Ei
Deze column schreef meneer voor Elle Eten. Alweer een paar nummertjes geleden, zoals de introducerende zinnen doen vermoeden. U krijgt hem verlaat. Maar ja, dan moet u maar een abonnement nemen.
De dagen worden weer langer, het strand van de all-inclusive lonkt en die vegetarische chips waar ik vorige keer over schreef hadden toch niet helemaal de pompende sixpack potentie die ik ervan verwacht had. Kortom, ik ben op dieet. Het Dukan dieet, dit keer. Geen koolhydraten, veel eiwitten, dat is zo’n beetje de kern. Hoef je dat boek ook niet meer te kopen. Toegegeven, erg vernieuwend is dat niet. Halverwege de 19e eeuw schreef een corpulente begrafenisondernemer al een pamflet waarin hij de speknekreducerende voordelen van een voedingspatroon zonder brood, aardappelen, suiker en bier bezong. Wereldwijde bekendheid kreeg dit low carb dieet in de jaren ’70 dankzij Dr. Atkins Diet Revolution. Sindsdien tapten onder andere het Zone Dieet, het Protein Power Lifeplan, het Earth Dieet, het South Beach Dieet, het Curb the Carb dieet en onze eigen Dr. Frank uit ditzelfde proteïnevaatje. Maar ja, die heb ik allemaal al gehad. Nu volg ik dus het Dukan dieet en dat betekent, naast kipfilet, kwark, tartaar en rookvlees: eieren. Veel eieren. Nee echt. Veel. Eieren. Ter vergelijking: de gemiddelde Elle Eten lezeres tikt er ongeveer 180 per jaar weg. Dat is wekelijks één zachtgekookt eitje op zondag en eentje over de sla en een hele reeks verborgen eieren in de pasta, mayonaise, eierkoeken en McFlurry. Ik kom ook aan die 180, maar dan binnen zes weken. En zonder McFlurry. Dat zijn er veertienhonderd per jaar. Cholesterol? Schmolesterol! Hoewel het waar is dat eieren rijk zijn aan cholesterol is het ook weer niet zo dat van elk spiegel ei het eigeel regelrecht je aorta in wordt geïnjecteerd. Het verband tussen eierconsumptie en een hartinfact of beroerte is zelfs meermaals wetenschappelijk onderuit gehaald. En ach, als ik het mis heb lig ik in ieder geval in de kist met een kneitertje van een kaaklijn. Dat is ook wat waard.
Maar goed, veertienhonderd eieren dus. Je zult begrijpen dat zo rond nummer 800 het hardgekookte eitje wel een beetje begint te vervelen. Dan ga je googlen op ‘ei+bereidingswijze’. Gelukkig zijn dat er heel wat. Je kunt een ei koken, dat wist je wel. Het perfect zachtgekookte eitje heb je vast al jaren onder de knie. Maar wat dacht je van een omgekeerd zachtgekookt ei? Gegarandeerde kreten, van enthousiasme of afschuw, aan de ontbijttafel. Eigeel stolt bij een wat lagere temperatuur dan eiwit en door een ei in een oven tot 65 graden te verwarmen krijg je een eitje waarbij juist het eigeel stevig, maar het eiwit nog snotterig is. In een pannetje water kan het ook, als het je lukt de temperatuur constant te houden. Het pocheren van een ei biedt ook welkome variatie. De fraaiste en meest spannende (blaren!) pocheerwijze werkt als volgt: veroorzaak door te roeren een draaikolk in een pan met gezouten, en eventueel licht met azijn aangezuurd heet water. Breek je eitje precies in het oog van je mini-malström. Het eiwit zal door de hitte, en een beetje geholpen door het zuur, stollen en dankzij de draaikolk een beschermende bolletje rondom je dooier vormen. Na een minuut of 3 tot 5 is je gepocheerde ei klaar. Het is hierbij wel van essentieel belang dat je kakelverse eieren gebruikt. Deze bereidingswijze gaat gegarandeerd een paar keer mis, maar als je er een wedstrijdelement aan koppelt kun je er makkelijk een zaterdagochtend met de kinderen mee vullen (en (blaren!) een zaterdagmiddag in het ziekenhuis). Het Balut-ei tenslotte is misschien meer iets voor de zaterdagnacht, tijdens een beschonken truth or dare wedstrijdje met je vrienden. Het is een bevruchte en half uitgebroede eitje, dat wordt gekookt waarna je openmaakt en het halfontwikkelde lauwwarme embryo oppeuzelt. Met wat koriander en citroensap is het een populaire snack op de Filipijnen. En wat blijkt, na mijn eerste zachtgekookte Balut-eitje was ik gelijk twee kilo kwijt.
Geweldig dieet!
Next time, we’ll eat a tiger
Noem het verspilling, noem het plat, vulgair of, desnoods, ongezond. Meneer moet er om grinniken. Voor de liefhebbers van thisiswhyyourefat.com en bewoners van het hartaanvalhuisje.
en de follow-up:
Dé avondsnack voor mensen die 70 kilo wegen
(er is er trouwens al eentje vanaf, dank u)
Daarom ben je dik.nl
Nee, een lekker bekkende uerel is het niet. Meneer heeft hem dus maar niet geregistreerd. Maar afgelopen zondag zag hij, op de menukaart van een pannenkoekhuisje, wel een paar geweldige kandidaten.
Dan maar gewoon ons dagelijkse portie dubbelgefrituurde hamburgers op thisiswhyyourefat.com.
Nooit meer snaaien
Meneer is een snaaier. Hij eet de restjes van mevrouw’s bord, likt pannen uit, neemt geregeld een half blokje chocolade, een kwart handje chips en een slok sinaasappelsap. Dat is niet goed voor meneer’s lijn en van meneer’s zelfcontrole. Dus hij gaat maar weer eens zijn leven beteren.
Nooit meer snaaien. Gewoon eten wat de pot schaft. Geen nodeloze tussendoortjes of restverwerking.
Mevrouw heeft haar medewerking al toegezegd. Ze mag van meneer hem aanspreken op zijn snaaigedrag. Hij zal haar dan niet slaan, heeft hij beloofd. Of uitschelden. Of bijdehante (bijdehande?) opmerkingen maken.
Als hij nou ook nog op uw hulp kan rekenen dan moet het snaaitechnisch wel goed komen met meneer. Dus, ziet u ergens op straat een machtige gestalte met dito kaaklijn lopen waarvan u vermoedt dat hij aan het snaaien is (of daaraan denkt of heeft gedacht) dan betreft het zonder twijfel de fameuze meneer Wateetons. Besluip hem voorzichtig en sla hem met de hak van uw schoen, of ander puntig voorwerp, vol op de slaap, ondertussen met een Pools accent “Niet Snaaien!” brullend in zijn oor.
Bedankt. Samen komen we er wel uit.
mevrouw leest een boek: Superfoods
Ik, Mevrouw Wateetons, ben eindelijk weer lid geworden van de bibliotheek en heb nu gratis toegang tot een grote voorraad boeken over gezonde voeding. Ik heb er gelijk maar een zooi meegenomen. Helaas kan de helft linea recta weer terug omdat ik de inhoud in diverse andere vormen al heb gelezen. Veel drinken, goede koolhydraten en vetten, bewegen. Jajaja…
Nu kwam ik een boek tegen dat ging over superfoods: tomaten, pompoen, broccoli, yoghurt, bosbessen, spinazie, zalm, walnoten, soya, kalkoenborst… en nog zo wat. Eet deze superfoods en een lang gezond leven is je toekomst, meldt de schrijver. Vanwege de aanwezigheid van anti oxidanten, fytodingessen en nog meer interessant klinkende ingredienten. Inslaan die hap en opkrikken die gezondheid en weerstand!
Meneer Wateetons hoorde mij vriendelijk aan, maar brulde vanochtend vanonder de douche (waar hij zijn bolle buikje aan het wassen was): “Superfoods, my ass! Het zijn gewoon allemaal in Amerika makkelijk te verkrijgen produkten!” Misschien is gerookte slangenhuid ook wel geweldig gezond, maar dat is niet te vinden in de schappen van de Amerikaanse grootgrutter. En dan kan het natuurlijk nooit een superfood zijn. Hoe dan ook, Meneer Wateetons krijgt vandaag veertien superfoods op zijn boodschappenlijstje en vervolgens zie ik wel wat ik aan gerechten voor mijn neus krijg.
Maar eerst even een mini-snickers halen bij een collega.
Heeft u een idee?
Mevrouw heeft de laatste tijd nogal specifieke dieetwensen. Op half-medische grond, dus meneer is haar graag ter wille, al kan hij het soms niet helemaal volgen. Vanochtend lag dit lijstje op de keukentafel. Of ik met deze ingredienten een hele week wil koken. U begrijpt: daar heb ik externe inspiratie voor nodig. Van u. En snel.
Nog een leuke prijsvraag, kunt u afleiden aan de ingredienten aan welke aandoening mevrouw Wateetons lijdt. De winnaar krijgt een pond kippenlevertjes.
Update: snelle koolhydraten als rijst, pasta, couscous en aardappels mogen ook.
meneer Wateetons’ eetschema
U weet het, naast foodlogger is meneer Wateetons ook buitengewoon ongetalenteerd bodybuilder. Tja, hij heeft het ook niet zelf verzonnen. Of wel, eigenlijk. Hoe dan ook: die twee gaan niet echt goed samen. Een bodybuilder moet veel eten, maar ‘schoon’. En schoon is niet perse lekker. Veel eten is trouwens ook niet perse lekker. Maar wel duur. Als je je eiwitten wilt halen uit kwalitief hoogstaand (en diervriendelijk) voedsel is het zelfs onbetaalbaar. Een kilo Bressekipfilet per dag, ga er maar aan staan. Lastig dus.
Maar meneer geeft niet op en trekt braaf aan zijn halters en maakt braaf zijn eetschema’s. En probeert ook nog eens lekker te blijven eten. Dit is een voorbeeld van zo’n eetschema. Voor op rustdagen. Met ‘s avonds nog wat ruimte voor frivoliteit. Een lachtertje (qua calorieen) voor de doorgewinterde krachttrainer, maar meneer Wateetons zit er al vol zat van.
Nieuwe dieethype
in de reacties op een post werd het al genoemd, de Franse paradox: in de landen rond de Middellandse Zee leeft men volgens een eigen stijl. Enerzijds is het risico voor hart- en vaatziekten erg groot, omdat het eten veel vet, cholesterol en verzadigde vetzuren bevat. Anderzijds worden hartproblemen bij Fransen en Italianen juist minder geconstateerd.
De oorzaak is dat juist wijn, zo gezond, dit probleem oplost. Deze situatie staat bekend als de Franse Paradox. Chilenen hebben studies verricht naar wijn in combinatie met een Middellandse Zee dieet en vonden een zeer gunstige invloed op de antioxidatie-activiteit. In 2003 werd in een artikel melding gemaakt dat de Franse paradox bestaat omdat de porties in vergelijking met inwoners van de USA en ook Westeuropa eenvoudig kleiner zouden zijn, en dat slechts een kleine invloed van wijn is.
En dan is er nu dus het Sonomadieet, www.sonomadiet.com. Volgens mij heeft die haar dieet gewoon gebaseerd op deze paradox. Want je moet wijn gaan drinken, en je porties afmeten.
Kijk, dat klinkt allemaal stuk gezelliger. Maar ik ben helemaal niet op zoek naar een dieet. Ik wil gewoon pure voeding, maar dan eigenlijk het liefst in een flesje. Nu geeft dit Sonoma dieet wel powervoedsel dat gelukkig geen namen heeft als sonomabar en sonomashake maar bosbessen, paprika, broccoli.
Naja, dus gewoon weer normaal eten, elk pondje…..
