Meneer leest een boek: het Grote Wildplukboek
Toen meneer eens met de uitgever van ‘Over Worst‘ over één van meneers zijprojectjes, de wildplukwijzer, babbelde sprak die onmiddellijk de woorden: “zit daar geen boek in?” De man verstaat zijn vak, zo veel is duidelijk. En jawel, het boek die hij wist dat erin zat is eindelijk hier: Het Grote Wildplukboek door de Wizard of Wildpluk Edwin Florès van Casa Foresta. Niet uitgegeven door meneers uitgever overigens, dus zo goed verstaat die zijn vak blijkbaar ook weer niet.
Het Grote Wildplukboek – Eten uit de Natuur is niet het eerste boek over wildplukken. Meneer heeft er nog zeker vier in de kast staan. Maar het wordt wel in de markt gezet als Het Boek, zo als dat ook met Florès eerder Paddenstoelenboek gebeurde. Marketingtechnisch slim, maar ook, laten we wel zijn, met reden. Meneer telde maar liefst honderdvijfenfuckingnegentig lemmas. Dat zijn er meer dan uit al meneers andere wildplukboeken bij elkaar. Deze enorme hoeveelheid wildpluksoorten zijn opgedeeld in zes groepen: planten (denk aan paardenbloemen, grote klis of daslook), bessen en vruchten (dauwbraam, Japanse wijnbes), noten (walnoot, hazelnoot) en een aantal categorieën die dit boek niet alleen qua omvang maar ook wat inhoud betreft uniek maakt: zeewieren (Zee-eik! Suikerwier!) en naaldbomen (Douglasspar, Taxusbes (alleen de bes!). Je krijgt er bovendien Florès vorige boek gratis bij in de vorm van een hoofdstuk over paddenstoelen dat in grote lijnen overeen komt met zijn vorige uitgave. Nice. Elk lemma geeft de kenmerken van de plant of vrucht, waar en wanneer je het kunt vinden, en het culinair gebruik zowel als de vermeende heilzame werking, steeds mooi voorzichtig geformuleerd als ‘… dit wordt aan deze plant toegeschreven’. Wildplukken doe je ook volgens Edwin Florès vooral omdat het lekker is, niet om er gezonder van te worden. Elk lemma is uiteraard ook voorzien van een foto. Dat hadden er wat meneer betreft wel meer mogen zijn. Nu lijken ze vaak meer op fotografische aantrekkelijkheid dan op determinatiepotentie gekozen te zijn. In geval van daslook zijn zelfs alleen de wortelen gefotografeerd, ga met zo’n foto maar eens op zoek in het stadspark. Zo ontkom je toch niet aan het meesjouwen van een of meerdere veldgidsen, naast Het Grote Wildplukboek.
Het boek wordt ingeluid en afgesloten door niemand minder dan Jonnie Boer, van De Librije. Hij geeft een aantal breed inzetbare en makkelijk in de eigen keuken uit te voeren recepten voor de bereiding van je oogst: soep, olie, azijn, zout, boter en dergelijke. Het boek is uiteraard in robuste hardcover uitgevoerd, met een rechttoerechtaan opmaak, en mooie foto’s. Dit wildplukboek is, met recht, Hét Wildplukboek.
We plukken!
Het Grote Wildplukboek
Edwin Florès
Uitgeverij Bertram + De Leeuw
€24,95
Smakelijk Almere: in een keer 900 nieuwe plukplekken op de wildplukwijzer
Hoppatee. In één keer 900 nieuwe plukplekken op de wildplukwijzer. Uit Almere, van Almere, maar voor iedereen. Want deze vooruitstrevende gemeente heeft, dankzij de inspanningen de vereniging Buitenstad, de Koninklijke Nederlandse Heidemaatschappij, Almeerse Weelde en de Christelijke Agrarische Hogeschool, besloten al haar geregistreerd eetbaar noot- en vruchtbomen vrij te geven. Via de wildplukwijzer natuurlijk.
Die 900 zijn overigens maar het topje van de wildplukijsberg. We hebben, voor het overzicht, het aantal plukplekken van één soort gereduceerd tot één of twee per straat. Als je ter plaatse om je heen kijkt zul je zien dat soms hele wijken vol staan met beukennoten of walnotenbomen.
Meer info in de folders over Almere Buitenstad en de wildplukwijzer: de buitenpagina van de folder en de binnenpagina.
Welke gemeentes volgen? Sharing is caring.
Weet u nog? De wildplukwijzer is ook beschikbaar voor Android en iOS.
Wildplukker ben je overal
-
- Kokosnoten, even 12 meter klimmen, en hop.
-
- Een kokosnoot. Een leatherman van de kermis.
-
- Na hakken en snijden wordt er een harde schil zichtbaar
-
- meer noot!
-
- en dan toont zich al snel het verschil met een echte leatherman
-
- de priem van de nepherman werkte gelukkig nog wel
-
- kokosvocht
-
- meneer zal zich bij thuiskomst weer gaan scheren, echt.
-
- stone vs coconut
-
- kokossss
-
- Wat een leatherman niet voor elkaar krijgt lukt een steen wel
-
- zacht, smakelijk kokos
De Wildplukwijzer is nu beschikbaar voor iphone
Fruit en noten, rechtstreeks uit de natuur en bij jou om de hoek. Gratis, lekker, biologisch, onbespoten en foodmileloos. Wil jij weten waar je in jouw omgeving de lekkerste noten, kruiden en vruchtjes kunt vinden? Grijp je iphone en installeer de per vandaag beschikbare gratis wildplukwijzer app voor iphone (de androidversie bestond al). Via deze app, gekoppeld aan de site www.wildplukwijzer.nl vind je de verborgen appelboom in het plantsoen om de hoek, de walnoot in het stadspark en de braam, vlier of hazelnoot langs de spoorbaan. Als je nu op pad gaat kun je onder andere appels, peren, hazelnoten, walnoten en tamme kastanjes plukken. De kaart is gratis en openbaar, iedereen kan zelf bomen, struiken of kruiden zoeken én toevoegen. Helemaal 2.0. Helemaal eenvoudig.
Pluk naast de Petteflat!
Over de wildplukwijzer
De Wildplukwijzer is een initiatief van uw aller meneer Wateetons (wateetons.com en auteur van het Handboek voor de Vinex-jager en Over Worst) en kwam tot stand in samenwerking met de werkgroep Oogsten zonder Zaaien (www.oogstenzonderzaaien.nl) van Slowfood Nederland. Elke plukplek op de wildplukwijzer bevat een link naar een uitgebreide beschrijving van deze boom of plant in de Wildplukwiki van Oogsten zonder Zaaien. Andersom kun je in de wildplukwiki direkt doorklikken naar plukplekken in de buurt. De app werd ontwikkeld door Merlin Internet Services in Harderwijk.
De website: www.wildplukwijzer.nl
De iphoneapp: tinyurl.com/wildplukiphone
De androidapp: tinyurl.com/wildplukandroid
De wildplukwijzer in de media
‘De Tomtom van het wildplukken’ – Elsevier
De wildplukwijzer is ‘verplichte kost’ – Foodlog.nl
‘Simpel en overzichtelijk.. en het mooiste is nog wel de wildpluk app’ – Nederlands Dagblad
‘Zeer leuk’ – Onno Kleyn
Meer media
Poppenjam zonder pitten
Meneer was een dagje op pad met @casaforesta. Zijn nieuwe landgoed bekijken, op de trekker rijden en wildplukken. Een zaterdag well spent. De wildgeplukte waar betrof Gele Kornoelje. Edwin wist een goede maar geheime plukplek. “Zeker duizend kilo” hing er aan de bomen vertelde hij stoer op weg er naartoe. Maar hij bleek niet overdreven te hebben. Eindeloze rijen struiken stonden er, in de berm van een onooglijk bedrijventerrein in het oosten des lands. Ze plukten geen duizend kilo, maar het had gekund. Wel flagrant ongeel trouwens die kornoeljes. Rode vruchtjes zijn het, tegen het bordeaux aan als ze goed rijp op de grond liggen. Ovaal, en ongeveer een centimeter groot. Niet te verwarren met de rode kornoeljestruik, die dan weer diep paarse, en oneetbare, vruchten geeft. Raar. Als je de struik en vruchten eenmaal op je netvlies hebt staan kom je er al snel meer tegen, zoals meneer deed in de bossage rondom het schoolplein van dochter Wateetons. En niemand die ze plukt. Misschien dat dat komt omdat ze uit het handje niet zo lekker zijn. Te zuur, een enkeling noemt ze zelfs wrang. Maar met een schep suiker is alles lekker. Dus meneer ging aan de slag. Bij de kringloopwinkel had hij een poppenpasseerzeef op de kop getikt. Die paste net op het poppenaanrecht van het poppenkeukentje van zijn buitenhuis. Helaas hebben gele kornoeljevruchten geen poppenzaadjes. Die zijn gigantisch, wat ook niet zal helpen bij de popularisering van deze vrucht. Dat werd dus hard werken voor de poppenpasseerzeef. En voor meneer, die na afloop met een poppensopje de poppenklieders van de muren kon poetsen. Maar het resultaat, na toevoegen van wat geleisuiker en een uitgeperste sinaasappel, mocht er wezen. Lekkere, friszure en niet al te zoete jam. Jam voor grote mensen. Maar niet zo veel. Dat krijg je met al die pitten. Een poppenhoeveelheid, zeg maar.
Vind gele kornoeljes bij jou in de buurt met de wildplukwijzer. Of liever, zet ze erop want vooralsnog zijn er slechts 9 gemeld.
Tuintjes enemy no1
Iemand gaat er boeten voor de mislukte oogst van meneer’s tuintje. Het ligt voor de hand wie: de slakken. Listig verstopt in de haag die zijn barre akker omzoomd, klaar om toe te slaan zodra meneer en dochter Wateetons hun hielen lichten. Een plaag voor de goudeerlijke moestuinier. En een plaag moet je eten, zegt Wouter Klootwijk. Drie minuten in de struiken speuren aan het eind van een wiedsessie leverde twee kinderklauwtjes vol slakken. Huisjesslakken, geen naaktslakken. Die zijn niet te vreten. En totaal onvindbaar als het niet regent, waarop ze bij de eerste drup in grote getale uit de ether lijken te kristalliseren. Welke huisjesslakken het zijn, dat weet meneer niet. Hij laat zich graag door u informeren. Meneer nam ze mee naar huis in een stenen plantenpotje, onderweg stoppend bij de verbouwereerde Turkse groenteboer voor een plastic zakje om de talrijke ontsnappingspogingen in de kiem te smoren. Thuis gingen ze in een plastic bak (met een groene deksel, vandaar de foto) om zich in een paar dagen van hun uitwerpselen te ontdoen. Een uitstekend idee, zo bleek de volgende ochtend. De hele bak zat vol met bruine smurrie. Dat zal je binnen krijgen… Een minder uitstekend idee was om de slijmerige boeienkoningen een reepje lucht te gunnen. Bij het ontwaken trof meneer slakken op de keukenvloer, muur, koelkast en router. Dat had hij beter moeten weten. Inmiddels is de bak schoner, en de slakken trager. Kruipend richting een voorgerechtje.
En het is niet eens pasen
Gekregen van @biotarier, uit zijn kippenparadijsje iets ten noorden van Amsterdam. Chocoladebruin! Groen!
De wildplukwijzer is vernieuwd!
Gratis, lekker, biologisch, onbespoten en foodmile-loos voedsel. Dat is het doel van de geheel vernieuwde Wildplukwijzer. Nederland hangt namelijk vol met gratis noten en fruit: een appelboom in het plantsoen om de hoek, die walnoot in het stadspark en de braam of vlier langs de spoorbaan. Maar hoe vind je ze? Via de Wildplukwijzer natuurlijk, als sinds 2009. En per vandaag gaat dat zelfs nog makkelijker, want de Wildplukwijzer is vernieuwd!
De oude wildplukwijzer groeide uit haar voegen. Er stonden inmiddels zo veel bomen en planten op (dank!) dat Google ze over drie verschillende pagina’s verdeelde. Dat was onhandig. En wat meer functionaliteit, bijvoorbeeld zoeken op type vrucht of seizoen, was ook van harte welkom. Wat wil het toeval: dat, en nog veel meer, is nu beschikbaar in de nieuwe wildplukwijzer! Via www.wildplukwijzer.nl en een aan de site gekoppelde android app kun je alle openbare fruitbomen en -struiken, notenbomen en verdwaalde komkommerplanten in Nederland vinden, en helpen in kaart te brengen. De kaart is openbaar, iedereen kan zelf bomen, struiken of kruiden toevoegen. Helemaal 2.0. Helemaal eenvoudig. Pluk naast de Petteflat!
Nieuwe functies:
- Alle plukplekken in één overzicht
- Zoeken op soort, bijvoorbeeld appels, kastanjes of kraailook
- Zoeken op seizoen, alleen plukplekken laten zien waar op dit moment wat te plukken valt
- Per soort een verwijzing naar de betreffende lemma van de Wildplukwiki van Oogsten zonder Zaaien. Én andersom, vind bij elke beschrijving op de wildplukwiki onmiddellijk een plukplek bij jou in de buurt
- Foto’s van plukplekken, daardoor nog makkelijker terug te vinden
- Zoeken op adres
- Een android app, waardoor je ook op de fiets plukplekken kunt vinden én markeren. (Handig met iOS, wildplukenthousiast, tijd over? Laat van je horen!)
Het technisch ontwerp van de site is van de hand van C.H. Bos, de grafische vormgeving werd gedaan door Ewout Fernhout.
Garage van melk en honing
De aanwezigheid van een Spaanje jamon in meneer’s garage bleef niet lang onopgemerkt. Buiten zijn zicht, aan de achterkant bleek een muizenfamilie zich al weken te goed te doen aan deze delicatesse. Een delicatesse die eigenlijk bestemd was voor workshopdeelnemers. Maar wat waren ze schattige, de muisjes. En wat renden ze guitig tegen de muren op. Dat heeft meneer zijn workshopdeelnemers nog nooit zien doen. Dus vooruit, sin rencores. De jamon ging in de prullenbak, dat wel. Er zijn grenzen aan meneer’s vrijgevigheid.
Weken later renden de muisjes nog altijd guitig tegen de muren op. Inmiddels soms met wel zeven tegelijk. Ze ritselden en piepten verstoord als meneer zijn garagedeur open deed. Het kostte hem steeds meer moeite zijn auto te bereiken door de krioelende lijven op de vloer. Toen keek meneer eens in zijn prullenbak. Een prullenbak die zich diezelfde garage bevond en waar nog altijd een hoefje uit stak. Meneer trok de jamon aan zijn hoefje omhoog. Verdwenen. Op. Of hard daar naartoe op weg in ieder geval. Meneer had het paradijs gecreëerd, een garage van Melk en Honing. Het werd tijd om paal en perk te stellen, zijn garage terug te heroveren op het knaagdierenvolk. De ham, of wat ervan resteerde, ging weg met het grof vuil, meneer dichtte de gaten in zijn muren plaatste de muizenval van de kennis van Goed en Kwaad. No more señor nice guy.
