Het laatste blaadje

Een blaadje

Zelfs een olijfboompje kan maar een bepaalde hoeveelheid verwaarlozing aan. Meneer dacht dat hij al dood was, tot mevrouw Wateetons dit laatste blaadje ontdekte. Snel snoeien en alsnog verwennen met water, mest en lieve woorden. Vecht kleine vriend, vecht! Het spijt papa heel erg.

Roze zout met een blauw schepje

stadsmuur Aigues Mortes zicht op de stad vanaf de zoutvelden mooi he flamingo's dapper scheppend, voor de foto zout fleur de sel, voor het wordt geschept in een potje

Koud een etmaal nadat meneer in negen uur vanuit de Bourgogne naar Amsterdam was gereden keerde hij terug naar Zuid-Frankrijk. Met het vliegtuig, dit maal. Dat scheelt toch wel, valt hem elke keer op. De bestemming: de zoutvelden rond Aigues-Mortes. Daar wordt al sinds de vierde eeuw voor Christus zeezout gewonnen. Nu is vrijwel elk zout zeezout. Zelfs het zout dat in Hengelo of Boekelo uit de grond wordt gepompt en als Jozo de weg naar het kookwater van de piepers vindt is zeezout. Alleen is die zee al 260 miljoen jaar geleden verdampt terwijl het zeezout uit Aigues-Mortes minder dan een jaar geleden nog in de Middellandse zee dreef. Buiten de indrukwekkende muren van deze vestingsstad liggen 10.000 hectare aan waterbassins, gevoed door slechts één lullig kanaaltje ter breedte van meneers flat dat de velden met de zee verbindt. Langzaam legt daar het water haar weg af, van bassin naar bassin, steeds verder verdampend onder de brandende Zuid-Franse zon en striemende zeewind. Na enkele maanden is het zoutgehalte bijna tien keer zo hoog en het kristalliseert het tot een soort zoutsneeuw. Drijvend in in het water wordt het zout door saliniers met zorg geschept om na een jaar drogen op tafel te verschijnen als fleur de sel. Dit is niet het soort zout waarmee je het kookwater van de piepers oppept, maar dat je ná de bereiding met de beste boter op de allermooiste Opperdoezer Ronde strooit. Of je gegrilde rib-eye of geroosterde tomaten. Fleur de sel gebruik je voor het mondgevoel, knisperende en tintelend op de tong. Meneer mocht vijf minuten meescheppen, met zijn parmantige laarsjes en gekleurde schepje. Althans, hij mocht best langer maar toen was hij het, bij 34 graden, wel weer zat. Het blijft toch scheppen. Met groot respect voor de saliniers, die dit jaar in jaar uit en van generatie op generatie doen zat hij even later achter zijn witte wijn te instagrammen. Niet alleen om de wereld deelkundig te maken van zijn hardcore participerende journalistiek maar vooral omdat de zoutvelden heel fotovriendelijk zijn. Zelfs zonder filter. Het water is namelijk roze, veroorzaakt door zoutminnende micro-organismen die, via een paar circle of life tussenstappen zelfs de talrijke flamingo’s (ook tamelijk lensgeil) roze kleuren. Het zout zelf verliest helaas gedurende het drogen zijn roze kleur, hoewel meneer wel een vers zakje achterover heeft kunnen drukken dat een week later nog een prachtige roze gloed heeft. Waar zal hij dat eens overheen strooien? Een zacht gegaarde flamingo misschien.

De zoutvelden zijn ook voor de gewone man te bezoeken. Een aanrader, ook als je niet van scheppen houdt. De fleur de sel uit Aigues Mortes wordt door La Baleine verkocht onder zowel de eigen naam als Les Saunier de Camargue. Je vindt het bij de Hanos en tegenwoordig ook bij Albert Heijn XL. Het gewone zeezout van La Baleine komt ook van deze zoutvelden, maar kristalliseert in een grovere structuur en wordt vervolgens fijngemalen. Perfect voor dagelijks gebruik, de piepers zeg maar.

Weet je wat, we bouwen gewoon nog een pizzaoven

De eerste zoen van mevrouw, de geboorte van dochter Wateetons, misschien die paar maanden liften op zijn 23e, maar dan verschijnt in de rij van vormende levensgebeurtenissen toch als snel de bouw van zijn pizzaoven. Een nieuwe dochter komt er niet, en mevrouw is het zoenen zat, dus er resteert slechts één ding op om het meneers leven kleur te geven: nóg een pizzaoven bouwen. Mediametic in Amsterdam, die ook toffe dingen doet met schimmels, bier en stadslandbouw, organiseerde afgelopen weekend een tweedaagse workshop kleioven bouwen. Meneer maakte de zijne van steen, dus dat leek hem wel een mooie aanvulling op zijn skills. Op zaterdagochtend bleek dat hij de enige betalende deelnemer was, maar gelukkig waren er twee Taiwanese studenten, een Spaanse en twee Italiaanse stagiaires en een Argentijnse assistent. De hoofdbouwer was een Amerikaan en één van de aardigste mensen die meneer ooit ontmoette. Met 75 ovens under his belt bovendien ter zake kundig. Meneer leerde een hoop, waaronder het beursbeurzende feit dat hij zijn eigen oven nodeloos degelijk heeft gemaakt. Te veel en te dure isolatie om de koepel, waanzinnig goede en dure chamotte stenen, vuurvaste mortel die een kernreactor bij elkaar kan houden en vloerisolatie waarmee de spaceshuttle met gemak twaalf keer de dampkring doorkruist. En dat voor vijf pizzaavonden per jaar. Met die 70 cm interne diameter kan er bovendien nog geen kind in schuilen als straks de nucleaire oorlog uitbreekt.

En jawel. Het was weer geweldig.

Meneer heeft het virus te pakken. Binnenkort gaat hij bij Boergondineren, waar hij al zijn workshop organiseert, een oven bouwen. Gewoon, omdat het leuk is. En wie weet wat de toekomst brengt. Alleen hoe krijgt hij al die klei en stenen in zijn Kia Picanto?











 

 

Laatste loodjes van Over Rot

Laatste_loodjes_van__overrot_het_handboek_fermenteren__november_in_de_winkel.

Hemabier geproefd

Beste biertje ooit

Een kleine twee weken na het bottelen van zijn Hemabier kon meneer zich niet langer bedwingen. Ach, hij had toch maar liefst 12 flesjes (a €3 per stuk). Eentje kon er wel vanaf. Het ontkurken ging met een hoopgevende plop en gesis gepaard: carbonisatie! Een mooie schuimkraag vormde zich in het glas, het bier was goed helder geworden en had een fijne, donkergoudgele kleur. Hoppig, met misschien iets weinig volheid in de smaak wat te veel bitter. Nu drinkt meneer zelden bier, dus de alternatieve interpretatie is dat hij gewoon een mietje is. Al met al was het zijn beste biertje ooit. Van de drie. De volgende ochtend werd hij wakker met koppijn. Van één biertje. Zei iemand iets over mietje?

Damn… DIY dry aged beef

DIY dry aged beef

Hemabierbottel

(eerder) afgeheveld flesjes de opzet kronen 2015-07-05 18.03.47

‘t Werd wel eens tijd, verdorie. Helder als een Zweeds meer en blond als een Zweedse schone. Meneers Hema-bier was al tijden klaar om gebotteld te worden. Hij had alleen geen flesjes. Meneer drinkt namelijk geen bier. Hij houdt zelfs niet zo van bier. Een tripel op z’n tijd, een IPA misschien. Eéntje. Maar nimmer zul je hem op zaterdagochtend sjouwend met een kratje betrappen. Een leeg kratje halen is natuurlijk een mogelijkheid, maar bij zijn Jumbo is de legeflessenverzameling volledig geautomatiseerd en geanonimiseerd. “Fuck it”, dacht hij toen hij het merk Pitt ontdekte van 21 cent per flesje, €5 voor een hele krat. “Daar gaan we niet moeilijk over doen.” En zo stond hij bierflesjes leeg te gieten in de gootsteen. Casa Wateetons vulde zich met de onbestemde odeur van probleemdrinken. Alleen de oude urinegeur miste.

Een voordeel van goedkoop bier is dat de etiketten ook goedkoop zijn. Meer dan de overtuigingskracht van een kwartiertje heet water hadden ze niet nodig om zich gewonnen te geven. Nu had meneer een kratje lege, schone en anonieme flesjes. Het bier mat rond de 1005. Er zaten dus nog wat restsuikers in. Over het alcoholpercentage kan hij niks zeggen want hij had zijn SG-meter niet bij zich toen hij het bier maakte. Zijn ‘meten is weten’-adagio is meer een do-as-I-say-dingetje. De smaak was mild. Blond, weinig hoppig en met weinig bitter. Met recht een Hema-biertje. Via een siphon vulde hij de flesjes. Twaalf stuks. Elk flesje kreeg een theelepeltje suiker, voor de nagisting op fles. Maanden geleden kocht hij al eens een kroonkurkapparaat en een stuk of honderd kroonkurken. Eindelijk kon hij die gebruiken. (Anders bieden Grolschflessen uitkomst, maar krijg dat logo maar eens van die fles geweekt). Het bleek een pokkewerk, meneer is blij dat hij geen 20 of 50 liter bier maakte, maar het werkte wel. Als etiket plukte hij wat gekleurde Hemalogo’s van het internet en printte die willekeurig op een stickervel. Dat ziet er eigenlijk wel heel vrolijk uit, en best professioneel uit.

Nu minimaal enkele weken wachten om er dan één te ontkurken tijdens een €1 euro ontbijtje van de Hema. Die naam van probleemdrinker heeft hij nu toch.

Het aanrecht van de fermentor. Of: waarom mevrouw hoopt dat meneer snel aan een nieuw boek begint

fermentoraanrecht

 

En dan heb je zijn garage nog niet gezien. Wees gerust mevrouw, rond de herfst ligt Over Rot in de boekwinkels. (Maar een fermentor, dat ben je voor de rest van je leven).

De alleralleraller

2015-06-27 11.49.56 - kopie 2015-06-27 12.34.58 2015-06-27 12.56.36-1 - kopie2015-06-27 13.17.09 - kopie 2015-06-27 15.02.34 2015-06-27 15.17.17 2015-06-27 16.18.57 2015-06-27 19.59.22 2015-06-27 21.24.06 2015-06-27 21.27.00

 

We zeggen het niet vaak, hoogstens één keer per maand, maar dit was wel de allergeslaagdste Kop tot Staart workshop óóit. Leerzaam, lekker en beregezellig. En veel, zo verschrikkelijk veel. Bijzondere dank gaat natuurlijk uit naar onze meesterslager Arend ten Wolde van Slagerij De Wit, Sacha Lansman en haar team van Boergondineren (die het zelfs lukte om meneer met smaak van bloemkool te laten eten) en Henry en Mariette van Mahe Natuurvee (die meestal leveren aan natuurvlees.nl). En het varken zelf natuurlijk. Doe ook mee.

Nieuw: workshop fermenteren

Over Rot20110124-134050-tempeh-beanballsen het blobtcider na 3 maanden op fles

Vooruitlopend op Over Rot (november 2015, Goodcook), het handboek Fermenteren dat in november van zijn hand verschijnt leert foodwriter Meneer Wateetons je nu al alles over het fermenteren van voedsel. Je zult ontdekken dat er geen maaltijd voorbij gaat zonder dat je iets gefermenteerds eet, en dat zelf fermenteren makkelijk, leuk, lekker en avontuurlijk is. Natuurlijk ga je zelf aan de slag! Niet alleen met de melkzuurfermentatie van groenten, maar ook met schimmel-, gist-, en zelfs de illustere alkalische fermentatie. Omdat fermenteren tijd kost krijg je het zelfgemaakte en voorbereide voedsel mee naar huis, om daar met duidelijke instructies tot volle gefermenteerde wasdom te laten komen. Na afloop van de workshop neem je zelfs een goodybag mee, bestaande uit een mini-fermentatietoolkit om thuis direct met de opgedane kennis en ervaring aan de slag te gaan.

Uiteraard vind de workshop plaats op de boerderij van Boergondineren aan de rand van Amsterdam, waar Meneer Wateetons ook de populaire workshops worst maken, roken en Kop tot Staart organiseert. De drank (gefermenteerd!) alle lekkere hapjes (gefermenteerd!) en maaltijd (grotendeels gefermenteerd) zijn inbegrepen en die nieuwe vrienden (zowel zowel micro- als macrobiologisch) krijg je er gratis bij.

De kosten: €75 euro per persoon (inclusief alle eten en drinken).

De agenda:

  • woensdag 16 september (pilot tegen gereduceerd tarief, exclusief voor ex-workshopdeelnemers)
  • woensdag 28 oktober
  • woensdag 18 november
  • woensdag 16 december

Schrijf je in via meneer@wateetons.com

 

Wateetons workshops
dots
Wateetons Wilde Weekend in Zweden

wilde-weekend-groot

dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
Over meneer
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots