Kijk die oooooogst dan

2014-07-10 16.33.24

Er is OOGST

2014-07-01 20.26.13 2014-07-01 20.25.20 2014-07-01 20.20.06 2014-07-01 20.08.38

Kijk dan, kijk dan toch!

Pizzahuisje

De pizzaoven nadert langzaam zijn voltooiing. Werken doet hij al. Als een malle, zelfs. Toch zou meneer, als hij het opnieuw zou mogen doen, een aantal dingen aanpassen. Een iets lagere koepel bijvoorbeeld. Meneer heeft het idee dat de straling vanuit de bol de ovenbodem optimaler zou kunnen bereiken. En hij zou een isolerende doek om zijn koepel wikkelen. Maar die vond meneer toendertijd te duur. De doek, zoals de naam doet vermoeden, isoleert. Goed zelfs. Maar bovendien vangt dit zachte materiaal het uitzetten en krimpen van de stenen op. Meneers huidige isolatie (hard en stijf vermiculietcement) doet dit niet. Het gevolg: scheuren in de isolatie van de koepel.  Geen onoverkomelijke ramp, ware het niet dat het vermiculietcement niet de daadwerkelijke buitenkant is van zijn oven. Het poreuze spul is niet weerbestendig. De meeste ovens worden uiteindelijk afgesmeerd met een soort pleisterlaag. Maar ja, die scheurt dan ook weer, neemt daardoor vocht op en scheurt vervolgens verder. Et cetera. Momenteel staat de oven onder een blauw zeil. Dat is ook geen gezicht. Meneer wil een elementenbestendige oven. Die in weer en wind, zomer en winter mooi staat te zijn. Er zat niks anders op: een pizzaovenhuisje. En zo geschiedde.

Met veel waterpassen wist meneer in twee dagen een alleszins aardig huisje te bouwen. Met een klein brokje in zijn keel vanwege het verdwijnen van zijn koepel. Die vond hij toch mooier. Maar ja, niet aanstellen.

Het huisje stort hij straks vol met vermiculiet. Weerbestendig en geïsoleerd³!

2014-04-29 14.55.002014-04-30 15.47.03 2014-04-30 16.53.47 2014-05-01 15.15.48 2014-05-01 16.42.16 2014-05-01 17.27.14 2014-05-03 12.41.45 2014-05-03 17.22.16 2014-05-18 14.49.12

The real fruit ninja

Maar wat was het? Boomin’ Beertjes?

Op zijn dagelijks rondje Reddit trof meneer dit filmpje. Goed voor een halve minuut stom gegrinnik bij de ochtendkoffie. Hm. Potassium Chloride? De woorden ‘Naso Capo’ zijn een van de weinig dingen die zijn blijven hangen uit zijn studietijd. Ca-lcium is po-tassium. Potassium Chloride is dus calciumchloride. Laat dat nou net een hulpmiddel zijn in de DIY kaasbereiding. Een hulpmiddel dat al jaren in meneers koelkast te vinden is. En gummibeertjes, die heeft meneer natuurlijk altijd op voorraad.

Aan de slag!

 

Fail.

En het residu was niet eens lekker. Sterker nog, 24 uur later voelt meneer die ene druppel nog op zijn tong branden.

 

Maar, wat is het?

Maar, wat is het?

DIY pizzaoven hulpstukken

2014-04-28 10.59.39 2014-04-28 11.03.05 2014-04-28 11.08.39 2014-04-28 11.16.18 2014-04-28 11.37.48 2014-04-28 11.53.14

Bestraffend besprak Tijs hem toe: als je zelf een pizzaoven bouwt kun je natuurlijk geen schep kopen in de winkel. Zijn illustere illustrator had gelijk. Scheploos en beschaamd verliet meneer kookwinkel Oldenhof waar ze hadden overlegd over de vormgeving van Over Rook. Maar de oven was klaar voor gebruik en meneer had nog steeds geen pizzaschep. Dan maar naar de Action. Daar trof meneer een geperforeerde pizzahouder. Voor in de oven. Een twijfelgevalletje, maar Tijs was toch al naar huis. En, zo redeneert hij, een anglegrinder transformeert alle gekochte waar in een DIY-product. Met zijn haaks slijpende schatje verwijderde meneer de opstaande rand en flink aantal tikken van een houten hamer zorgde dat de holle vorm langzaam in een platte veranderde. Een bezemsteel, een paar schroeven en hoppatee: een bijna zelfgemaakte pizzaschep. Die niet werkte. Of in ieder geval niet goed genoeg: hij bleek te slap, waardoor hij bij een grote pizza doorbuigt. Verder kreeg meneer hem niet perfect vlak gehamerd en door dat licht opstaande randje schuift de pizza in wording steeds in de hete kolen in plaats van in op de schep. Je vinger open halen aan de loeischerpe rand begint na een keer of drie ook wel te vervelen. Binnenkort haalt meneer toch maar een vlak plaatje staal, een nieuw grinderblad en probeert hij het nog een keer.

pizzatools

Ook de rest van meneer’s pizzatools komen vrijwel zonder uitzondering van de Action: een stoffer en blik omgetoverd tot kolen en houtschep (als de oven op 500 graden is voeg je liever je hout niet meer met de hand toe), een asbezem en -borstel, een dinges waarvan de functie nog niet helemaal duidelijk is en een dodelijk eenvoudige schuiver die eigenlijk overal wel dienst voor doet. Waaronder in de fik gaan.

DIY FTW

Gastpost: botsen met een eland

Een gastpost uit Zweden, van Johan Postma, de herbergier met wie meneer Wateetons in november een lang weekend worst-, rook-, vis- en elandavonturen organiseert. Inclusief ‘s nachts heel hard rijden met de lichten uit in de hoop op een herhaling van onderstaande ervaring.

3 5 2 (2)

4

6

“Johan, we zijn nu na het vissen op de terugweg naar jou, maar de auto die voor ons reed is tegen een eland aan gereden, de auto is behoorlijk beschadigd, de bestuurster lijkt redelijk in paniek en het dier ligt aan de kant van de weg, wat moeten we doen?”. Als Herbergier voor onder andere vissers en wandelaars in Zweden sta je soms voor vragen die in Nederland ondenkbaar zijn. Een aanrijding met een dier zo groot als een paard maakt nou eenmaal indruk. In Zweden bel je 112 en meld je wat er is gebeurt en vooral waar. De politie stuurt een opsporingsbeambte naar de plaats des onheils en moet het aangereden dier opsporen en uit z’n lijden verlossen. Als eerste wordt daarna de grondeigenaar gebeld. Die moet het dier worden aangeboden ter aanvulling van de diepvries. Maar omdat er veel aanrijdingen plaats vinden op het platteland en grondeigenaren zelf ook jagen komt het redelijk vaak voor dat de grondeigenaar zegt: “nee dankjewel, het is 21.00 uur ‘s avonds, en donker wanneer ik het dier thuis heb. En midden in de nacht voor ik hem uit z’ n jas heb.”

Dus keek de opsporingsbeambte deze keer naar mij.  Voor een Hollandse Herbergier in Zweden is dit natuurlijk a dream come true… maar hoe nu verder? Er ligt een eland van ongeveer 150 kilo aan de kant van de weg en die moet in nette stukjes mijn diepvries in. Ik had het allemaal wel een keer zien gebeuren, maar alles zelf doen? Het dier thuis te krijgen was nog het minste probleem. De vissers die op dit moment in mijn herberg te gast kwamen al aanrijden. Met elkaar was het een fluitje van 150 kilo om de eland in een karretje achter de tractor te tillen. Een berichtje laat op de avond op Facebook bracht gelukkig  snel uitkomst… een bevriende jager bood om 24.00 uur ‘s nachts nog aan te komen helpen met de eerste stappen; jas uit en de eland in zes stukken naar de plafondbalken van mijn garage verhuizen. Een eland hangt in Zweden “40 punten lang te besterven”. Wanneer het overdag 20 graden is en ‘s nachts 0 graden is, is de gemiddelde temperatuur in dat etmaal 10 graden = 10 punten. Bij een dergelijke temperatuursverdeling per etmaal duurt het dus 4 etmalen voor de eland voldoende is bestorven en naar de slager mag.
Deze keer was het wel erg leuk om de eland naar de slager te mogen brengen want ik had mn ouders op bezoek… een mooie gelegenheid om m’n vader te laten zien hoe hier een en ander in z’n werk gaat. Binnen twee uur had de slager de gehele eland in prachtige stukken wild vlees veranderd; roastbeef, file, biefstukken, goulashvlees, gehakt en alles meer. Ook voor de slager was het leuk om buitenlandse gasten te zien en ons alles te kunnen vertellen. “Mocht je een volgende keer meer gasten hebben die geïnteresseerd zijn, dan hoor ik het graag en mogen ze zelf proberen wild uit elkaar te snijden”. Jammer dat wel een derde deel van het gewicht bestaat uit bot. Daar doe je niet veel meer mee dan het koken voor een fond of saus. En voor de rest wordt ook bijna alles gebruikt; een tong en hart worden gerookt en gelden in Zweden als delicatesse in dunne plakjes bij de borrel, de lever is goed voor een pat’e en zelfs een groot deel van de haren onder de hals worden afgeknipt voor vliegvissers die van de grote holle haren vliegen binden en zogenaamde “streamers” maken. Ook de poten worden bewaard… een van de vissergasten is meubelmaker en gebruikt poten van wilde dieren als poten voor tafels en kastjes. Niets gaat verloren.
Naast alle mooie exclusievere delen vlees leverde deze eland 35 kilo prachtig rood gehaktvlees waar ik me na alle gastendrukte weer prima mee zal vermaken… wat een worsten zal dit op gaan leveren. Een hele winter de tijd om de theorie uit Over Worst los te laten op de wilde Zweedse praktijk. Wordt vervolgd…

Ook mee in november naar Zweden? Meld je aan. Nog een paar plekken.

De deur – part четири

2014-05-03 17.47.25 2014-05-04 18.44.34

Ach, die deur. Hout en aluminium, hout en vermiculiet en staal, hout, huilen en wanhoop. Want uiteindelijk: hout en vlammen. Plots was daar, het pizzabakken al uren achter de rug, witte rook uit de schoorsteen. Hoera een pizzapaus! Of nee. Shit. De deur was aan het smeulen geslagen. Na een paar gehaaste glazen water overzag meneer de gevolgen.  1. Hij had geen dorst meer. 2. De deur was gaan fikken tussen twee balken in. Gelukkig nog niet zo ver, meneer was er snel bij. Blijkbaar was de resthitte, gecombineerd met tijd voldoende om de deur vlam te doen vatten. Hout ontbrandt bij ca 230 graden, mits er voldoende zuurstof aanwezig is. Vermoedelijk zorgde de kier tussen de balken voor de noodzakelijke zuurstof. Wat moest hij nu met de deur? Hij was nog redelijk intact en meneer had er hard aan gewerkt. Gewoon weer in gebruik nemen zou de deur bij elke stookbeurt verder doen verteren. Zonder zuurstof brandt hout pas bij ca 500. Dat verklaart waarom de rest van de massieve deur ongeschonden was gebleven. Meneer besloot maar weer een beetje te gaan aanrommelen. Of dat heet maken geloof ik. In het Engels uitgesproken: [meken]. Meneer is een maker. Dat u het weet. Dat klinkt toch een stuk beter dan aanrommelaar. Hij kocht een tube vuurvaste kit bij de bouwmarkt, voor ongeveer een tientje. Dit mengde hij met vermiculiet tot een fijn korrelig papje en smeerde dit in het brandgat, over de rest van de top van de deur, tussen de stalen plaat en de deur. En een beetje achter zijn oor. Het ruikt zo lekker. Plaat er weer op, beetje netjes afstrijken en hop: een allengs onooglijker wordende maar hopelijk iets vuurvastere deur. En het oor van zwarte Piet. Een dag later mocht de deur de oven weer afsluiten. Dat deed hij goed. Zonder te fikken, een uur of twee. Toen moest meneer weer naar Amsterdam, en haalde hij voor de zekerheid de deur toch maar uit het nog hete deurgat.

De deur part drei

image

image

image

image

Wat was hij aan het shinen, de pizzaovendeur van meneer. Tien centimeter hout, een halve centimeter vermiculiet en een alumium plaatje. Helemaal klaar om alle hitte te laten waar die moet zijn, in de oven. Tot meneer er via de commentaarfunctie op gewezen werd dat het smeltpunt van aluminium rond de 660 graden ligt. Meneer meende dat opgezocht te hebben voordat hij zijn plaatje bij de bouwmarkt afrekende, maar waarschijnlijk had hij het kookpunt van aluminium geïnterpreteerd als smeltpunt. Dom. Nu is het niet de bedoeling bij 660 graden pizza’s te bakken. En al helemaal geen brood. Maar toch.  Deze temperatuur ligt wel wat te dicht bij waar de oven toe in staat is. En voorafgaande aan smelten is er nog zacht worden enzo. Al met al lijkt aluminium dus niet het ideale materiaal. Op het moment van de ontdekking dezes stond meneer op het punt zijn oven te ontsteken. Haast was geboden. Google, google, bel, bel en wat blijkt: een lasfabriekje op 2 minuten rijden van zijn buitenhuis. Tien minuten later stapte hij weer binnen met een 2 mm stalen plaat van 50×50 cm. Een fysieke opwinding maakte zich van hem meester. Een plaat! Van staal! Zo verschrikkelijk mannelijk. Wat kan hij daar allemaal wel niet mee doen. Eerst maar een deur. De anglegrinder (nu bij de Lidl trouwens, 230 mm voor maar 39,95. Geen geld.) wist ook met deze 2 mm wel raad en voor de oven goed en wel op temperatuur was had meneer zijn nieuwe deur.  Tien centimeter hout, een halve centimeter vermiculiet en 2 mm staal. Wroaw.

Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Leer worstmaken!

dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots