk met stukken hout en afdekfolie later stond er iets van een tent. Niet helemaal de vorm die hij had gedacht, maar hij kon geen zaag gebruiken vanwege zondag. Het blijft de Veluwe. En meneer blijft zijn a-technische zelf. De overkapping steekt onvoldoende over, dus meneer pakte ook de voorkant van de oven nog maar een weekje in met plastic. Het ziet er niet uit. Volgende week nog maar eens naar kijken. Dan gaat meneer niet wel niet wel naar zijn buitenhuisje.

2013-09-22 19.42.47

Isolatier

2013-09-15 18.56.002013-09-16 11.49.55 2013-09-16 11.49.38

Meneer had zijn twittervolgers een pizzaovenloos weekend beloofd. Drukdrukdruk met afspraakjes, gezelligheid en anderszins dus geen tijd voor de Veluwe en het daar onder het plastic wachtende pizzapanthéon. Maar de pizzasaus kruipt waar hij niet gaan kan. In de late middag van de zondag kon meneer de verleiding niet langer weerstaan en sprong in de wateetonsmobiel. Een klein uur later ontsloot hij het buitenhuisje, en stond weldra met een troffel in zijn hand zijn oven te beroeren. Noem het een verslaving. I don’t care (en kan iemand misschien wat kleingeld missen?) Isoleren wederom, legoën met vermiculiet, tot ook zijn laatste zak op was en meneer zijn vagelijk op een monnik lijkende pizzaoven afsloot voor de werkweek. Volgend weekend krijgt hij die isolatielaag wel af. En dan start het fikkie stoken!

 

Isolatie

2013-09-09 09.33.18 2013-09-09 09.33.32 2013-09-09 14.16.28 2013-09-09 14.16.10

En het was in die tijd, voor de grote regenval, dat meneer begon aan het isoleren zijner oven. In het donker, want hij had haast. Winter’s coming. Dat isoleren doet hij met vermiculiet, een kartonachtige korrel met een redelijk isolerend vermogen. Een vuurvaste isolerende deken werkt beter, maar is ook honderd euro duurder. Bovendien hoeft meneers oven niet per se drie dagen lang bloedheet te blijven. Hoeveel pizza kan een mens nu eenmaal op. Vermiculiet dus, gemengd met cement en water en de verhouding 10-2-3. Het is raar spul, dat ook met water en cement niet echt plakt. Je stapelt het meer dan dat je het smeert. En nog een keer, omdat je verse stapeltje geheid weer instort. Even oefenen dus. Maar meneer kreeg er, zeker toen hij besloot het toch maar gewoon overdag te doen, snel handigheid in. Die zelfgemaakte vermiculietopzijnplaatshouder, gemaakt van twee plankjes hielp ook goed. Meer dan een paar postweekend restuurtjes had meneer niet, dus hij kwam niet zo ver. Een weekend of twee denkt hij nog nodig te hebben, en een extra zak vermiculiet. Van werkelijk geen enkel materiaal heeft hij bij aanvang voldoende aangeschaft. Na de vermiculiete laag mag langzaam het stoken beginnen. Als de oven helemaal droog gestookt is gaat de laatste, vochtvaste laag er overheen.

Schoorsteen

2013-09-07 14.05.51 2013-09-07 15.58.20 2013-09-07 16.28.21 2013-09-07 16.29.32 2013-09-07 16.35.25 2013-09-07 17.19.14

2013-09-07 17.47.53 2013-09-07 17.47.48

Na rookvang komt schoorsteen, zoals het oude gezegd luidt. Meneer had nog acht steentjes te gaan. Dat was in een zaterdagje gepiept. Normaliter heeft hij minder tijd nodig voor acht steentjes, maar er moest weer gegrind worden. In het rond, dit keer. Zodat de ronde pijp van de metalen schoorsteen netjes in het stenen schoorsteengat zou passen. Onverminderd een pokkenwerk, gepaard gaan met pokkenherrie en pokkenstoflongen. Meneers laatste anglegrinderblad liep op zijn laatste diamantjes, wat het geheel niet makkelijker maakte. Bij de Action (bless her heart) had meneer zowaar ook twee diamanten snijschijven gevonden. Voor 3,95 per twee. Nu is het zo dat meneer *hartje* Action, maar wel in het volle besef dat het allemaal troep is wat ze verkopen. Als er ten huize Wateetons iets kapot gaat is het eerste wat dochter Wateetons vraagt: “Action zeker?” Kortom, meneer had geen grote verwachtingen voor de diamantschijfjes. Maar ze vielen niet tegen. Sterker nog, meneer heeft met veel plezier de laatste stenen met een van deze schijven verzaagd. Het lijkt erop dat ze zich kunnen meten met degene waar meneer €45 euro voor betaalde bij de bouwmarkt. Action FTW. Enfin, genoeg reclame. Metsel, metsel, hop: een schoorsteen. De schoorsteenpijpvoet stak nog wat uit, maar ook daar wist de anglegrinder wel raad mee. Een regen van vonken én een passende schoorsteenpijp, wat wil je als man nog meer. En toen was het klaar, het metselen. Het vuurvast cement verdween in de schuur naast de vijf overgeschoten chamottestenen. Meneer schonk zichzelf een drankje in, gooide wat foto’s op twitter en facebook en liet tevreden de felicitaties over zich heen regenen.

Nu jullie. Kommaarkommaarkommaar.

 

Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Leer worstmaken!

dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots