Wateetons’ Wilde Weekend in Zweden

Vorige week vrijdag vertrok meneer met zeven helden in zijn kielzog naar het hoge noorden voor een woest ‘Worst, Wild en Whisky’ weekend. Georganiseerd samen met Johan Postma, herbergier in Edsleskog, Dalsland, Zweden (populatie: 72). Vier dagen lang whisky drinken, forel vissen, wandelen, worst maken, roken, villen, kanoën, schieten, paté maken, leren over de elandjacht, netten uitzetten, nog meer whiskey drinken, elandslachterij bezoeken, ree uitbenen, sürstromming proeven en hottubben (mét obligate sprong in een ijskoud meer). En vooruit, één keer langs McDonalds. Een ellenlang epistel waard, maar vierentwintig foto’s zeggen meer dan 24.000 woorden.

Het was wel zo verschrikkelijk leuk, avontuurlijk en gevarieerd dat Johan en meneer Wateetons voornemend zijn de Wateetons Wilde Weekenden met worst, wild en whisky in het hoge noorden voort te zetten. Geef alvast je interesse aan bij meneer@wateetons.com, zodra er data bekend zijn nemen we contact met je op.

IMG_7663 10301046_887688981255141_4572338199872009833_n 10624615_887689124588460_2737745091063362349_n 10624623_10204400934254912_3077057666798015606_n IMG_7731 IMG_7781 IMG_7755 2014-11-08 12.11.36 IMG_7912 IMG_7964 IMG_8007 IMG_8021 IMG_8061 IMG_8089 IMG_8114 IMG_8130 IMG_8153 IMG_8165 IMG_8183 2014-11-09 17.47.55 2014-11-09 18.44.44 2014-11-09 17.19.32 IMG_8186 IMG_8189

 

Cider maken: hevelen en klaren

2014-10-16 19.27.30 2014-10-16 19.27.39 2014-10-16 19.28.17 2014-10-16 19.32.45 2014-10-16 19.34.32 2014-10-16 19.35.42 2014-10-29 21.38.35

Zie hier voor stap 1: het verpulpen

Zie hier voor stap 2: het uitpersen

Pulp geeft smaak. Maar pulp geeft ook troebel. Gelukkig is er zoiets als zwaartekracht * tijd. Die rekent genadeloos af met elke, of in ieder geval de meeste, ondoorzichtigheid. Maar de centimeters dikke laag prut die er zich op de bodem van meneers 5-literflessen verzamelt bestaat niet alleen uit stukjes schil en vruchtvlees. Het is ook een dode gistcellengraf. En op termijn geven die smaak af aan je wijn in wording. Wij willen heldere én fris smakende cider. Weg ermee dus. Door te hevelen.

Dat hevelen gaat eigenlijk precies zoals je ‘s nachts wat benzine uit de tank van de buurman leent. Een slang, een hoogteverschil en een mond. En natuurlijk precies op tijd de slang weer uit je mond halen, hoewel cider daarin wat meer vergevend is dan benzine. Heel voorzichtig afschenken kan trouwens ook, maar meneer is daar niet zo goed in. Zuigen kan hij destebeter. Helaas lukt het nooit om de bodemprut volledig te scheiden van de drank. Immers, zodra de zuigslang de bodem begint te naderen begint er prut mee te komen. Er blijft dus altijd een bodempje wijn of cider achter, nog buiten de prut die van zichzelf natuurlijk ook wat volume inneemt. Het gevolg: je gistingsfles is minder vol dan hij was. Geen ramp, dat betekent gewoon minder cider, ware het niet dat de gistingsfles zo gevormd is de oppervlakte van de drank bij volledige vulling zo klein mogelijk is. Zo wordt de kans op het ontstaan van schimmels (die zuurstof nodig hebben) beperkt. Minder drank betekent alsnog een groter oppervlak. Meneer compenseert dat altijd door er wat appelsap bij te gieten, maar recent las hij dat gekookt en afgekoeld water ook wel gebruikt wordt.

Meneer heeft nu twee keer geheveld. Drie keer geldt meestal als voldoende voor een heldere wijn. Maar geen nood, als zwaartekracht * tijd onvoldoende blijkt dan is er altijd nog zwaartekracht * tijd * Brouwmarkt.

 

Een zeer geslaagde kop tot staart workshop

IMG_7534

Man, man, wat een feest was dat zeg, die Kop tot Staart workshop. Varkensstallen bezoeken, een heerlijk lunch, twee uur lang uitbeenles , een stuk of acht verschillende varkensbereidingsvormen, een waanzinnig copieus diner en een goed gevulde goody bag. Zie de overige foto’s alhier op facebook of op de flickr pagina van cursist Saskia.

Bijzondere dank natuurlijk aan onze vleeschmeester Arend ten Wolde, Yvonne vd Mark van Beemsterlant’s varken, Sacha Lansman van Boergondineren en niet te vergeten varken 443KDV 3381. Die overigens zowel kop als staart mistte. Daar moeten we de volgende keer wat aan doen. Of aan de naam van de workshop. Hoe dan ook, 13 december doen we het gewoon nog een keer. Nu is die is al vol, maar in 2015 gaan we er zeker mee verder.

Battle of the desems

Recentelijk is meneer aan het spelen met zuurdesembrood. Zelf een desem maken uit (rogge)meel, water en de ether, en daar vervolgens brood uit zien ontstaan is niets minder dan magie. Niet dat zijn broden erg goed lukken. Meer niveautje goochelclown Juju dan David Copperfield. Een zeer trage en geringe rijs is vooral het euvel. het resultaat is wel steeds ontegenzeggelijk een zuurdesembrood en ontegenzeggelijk lekker. Lang houdbaar ook, en bovenal zelf geschapen uit niets dan water, meel en de ether. Nu is van zuurdesembrood bekend dat het minder uitbundig rijst dan gistbrood. Maar hoe veel minder uitbundig? Lig het aan meneers zelfgemaakte desem, zijn bereidingswijze of is hij gewoon verwend door broodbakmachines en gecultiveerde powergist uit een zakje. Meneer besloot zijn DIY zuurdesem het te laten opnemen tegen het desem van Weekendbakery.com. Bezoek die site. Vanaf het moment dat meneer zijn eerste broodje op instagram zette zijn de in onberispelijk Engels beschreven broodavonturen van Ed en Marieke hem vanuit zeker vijf verschillende kanten aangeraden. Geheel terecht. En ze verkopen spullen, waaronder hun eigen zuurdesem. Meneer bestelde een potje, met (dan moet je maar geen opmerkingenformulier in je bestel procedure opnemen) het verzoek een olifantje op de doos te tekenen. Binnen een paar dagen had hij de desem binnen. En maar liefst twee olifantjes. Het zijn ook nog aardige weekendbakkers.

De Battle. FIGHT!

Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

1. Het voeden: beide desem zijn ca 12 uur na de laatste voeding op hun bubbeligst. De WB desem is marginaal meer bubbelig. WB-MW 1:0

2014-09-21 09.01.27

2. Poolish: allebei fors actief maar de Weekend bakery poolish ziet er ietsjes bubbeliger uit. WB-MW 2:0

2014-09-21 15.44.32

3. Het rijzen: Het brood van met het Weekend bakery was iets meer gerezen. WB-MW 3:0.
4. Tweede rijs: niet echt indrukwekkend gerezen, maar de Weekend bakery meer dan die van meneer. WB-MW 4:0

2014-09-29 21.43.46

5. Het bakken: niet helemaal te vergelijken omdat meneer geen twee identieke vormen had. Maar beide waren wat aan de natte kant en hadden ongeveer dezelfde structuur. WB-MW 5-1

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

6. Het proeven: geen verschil. WB-MW 6-2

7. De beste kaaklijn: overduidelijk meneer. WB-MW 6-7.

Gewonnen!

Wat doe ik toch moeilijk

Zo kan het ook.

Soylent grauw

2014-04-13 12.45.45 2014-04-14 06.51.35 2014-04-17 06.55.12 2014-04-18 07.55.33

(Dit stuk verscheen eerder in ingekorte vorm in het leukerste culitijdschrift van Nederland: Elle Eten).

Wees nou eens eerlijk, hoeveel van de twee dozijn maaltijden die je afgelopen week naar binnen werkte waren nu echt gedenkwaardig? Fan-tas-tisch geluncht op je werk vandaag, of stond je in de kantine toch weer de matige soep van de dag af te rekenen? Met een kroket, het is feest. En die snelle pasta van gisteravond, was die echt de moeite waard? Inclusief het koken, boodschappen doen en afwassen? Had je in die tijd niet beter diep in de ogen van je partner kunnen kijken, je kinderen kunnen voorlezen, gaan hardlopen of een gedicht kunnen schrijven? Dan hebben we het nog niet over die milieubelasting van de plastic verpakking, het verbrande aardgas en boodschappenbenzine, je half januari al gebroken voornemen maar één keer op te scheppen, en het feit dat de helft van de broccolistronk aan het eind van de week verlept de prullenbak in gaat. Want je houdt eigenlijk helemaal niet van broccoli. Als je er zo over nadenkt is dat hele koken en eten eigenlijk maar een geld, tijd en energie verspillende bezigheid. Waar je nog van aankomt ook.
Enter Soylent. De voedselvervanger met de slechtst gekozen naam ooit. Vernoemd naar de dystopische (gebruik dat woord!) science fictionfilm Soylent Green uit 1973 waarin de ganse wereldbevolking leeft op het gelijknamige voedingsmiddel, gemaakt van soja en linzen maar dat feitelijk uit menselijke resten blijkt te bestaan. Spoiler, trouwens. Soylent anno 2014 bestaat gelukkig uit linzen noch mensen, maar uit een uitgebalanceerde mix van eiwitten en koolhydraten aangevuld met vetten en essentiële vitaminen en mineralen. In poedervorm. Want, zo ontdekte bedenker Rob Rhinehart (dat is dan wel weer een goede naam) het maakt onze cellen waarschijnlijk niet veel uit of ze hun voedingsstoffen van een poeder of uit een appel krijgen. Inmiddels leeft hij al meer dan een jaar op zijn shakes, zonder nadelige lichamelijke gevolgen. Sterker nog, is gezond en slank en steekt het geld en de tijd die hij wint door niet meer te koken of met een mandje voor de kassa te staan in zijn bedrijf.Een paar keer per week eet hij met vrienden of gaat hij uit eten, want zo betoogt hij ‘eten is voor mij een soort vrijetijdsbesteding, zoals naar de bioscoop gaan. Maar ik wil ook niet drie keer per dag naar de film’. De rest van de maaltijden ziet hij als ‘corveevoer’, de kantinesoep, maar dan zonder kroket. Met zijn idee wist hij via een kickstarter campagne in mum van tijd meer dan 2 miljoen dollar binnen te halen voor verdere ontwikkeling. Binnenkort is het commercieel verkrijgbaar, zij het nog niet in Nederland.

Soylent krijgt enorm veel publiciteit, waarin het woord lekker echter nooit valt. Hoe zou het zijn voor een foodie om op soylent te leven? Ik besluit het een week te gaan proberen. Soylent is namelijk vrij eenvoudig zelf te maken met producten uit de gezondheid- en fitnesswinkels. Meneer Wateetons: foodmcgyver. Mijn mix (http://diy.soylent.me/recipes/soylent-white-voor-nederland-wateetons) bestond uit 40 % koolhydraten (maltodextrine, sojameel en fijn gemalen havermout), 35 % eiwitten (whey proteine) en 25% vetten (olijfolie) aangevuld met vezels, visolie en multivitamine, calcium-, magnesium-, choline en zwavelsupplementen. Om het leven nog enigszins dragelijk te maken stond ik mij ‘s avonds een glas wijn (je moet die pillen ergens mee wegkrijgen) en 2 stukjes chocolade toe. Samen met wat koffiemelk gedurende de werkdag maakte dat circa 2000 kc.

Uit de aantekeningen.
Dag 1: Wat Ontzettend Veel poeder! Dankzij de smaak ‘chemische banaan’ van de proteïne is het nog opvallend goed te zuipen. Geen honger.
Dag 2. Saaaai. Probeer soylent pannekoeken te maken. Als Rob dat maar niet hoort. Wordt heel vies.
Dag 3. Supersaaaaai. Mijn urine ruikt alsof ik een pak pannekoekenmeel heb gegeten. Wat ergens wel klopt.
Dag 4. Vrouw eet sushi, ik drink zoete havermoutpap. Kill me. (ps. volgens mij gaan mijn tanden los zitten.)
Dag 5. Een werkweek is eigenlijk ook een week, toch?

Exit Soylent. Een fascinerend concept, met ontegenzeggelijk voordelen voor tijd, duurzaamheid, geld en gewichtsbeheersing. Maar dan toch liever een kantinekroket. Of gewoon elke dag fan-tas-tisch koken.

Ciderbericht: het persen.

2014-09-29 10.05.58 2014-09-29 10.22.41 2014-09-29 11.12.05 2014-09-29 11.17.34 2014-09-29 12.22.43 2014-09-29 11.42.00 2014-09-29 11.42.15

Wat vooraf ging.

Na de 24 uur wachten op de dood van de wilde gisten voegde meneer cidergist toe, van brouwmarkt.nl. Met wat giststarter (idem) om daarmee de vergisting zo snel mogelijk te doen starten en andere kwaadwillende gisten en bacteriën voor te blijven. De most heeft circa een week in garage van meneer staan bubbelen. Meneer roerde elke dag de most een paar keer door om te voorkomen dat er aan de oppervlakte schimmels en azijnzuurbacteriën actief zouden worden. Na ongeveer 6 dagen was de plop op. Twee dagen later, toen meneer alleen thuis was (om redenen die voldoende uit de foto’s spreken), ging hij persen. Dit is de hel. Persen is de hel. Meneer kocht ooit een fruitpers, voor weinig op marktplaats. Die werkt, maar alleen als je heel weinig prut tegelijkertijd wilt uitpersen. Het gevolg is dat je eindeloos de pers open en dicht aan het schroeven bent. Zestien liter is veel, als je slechts een paar pollepels tegelijk kunt persen. De hel, zeg maar. Al doende ontdekte meneer echter een effectievere en snellere methode met een hogere opbrengst: uitknijpen. Je verzint het niet. Meneer vulde een kaasdoek (die heeft fijn grove mazen, maar een zakdoek kan ook) met appelprut en kneep en kneedde. Net zo lang totdat alle sap eruit was en er slechts een dikke plak appelnageboorte in de doek resteerde. Dit werkt uitstekend. Het kostte hem anderhalf uur voor 16 liter, vooruit, maar na afloop had hij een bevredigende sapopbrengst en was zijn humeur nog acceptabel. Met name dat laatste is vrij uniek.

Uit ca 20 kilo appelen haalde meneer dus 16 liter most wat uiteindelijk twee flessen van 5 liter sap opleverde. Met de ineffectieve start, en het restje dat nog in de gistemmer zat (waarvoor hij geen fles meer heeft) meegerekend denkt meneer dat hij op 12 a 13 liter had kunnen uitkomen. Meneer moet alleen nog even douchen om de stralen appelprut die tijdens het knijpen uit de doek spoten van zich af te spoelen, en een doekje over de muur en broodrooster en de poorten der hel zijn weer gesloten. De cider gaat naar de garage, waar het relatief koel en donker is om verder te gisten. Meneer hoort de eerste blubjes al in de watersloten.

(Het suikergehalte weet hij niet, de werkster heeft zijn maatglas laten vallen).

 

#Trots

2014-09-20 20.24.45 2014-09-20 20.24.59 2014-09-20 20.25.00

Dochter Wateetons bouwt een val. Voor muggen, vooruit. En buiten het seizoen. Maar je moet als startende vinexjager ergens beginnen.  En ze gebruikt cidergist.

We proberen het maar weer eens: cider

appeltjes

Een terugkerend roestbruin prutfeest op wateetons.com: het ciderfestijn. Met dit keer, nogmaals, de appeltjes van de bomen van De Drie Wateetonschen. Niet bijster grote, mooie of smakelijke appeltjes. En ze rotten voor je ogen van de tak af. Maar, als je er op tijd bij bent zijn het er genoeg voor een paar flessen appelbruis. Twintig kilo was de oogst dit jaar. Een veelvoud ervan lag al weer op de grond te verschrompelen.

2014-09-19 13.09.42 2014-09-19 13.28.162014-09-19 13.48.28

Meneer waste de appels met de douche, sneed de grotere doormidden en verwijderde rotte plekken. Die twintig kilo haalde hij door een sapcentrifuge van de Lidl. Geen pretje kan ik u vertellen. Elke 10 appels moet het kreng schoon gemaakt worden. Het sap en de prut voegde hij weer bij elkaar in een gistingsemmer. In de prut zit namelijk zowel veel smaak, als veel sap. Zestien liter in totaal leverde dit op.

Hij gaat dit keer niet voor wilde vergisting, dat was vorige jaar niet zo’n succes maar maakt eerst alle bacteriën, schimmels en gisten kapotdood met 2 gram sulfiet per 10 liter. Nu 24 uur wachten. Met een rode wijn in de hand.

2014-09-19 13.48.11

Zie hier voor stap 2: het uitpersen

 

Dat wordt weer cider maken

appeltjes

Wateetons workshops
dots
dots
Watwinkeltons – boeken en t-shirts

dots
Meneer’s zomerproject – de pizzaoven

Volg hem hier. De kneus.
dots
Watatons
Categorieën
dots
dots
dots
Niks te zien hier, voor je kijken doorlopen
dots