Afgelopen weekend bezocht meneer met Watpleegtons de Tony Stone Low and Slow barbecuecompetition. Tipje van Martijn Schimmel van Vuur en Rook. Nu heeft meneer een fijne Cobb, maar barbecuen kan hij voor geen meter. Voor de aanschaf van dit apparaat, dat hij vooral kocht omdat het er zo kek uitzag, wist meneer niet eens het verschil tussen barbecueën en grillen. Zijn Lidlsateetjes gaarde hij meestal óf op een wegwerpbarbecuetjes van diezelfde Duitse Liefde van zijn Leven óf op de elektrische barbecue (zonder deksel) van schoonouders Wateetons. Stokbrood, huzarensalade en veel shaslicksaus erbij. U krijgt een beeld.

Negenendertig vergooide jaren.

Want, damn, dat barbecueën is leuk. En wat zijn die rigs groot! En wat ziet zo’n varkentje aan het spit er smakelijk uit! Meneer raakte geïnspireerd. De rest van het weekend stond er alleen maar low and slow voedsel op het menu. Vooruit, a) geen compleet varkentje en b) ook zonder gebruik van de barbecue. Daar maakt hij namelijk geen vrienden mee bij a) dochter en mevrouw Wateetons en b) de boven en onderburen van zijn flatje in Amsterdam-Noord. Maar toch. Het zondagochtendontbijt van meneer en Watpleegtons bestond uit vier uur op ca 100 graden gegaarde ribs, met een Slap yo Daddy rub (verzoekje van pleegzoon), bestreken met Dr Pepperbarbecuesauce en een vervolgens half uurtje afgerookt op pruimenhout. Het diner was ongeveer hetzelfde, maar nu zeven uur lang gegaard, bestreken met een basis barbecuesauce en gerookt op een nogal heftige melange van beuk, turf en kruidnagel van SmookBBQ. Verrukkelijk. Meneer ziet zich deze zomer nog wel een barbecuesmoker kopen. En héél vaak naar de sportschool gaan, want het publiek op Tony Stone deed hem vermoeden dat zijn gewicht met deze nieuwe hobby wel eens heel fast heel high zou kunnen worden.

(Dit stuk verscheen eerder in gekuisdte (bedankt Elly) vorm in het leukste culiblad van Nederland: Elle Eten.)

Een warme nacht met een Griekse of Bulgaarse. Beetje roeren, of een standje, en de volgende ochtend een halve liter zure witte klodders.  Yoghurt maken,  ’t is net het leven. Of dat van mij in ieder geval. But seriously, wat is dat eigenlijk, yoghurt, waarom heeft het zo’n rare naam en waarom is er zo véél van? Een bezoekje aan het supermarktkoelvak levert een tas vol yogovario op: naast de bekende volle en magere bestaat er stand, roer, biogarde, bifidus, Turks, Bulgaars, Grieks of Geits, rechtsdraaiend, linksdragend en iets met LGG. En dan heb je nog de een eindeloze reeks kindervarianten met een smaakje die ik maar buiten beschouwing laat.

Ondanks de oerhollandse associatie die we hebben bij yoghurt met bruine suiker en de vlaflip ligt de oorsprong van yoghurt ergens in het midden-oosten. Het woord komt in ieder geval uit het Turks waar iets met ‘dik’ en ‘kneden’ te maken heeft. De bereiding komt, ongeacht de soort, steeds een beetje op hetzelfde neer. Je neemt warme melk, voegt er melkzuurbacteriën aan toe, even wachten: hop, yoghurt. Een Turk kan de was doen. Het verschil tussen roer en standyoghurt zit hem in het ‘even wachten’. En de ‘hop’, ook wel. Standyoghurt is het snelst klaar. Dé ontbijtkeuze voor onze jachtige tijd.  Dit type wordt gemaakt door de melk te enten met melkzuurbacteriën en deze dan een uur of 2-6 te laten rijpen op 40-45 graden. Het resultaat is een stijve, brokkelige en kwetsbare yoghurt. Je schept het, in plaats van het te gieten. Het wordt dan ook industrieel gerijpt in de beker waarin jij het uiteindelijk aanschaft in de supermarkt. Roeryoghurt is de yoghurt zoals we die gewend zijn van vroeger. Die met de bruine suiker zeg maar. Je schenkt hem, vaak uit een pak. Meestal staat er helemaal geen ‘roer’ op, maar gewoon magere of volle yoghurt. Ook hier gaan er weer melkzuurbacteriën bij de warme melk, maar deze mag langer en op een lagere temperatuur rijpen, zo’n 14-18 uur bij 30 graden. Even doorroeren (ha!) en je hebt de bekende dikvloeibare, enigszins slijmerige yoghurt. Minder kwetsbaar, makkelijker in grote hoeveelheden te maken en dus aantrekkelijker voor de industrie. Vaak wordt er aan beide typen in de bereiding nog een beetje melkpoeder toegevoegd voor wat extra body. Nu weet je eigenlijk alles, want Turkse, Bulgaarse of Griekse yoghurt is niet meer dan vette stand yoghurt waaruit extra vocht verwijderd is en biogarde, bifidus, LGG en rechtsdraaiende yoghurt zijn de aanstellerige varianten met bacteriën met betwistbare gezondheidseffecten. Het mooie is, zowel roer als standyoghurt maak je eenvoudig thuis. Die benodigde melkzuurbacteriën hebben weliswaar moeilijke namen, maar je hebt ze gewoon op voorraad: elk pak yoghurt zit er vol mee. Verder heb je alleen nog melk, een oven en een kookthermometer nodig.

Kook eerst de melk gedurende tien minuten op 90 graden. Dat zorgt voor een extra stevige yoghurt straks. Laat het afkoelen tot de gewenste temperatuur (rond de 30 graden voor roer- en 45 graden voor standyoghurt) en voeg een scheutje yoghurt toe. Welke, dat maakt niet zo veel uit. Je kunt roeryoghurt maken van standyoghurt en andersom. Lekker gek. Wel merkte ik verschil in smaak tussen de verschillende entscheutjes. Zo is na een week lang experimenteren volle (koe)melk aangezuurd met een scheutje geitenyoghurt mijn absolute favoriet geworden.  Stel de oven in op de juiste temperatuur en laat de aangezuurde melk al naar gelang je standjeswens daarin een avondje of een anderhalf etmaal rijpen. Even afkoelen en klaar. Als het goed plant is je yoghurt precies op tijd gereed voor het ontbijtje met die hete Griekse of Bulgaarse.

Een no waste kersttipje van mevrouw Wateetons (zij leeft!), geïnspireerd door Pinterest. Neem een mandarijntje, haal de schil er in twee helften vanaf. Zorg dat dat witte flubbertje in het midden, dat je vroeger altijd opat omdat het gerucht op het schoolplein ging dat je daar blinde darmontsteking van kreeg en dus lekker thuis kon blijven, erin blijft. Giet een laagje olie in de helft met het flubbertje. Olijfolie werkte goed in huize Wateetons. Gooi de mandarijn en de rest van de olie weg. Ignite the flubber! Zet de andere helft er, eventueel kerstelijk gedecoreerd, op voor een extra feestelijk effect. Werkt ook goed met een sinaasappel, maar niet met een banaan.

Limoncello. De eenvoudigste onder de likeuren, maar oh zo lekker. Meer dan wat citroenen, suiker en heel veel alcohol heb je er niet voor nodig. En laat meneer die nu allemaal hebben. Die citroenen en suiker zijn ook voor u, man in de straat, wel aan te komen, maar heel veel alcohol kan een probleem vormen. Het gaat namelijk niet om heel veel flessen, maar om één fles met een heel hoog percentage alcohol. De limoncellomaker koopt dat bijvoorbeeld in het buitenland, 94% sterk. Dat zelfde goedje ligt ook bij de Hanos of Kweker wel, maar is daar behoorlijk aan de prijs. Zelf maken kan natuurlijk ook. Lees bijvoorbeeld het Handboek voor de Vinex-jager er eens op na (als u veel geld over heeft). Meneer zelf had een half litertje van een respectabele 80%.

Hij schilde drie citroenen, gewoon gekocht bij de Lidl. Overal zul je lezen over het belang van het gebruik van biologische citroenen, waar geen opgepoetst glanslaagje om zit. Meneer wast zijn citroenen gewoon even met wat zeep, goed afspoelen en klaar. Hij doet niet zo moeilijk. Uw afgrijzen graag in de comments.  Zo doet hij trouwens ook niet zo moeilijk over het feit dat zijn Poolse, Griekse of anderszins goedkope supermarktcitroenen geen P.G.I. Sorrento citroenen zijn. En dat zijn Limoncello dus helemaal geen Limoncello mag heten. In Italië zijn ze er creatief mee: Limonello, Limoncino, etc.  Enfin, niet moeilijk doen enzo. Zijn zeer dunne supermarkt citroenschillen gingen in zijn huistuinkeukenalcohol, en bleven daar een week of drie dobberen. Binnen enkele dagen werd de alcohol mooi geel. Het rook verrukkelijk. Drie wekenlater  maakte meneer een suikeroplossing van ongeveer 400 gram suiker op een halve liter water (warm maken, anders kun je roeren tot je een ons weegt). Nu had meneer wel eens eerder Limoncello gemaakt, of iets dat daar voor door moest gaan. Citroenschillen in ca 40% alcohol met een flinke dot suiker erbij. Het resultaat was best te drinken, maar het was helder. En Limoncello is troebel. Heldere Limoncello is zelfs de naam Limoncino niet waardig. Daar wil zelfs meneer wel moeilijk over doen. Dat moest anders. Hij wist dat het iets te maken had met het mengen van zeer sterke alcohol met suikersiroop. Dat slaat het, via een hem onbekende reactie ‘blind’. Meneer nam de proef op de som en goot de afgekoelde suikersiroop bij de alcohol. Het resultaat ziet u in het filmpje hieronder. (Ik zal er niet veel over verklappen, maar hoera). Meneer had Limoncello. Lékkere limoncello. Ook iets te sterke Limoncello trouwens, en na wat bijmengen weer wat te zoet.  De juiste verhouding alcohol en suikersiroop moet hij nog eens uitzoeken. Maar het was gelukt. Alleen die naam he.. Limonsnollo?