Pizzahuisje

De pizzaoven nadert langzaam zijn voltooiing. Werken doet hij al. Als een malle, zelfs. Toch zou meneer, als hij het opnieuw zou mogen doen, een aantal dingen aanpassen. Een iets lagere koepel bijvoorbeeld. Meneer heeft het idee dat de straling vanuit de bol de ovenbodem optimaler zou kunnen bereiken. En hij zou een isolerende doek om zijn koepel wikkelen. Maar die vond meneer toendertijd te duur. De doek, zoals de naam doet vermoeden, isoleert. Goed zelfs. Maar bovendien vangt dit zachte materiaal het uitzetten en krimpen van de stenen op. Meneers huidige isolatie (hard en stijf vermiculietcement) doet dit niet. Het gevolg: scheuren in de isolatie van de koepel.  Geen onoverkomelijke ramp, ware het niet dat het vermiculietcement niet de daadwerkelijke buitenkant is van zijn oven. Het poreuze spul is niet weerbestendig. De meeste ovens worden uiteindelijk afgesmeerd met een soort pleisterlaag. Maar ja, die scheurt dan ook weer, neemt daardoor vocht op en scheurt vervolgens verder. Et cetera. Momenteel staat de oven onder een blauw zeil. Dat is ook geen gezicht. Meneer wil een elementenbestendige oven. Die in weer en wind, zomer en winter mooi staat te zijn. Er zat niks anders op: een pizzaovenhuisje. En zo geschiedde.

Met veel waterpassen wist meneer in twee dagen een alleszins aardig huisje te bouwen. Met een klein brokje in zijn keel vanwege het verdwijnen van zijn koepel. Die vond hij toch mooier. Maar ja, niet aanstellen.

Het huisje stort hij straks vol met vermiculiet. Weerbestendig en geïsoleerd³!

2014-04-29 14.55.002014-04-30 15.47.03 2014-04-30 16.53.47 2014-05-01 15.15.48 2014-05-01 16.42.16 2014-05-01 17.27.14 2014-05-03 12.41.45 2014-05-03 17.22.16 2014-05-18 14.49.12

DIY pizzaoven hulpstukken

2014-04-28 10.59.39 2014-04-28 11.03.05 2014-04-28 11.08.39 2014-04-28 11.16.18 2014-04-28 11.37.48 2014-04-28 11.53.14

Bestraffend besprak Tijs hem toe: als je zelf een pizzaoven bouwt kun je natuurlijk geen schep kopen in de winkel. Zijn illustere illustrator had gelijk. Scheploos en beschaamd verliet meneer kookwinkel Oldenhof waar ze hadden overlegd over de vormgeving van Over Rook. Maar de oven was klaar voor gebruik en meneer had nog steeds geen pizzaschep. Dan maar naar de Action. Daar trof meneer een geperforeerde pizzahouder. Voor in de oven. Een twijfelgevalletje, maar Tijs was toch al naar huis. En, zo redeneert hij, een anglegrinder transformeert alle gekochte waar in een DIY-product. Met zijn haaks slijpende schatje verwijderde meneer de opstaande rand en flink aantal tikken van een houten hamer zorgde dat de holle vorm langzaam in een platte veranderde. Een bezemsteel, een paar schroeven en hoppatee: een bijna zelfgemaakte pizzaschep. Die niet werkte. Of in ieder geval niet goed genoeg: hij bleek te slap, waardoor hij bij een grote pizza doorbuigt. Verder kreeg meneer hem niet perfect vlak gehamerd en door dat licht opstaande randje schuift de pizza in wording steeds in de hete kolen in plaats van in op de schep. Je vinger open halen aan de loeischerpe rand begint na een keer of drie ook wel te vervelen. Binnenkort haalt meneer toch maar een vlak plaatje staal, een nieuw grinderblad en probeert hij het nog een keer.

pizzatools

Ook de rest van meneer’s pizzatools komen vrijwel zonder uitzondering van de Action: een stoffer en blik omgetoverd tot kolen en houtschep (als de oven op 500 graden is voeg je liever je hout niet meer met de hand toe), een asbezem en -borstel, een dinges waarvan de functie nog niet helemaal duidelijk is en een dodelijk eenvoudige schuiver die eigenlijk overal wel dienst voor doet. Waaronder in de fik gaan.

DIY FTW

De deur – part четири

2014-05-03 17.47.25 2014-05-04 18.44.34

Ach, die deur. Hout en aluminium, hout en vermiculiet en staal, hout, huilen en wanhoop. Want uiteindelijk: hout en vlammen. Plots was daar, het pizzabakken al uren achter de rug, witte rook uit de schoorsteen. Hoera een pizzapaus! Of nee. Shit. De deur was aan het smeulen geslagen. Na een paar gehaaste glazen water overzag meneer de gevolgen.  1. Hij had geen dorst meer. 2. De deur was gaan fikken tussen twee balken in. Gelukkig nog niet zo ver, meneer was er snel bij. Blijkbaar was de resthitte, gecombineerd met tijd voldoende om de deur vlam te doen vatten. Hout ontbrandt bij ca 230 graden, mits er voldoende zuurstof aanwezig is. Vermoedelijk zorgde de kier tussen de balken voor de noodzakelijke zuurstof. Wat moest hij nu met de deur? Hij was nog redelijk intact en meneer had er hard aan gewerkt. Gewoon weer in gebruik nemen zou de deur bij elke stookbeurt verder doen verteren. Zonder zuurstof brandt hout pas bij ca 500. Dat verklaart waarom de rest van de massieve deur ongeschonden was gebleven. Meneer besloot maar weer een beetje te gaan aanrommelen. Of dat heet maken geloof ik. In het Engels uitgesproken: [meken]. Meneer is een maker. Dat u het weet. Dat klinkt toch een stuk beter dan aanrommelaar. Hij kocht een tube vuurvaste kit bij de bouwmarkt, voor ongeveer een tientje. Dit mengde hij met vermiculiet tot een fijn korrelig papje en smeerde dit in het brandgat, over de rest van de top van de deur, tussen de stalen plaat en de deur. En een beetje achter zijn oor. Het ruikt zo lekker. Plaat er weer op, beetje netjes afstrijken en hop: een allengs onooglijker wordende maar hopelijk iets vuurvastere deur. En het oor van zwarte Piet. Een dag later mocht de deur de oven weer afsluiten. Dat deed hij goed. Zonder te fikken, een uur of twee. Toen moest meneer weer naar Amsterdam, en haalde hij voor de zekerheid de deur toch maar uit het nog hete deurgat.

De deur part drei

image

image

image

image

Wat was hij aan het shinen, de pizzaovendeur van meneer. Tien centimeter hout, een halve centimeter vermiculiet en een alumium plaatje. Helemaal klaar om alle hitte te laten waar die moet zijn, in de oven. Tot meneer er via de commentaarfunctie op gewezen werd dat het smeltpunt van aluminium rond de 660 graden ligt. Meneer meende dat opgezocht te hebben voordat hij zijn plaatje bij de bouwmarkt afrekende, maar waarschijnlijk had hij het kookpunt van aluminium geïnterpreteerd als smeltpunt. Dom. Nu is het niet de bedoeling bij 660 graden pizza’s te bakken. En al helemaal geen brood. Maar toch.  Deze temperatuur ligt wel wat te dicht bij waar de oven toe in staat is. En voorafgaande aan smelten is er nog zacht worden enzo. Al met al lijkt aluminium dus niet het ideale materiaal. Op het moment van de ontdekking dezes stond meneer op het punt zijn oven te ontsteken. Haast was geboden. Google, google, bel, bel en wat blijkt: een lasfabriekje op 2 minuten rijden van zijn buitenhuis. Tien minuten later stapte hij weer binnen met een 2 mm stalen plaat van 50×50 cm. Een fysieke opwinding maakte zich van hem meester. Een plaat! Van staal! Zo verschrikkelijk mannelijk. Wat kan hij daar allemaal wel niet mee doen. Eerst maar een deur. De anglegrinder (nu bij de Lidl trouwens, 230 mm voor maar 39,95. Geen geld.) wist ook met deze 2 mm wel raad en voor de oven goed en wel op temperatuur was had meneer zijn nieuwe deur.  Tien centimeter hout, een halve centimeter vermiculiet en 2 mm staal. Wroaw.

De deur part deux

image

De deuropening is een beetje onregelmatig

image

image

image

image

image

image

image

image

Niet zoveel tekst, wegens schrijven op mobiel maar 9 foto’s zeggen meer dan 350 woorden. De deur afgemaakt. Eerst de deuropening wat bijgeanglegrinderd, zodat de deur past. Meneer is nu eenmaal geen metselkampioen. Gelukkig is hij wel heel goed met de anglegrinder. Vervolgens de vuurkant van de deur besmeerd met een laagje vermiculietcement en daar een (wederom met de anglegrinder op maat gesneden) aluminium plaatje tegenaan geschroefd. Die zou voor wat reflectie moeten zorgen. Twee handvatten en hop. Coole smack.

Speurtocht

Dochter_wateetons_maakt_een_speurtocht._Waar_oh_waar_zou_de_volgende_hint_zijn.

Dochter Wateetons maakt een speurtocht. Waar oh waar zou de volgende aanwijzing te vinden zijn?

De eerste pizza en een dikke deur

2014-04-12 14.58.54 2014-04-12 17.24.33 2014-04-12 17.43.13 2014-04-12 17.45.25 2014-04-12 17.45.57 2014-04-12 18.14.01-1

De komende maanden zal meneer vaker op Landgoed De Drie Wateetonschen vertoeven. Daar waar zijn bijna complete pizzaoven onder een zeiltje wacht op vlam en deeg. Een paar weken geleden nam meneer de proef op de som. De oven is droog, ingebrand en buiten wat afwerking eigenlijk wel klaar. Hij stookte hem op gedurende 2-3 uur. Dat koste een kleine kruiwagen vol hout. De oven voelde heet. Een in de oven gehangen thermokoppel wees ter hoogte van de bakvloer rond de 330 graden aan. (Zijn laserthermometer is hij trouwens kwijt, heeft hij die aan u uitgeleend?) 330 c: een fijne pizza temperatuur. Voor zijn ogen zag meneer de eerste proefpizzabodem binnen enkele minuten rijzen, bobbelen en bruinen. Prachtig. Ook de tweede, belegd dit maal, was razendsnel klaar. Lekker bovendien, met een heerlijk knapperige bodem. De derde nam meer tijd in beslag, en die daarna bleef wel erg lang zacht. Een grove meting (zo’n thermokoppeldraadje laat zich niet makkelijk sturen, zeker niet met een blote hand, en zeker niet in een hete oven) leerde dat de temperatuur ter hoogte van de bakplaat inmiddels gedaald was tot een lullige 190 graden. In een kwartier a 20 minuten. Dat was wel heel snel. Meneer krabde zich achter de oren. Te kort gestookt? Met een te klein vuurtje? Of heeft het iets met de isolatie te maken? De deuropening? Er zit vooralsnog niet anders op dan de komende tijd heel vaak te gaan oefenen. Mevrouw Wateetons heeft gelukkig al laten weten dat geen en-kel pro-bleem te vinden.

2014-04-21 09.58.46 2014-04-21 10.26.34 2014-04-21 11.18.08 2014-04-21 11.22.01 2014-04-21 13.15.55 2014-04-21 13.44.27 2014-04-21 13.44.35

 

Afgelopen weekend was meneer andermaal in het huisje. Door omstandigheden had hij geen tijd om te stoken, maar er was wel een ochtendje over voor ander ovengerelateerd werk: de deur. Hoewel een steen om voor de opening te rollen op deze tweede paasdag misschien passend zou zijn geweest nam meneer een oude balk van een centimeter of acht.  Ook nog best toepasselijk. Hij zaagde hem op maat en met paar dingesen verbond hij de balken tot een vierkant deur. Nu is de ovenopening boogvormig, en niet vierkant. Hoe krijg je een vierkante deur van 8 cm dik in een boog gezaagd? Meneer zette zonder succes decoupeerzaag, houtvijl, cirkelzaag en handzaag in. Zelfs de angle grinder kreeg het niet voor elkaar. Bitch. Uiteindelijk belande meneer bij de kettingzaag. Eureka! Een deur. Trés kasteel. Een beetje te trés zelfs volgens mevrouw. Meneer gaat dus volgende week de ijzerbeslagen kant bedekken met een metalen plaatje, misschien zelfs nog met wat vermiculiet er tussen. Die mag naar het vuur wijzen. De vlakke, toonbare kant krijgt twee handvatten en wordt het buitenaanzicht. Reuze benieuwd hoe lang deze deur het uithoudt.

 

ooooooooh pizza

2014-02-25 15.52.58 2014-02-25 15.52.02 2014-02-25 15.52.28 2014-02-25 15.54.50 2014-02-25 16.20.142014-02-25 16.23.11 2014-02-25 16.26.22 2014-02-25 16.26.29 2014-02-25 16.26.41

De vogeltjes staan in bloei, de bloemetjes kwinkeleren bij opstaan in het rode ochtendlicht, tijd om buitenhuisje Wateetons uit haar winterslaap te halen. Buitenhuisje Wateetons, alwaar ook meneers pizzaoven resideert.

Meneer’s laatste afdekpoging had de winter overleefd. Vermoedelijk vanwege een gebrek daaraan. De pizzaoven had dus goed kunnen drogen, en zo voelde hij ook. Droog. De vermiculliet voelde zelfs kartonnerig. Meneer had geen tijd om te klussen, er moesten zwembaden bezocht  en spinrag verwijderd worden. Maar een fikkie stoken kan er altijd tussendoor. En dus haalde meneer een kruiwagentje hout, een aanmaakblokje en een lucifer en binnen enkele minuten rookte de schoorsteen als vanouds. Zelfs toen het vuur oplaaide bleef alle rook netjes uit de schoorsteen komen, in plaats van uit de deur. Meneer was daar best een beetje trots op. En oplaaien deed het. Met een kruiwagen vol is veel mogelijk. Meneer stookte zijn oven hoger op dan ooit tevoren. Zo hoog dat hij hulpmiddelen moest inzetten om de stukken hout op het vuur te leggen (lees: bovenhandse worp met aanloop, en een bezemsteel). Op het laatst kon hij zijn hand nauwelijks meer voor de ingang houden. Er werden wel scheurtjes zichtbaar in het vermiculliet. Die zaten er al, maar werden wat breder tijdens de stook. Met name de aansluiting tussen deurboog en het vermiculliet vertoonde een forse naad waar ook wat rook uit kwam. Meneer maakt zich er maar niet al te veel zorgen om. Scheuren zijn onvermijdelijk, chamotte staat bekend om zijn geringe, maar niet nul, uitzetting en vermicullietcement geeft nu eenmaal niet mee.

En toen was de oven dus heet, meneer schoof alle gloeiende kolen naar de rand en bedacht zich dat hij er misschien beter aan had gedaan wat pizzadeeg voor te bereiden. In de gauwigheid die ochtend had hij in de supermarkt wel een goedkoop pakje broodmix meegenomen in de vage veronderstelling dat hij zijn oven wel heet, maar niet pizzaheet zou maken. Vooruitkijken is niet echt zijn ding. Dat deeg was gerezen. Snel duwde meneer het in een vage, veel te dikke, pizzabodemvorm, sneed een tomaatje in plakjes, en kwakte die met wat stukjes kip en de goedkope (kill me) goudsalami van dochter Wateetons op het volkorendeeg en mikte deze op de hete stenen. Twee a drie minuten later was de pizza klaar. Gruwelijk verbrand aan de kant die dicht tegen de kolen had gelegen, en aan de bovenkant ongaar en al met al totaal niet te vreten.

Maar hij kwam uit meneers oven.

Wat heeft meneer nu geleerd, lieve kinderen

  • de oven werkt
  • het kost ca 2,5 uur en een kruiwagen hout om de oven van nul naar volle oorlogssterkte te krijgen
  • de temperatuur weet hij niet, hij had (vooruitkijken) geen thermometer bij zich
  • de kolen moeten niet te dicht bij zijn pizza liggen, of andersom. Meneer moet ze misschien meer naar de zijkant verplaatsen. Hij heeft maar een klein oventje.
  • goudsalami, nee
  • bruin brood, ook nee
  • je plastic zeil te dicht bij de schoorsteen leggen: evenmin nee

De temperatuur van de oven daalde wel snel. In de pizzaoven van Il Pecorino kun je, na een avond pizza’s bereiden, de volgende middag nog broodjes bakken. Nu moet aangemerkt dat a. meneer nog geen deur heeft, b. meneer geen hele avond pizza’s bakte maar om een uur of 5 al geen hout meer toevoegde. Maar toch. Verder was er het afwerkdingetje en de scheuren. Scheuren zijn vrijwel onvermijdelijk als meneer straks zijn koepel gaat afpleisteren. Geen ramp, maar het regent ook wel eens op de Veluwe, en het vriest er. Meneers koepel is dan aan de elementen overgeleverd. Dat zeiltje maakt hem ook niet mooier. Een dakje dan misschien? Meneer’s bodemplaat is te klein voor vier gemetselde pilaren (vooruitkijken), maar met wat creativiteit zou dat nog wel lukken. Maar de snelle warmtedaling zit hem ook dwars. Meer isolatie zou daarvoor de oplossing zijn. Meneer denkt momenteel dus aan een huisje, om zijn oven heen. Zo dat alleen de deur nog zichtbaar is en de schoorsteen door het dak steekt. En dat huisje dan helemaal volstorten vermiculliet. Meer isolatie, geen gedoe met regen, geen gedoe met afpleisteren en scheuren.

Hij hoeft zich ook in 2014 niet te vervelen.

Pizzapaniek

20131208_131416 20131209_102658
2013-12-09 10.33.31

Weinig pizzaupdates de laatste tijd. Het is koud en meneer is maar weinig in zijn buitenhuisje. De oven staat, overdekt met plastic te wachten tot de lente. Dat dacht meneer althans. Hij had een oerlelijk tentje in elkaar gebobdebouwerd, dat de oven zowel droog hield als in staat stelde verder te drogen. Dacht meneer althans. Tot schoonouders Wateetons bij de zondagochtendkoffie terloops vermeldden dat ze zijn zeil er afgewaaid hadden aangetroffen. Een week geleden. Meneer dacht even na, De Grote Storm was weer een week dáárvoor geweest. Ergo: meneers pizzaoven stond al twee weken blootgesteld aan de herfstregens. En het zou binnen drie dagen gaan vriezen. Een zeiknatte oven en vriezen, dat gaat niet samen. Er zat niets anders op dan met sneltreinvaart naar zijn huisje en oven af te reizen om deze droog te stoken. En dus zat meneer alleen in zijn buitenhuisje, overdag was hij aan het werk (2:15 met het openbaar vervoer), en ‘s avonds en ‘s ochtends gooide hij hout op het vuur. Elke ochtend als hij wakker werd, en als hij in het donker thuis kwam was het 5 graden celcius. Binnen. Na een paar dagen kleumen, reizen en stoken leek de oven redelijk opgedroogd. Hij pakte zijn oven weer in, goed dit keer, en keerde tevreden terug naar de warme armen en CV ketel van mevrouw Wateetons.

Enkele weken later nam meneer een weekendje partner-/vadervrij om de laatste hand te leggen aan zijn nieuwe boek. Aangekomen in zijn buitenhuisje trof hij tot zijn ontsteltenis andermaal het zeil in de tuin en zijn oven blootgesteld aan de elementen. Het had de week daarvoor inderdaad weer gestormd. Ggelukkig had het sindsdien niet vreselijk geregend. Dus de schade leek te overzien. Voor de zekerheid stond ook dat weekend weer in het teken van Schrijven & Stoken. Binnen was het 7 graden.

Voor zijn vertrek maakte meneer net behulp van een paar ‘spinnen’, haken en paaltjes een nieuwe windbestendige, en droogvriendelijke tent. Althans, dat dacht hij.

Fijn fikkie

Langzaam_voeren_we_de_hitte_wat_op__pizzaoven

Het was al weer een paar weken geleden dat meneer voet zette op Veluwse bodem. Tot zijn opluchting stond zijn improvisatietentje nog keurig overeind. De pizzaoven heeft dus, ook in de regen van vorige week, kunnen drogen. Op het programma staat nog immer het ‘inbranden’: langzaam opstoken van fikkie tot hellfire. Met een nadruk op langzaam, zodat de oven niet uit elkaar barst. Zo geschiedde. Meneer fikte wederom een fikkie, de hele dag lang. Een tamelijk serieus fikkie zelfs. En hij genoot. Van de rook die zo keurig uit zijn schoorsteen wolkte, van de vlammen die dapper aan het dak van zijn pizzapanthéon likten en van die heerlijke kampvuurgeur aan zijn vingers.

En dat was het weer.

Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Leer worstmaken!

dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots